Media! Misdadig?

Tussen de smeulende wrakstukken

Met afschuw kijken we naar de beelden. Vol nationaal verdriet horen we de verhalen aan. Het is walgelijk! Walgelijk om te beseffen dat onschuldige mensen zonder enig zinnige reden en bovendien ongewild in een gevecht zijn gezogen. Een gevecht wat zij niet hebben gewenst, noch ooit konden winnen.

Om vervolgens aan te horen hoe er met de lichamen van de slachtoffers wordt omgegaan, op en vanaf “de plaats delict”. Alsof het allemaal al niet treurig genoeg is! Uren, dagen gaan voorbij. Nabestaanden zijn ontroostbaar, maar hopen in ieder geval op een afscheid. Een waardig afscheid van deze dierbare zielen! En dat is hun goed recht. Zou ze dat dan op z’n minst “gegund” zijn?

De meeste van de Nederlandse media spreken er dan ook schande van: zo ga je niet met stoffelijk overschotten om! Ik hoorde ergens al waaien dat het bijna misdadig te noemen is. Dus ná de misdaad, nóg een misdaad. Vervolgens zie ik deze avond op tv, hoe kleine groene vuilniszakjes van hand tot hand gaan en de voice-over laat weten dat daar ledematen in zitten van slachtoffers.

Maar mensen, is dát niet bijna net zo misdadig, als de gruwelijkheid zelve? Dit alles op het netvlies graveren, en dan vooral aangaande de nabestaanden?! Is dat niet net zo on-respectvol als het on-respectvol omgaan met de lichamen: het laten zíen hiervan? Om daaropvolgend een close-up te aanschouwen van een dagboekje van één van de Nederlandse passagiers. EEN DAGBOEK!!!!!! En dus niet alleen de buitenkant, maar daadwerkelijk twee volgeschreven pagina’s, vol in beeld. Ik was volledig flabbergasted. Dit kun je toch niet uitzenden?

Vrijwel meteen nam ik aan, dat het aan mij lag! Dat mijn hormonen me iets te ver namen in het respect-wezen en dat ik misschien te veel in het collectieve verdriet op ging. Kom op Eveline, overdrijven is ook een vak! Maar alsof mijn man mijn gedachtes kon lezen, liet hij uit z’n mond vallen:

“Kun je alsjeblieft weg-zappen, dit is toch te belachelijk voor woorden dat dit uitgezonden wordt. Je zal je familielid verloren zijn in die crash, herken je plots het handschrift met de laatste woorden! Da’s toch privé! Bah!”.

Dus… is het niet een idee, voordat we met vingers wijzen naar anderen, om te beginnen er voor te zorgen dat we zelf wél respectvol met deze afgrijselijkheid om gaan? En vanaf daar verder handelen?

Of zeg ik nu iets.. “misdadigs”?

© Eveline – Juli 2014

11 rookie-mistakes als (nieuwe) ouder-zijnde!

KindUpsetPlaatje

Iedere “nieuwe” ouder maakt fouten. Fouten waar je overigens snel genoeg van leert (en vervolgens maak je weer andere fouten, maar dat daargelaten). Wellicht kan dit de aanstaande “nieuwe” ouder helpen.

De volgens mij- 11 most common rookie-mistakes:

1. Never éver wake up a sleeping baby!
Nee… nee… nee! Wat het bureautje ook zegt. Wat de kraamvisite ook wil… maak een slapende baby niet wakker. Uiteraard doen we dit allemaal tóch een keer, om wat voor reden dan ook. Vaak onder het mom van: “Aaaaah, coeshie-coeshie!”. Ja… aaaah-coeshie-coeshie-huilen tot in eternity. Wees gewaarschuwd!

2. Dé check voor je gaat slapen!
Ja. Die check! Je weet wel: de check voor je gaat slapen om te kijken of je kind er rustig en vredig bij ligt. Kunt het maar beter niet doen! Ofwel snelle kiss on the cheek, weglopen en gewoon laten slapen die hap! Maar neeee…. dat je dan dus aan dat ledikantje staat, maar je baby níet duidelijk hoort of ziet ademen en er vervolgens alles aan gaat doen om zeker te weten dat hij of zij nog wél ademt. Je leunt, bukt, rekt, strekt, houdt handen en spiegels voor dat neusje… en vervolgens…. Ja hoor…. daar gaan we dan… terug naar punt 1!

3. Luiertas is essentieel!
Wanneer je denkt: “Ach, ik hoef de luiertas echt niet mee te nemen voor dat kwartiertje boodschappen!”. Think again! YES YOU DO!!!!!!! Binnen 1,5 minuut na entree winkelcentrum kan er al sprake zijn van diarree en binnen 2,5 minuut lekkage tot aan de nek! En dan moet jij nog beginnen met je kwartiertje boodschappen. SO… YES… YOU DO!!!!

4. Super(wo)man
Laat de illusie gerust maar varen dat je je er niet mee zal bemoeien wanneer een ander kind (al dan niet ten onrechte) op wat voor manier dan ook “kwaad” doet aan jouw kind. Besef: vanaf het moment dat je ouder bent, word je een leeuw(in). Niemand komt met één vinger aan je kind, of ze nou drie of vijftien jaar zijn… Als ouder ga je koken van binnen en moet je je stinkende best doen om je Superman-pak op zo’n moment niet denkbeeldig (of letterlijk!) van de plank te halen. Tot tien tellen is vaak de beste remedie, want voor je het weet, heb je de supermannen en -vrouwen van díe kinderen ineens weer op je stoep staan. Zit niemand op te wachten.

5. Feestjes op zaterdagavond, terwijl de kids niet uit logeren zijn.
Ja, met een feestje heel stoer doen en héél laat opblijven en denken: ach, dat ene extra wijntje kan nog wel. People… they will hunt you down, and kick your ass!!! Extremely early in the morning! Vaak nog wat vroeger dan normaal.

6. Of nog erger!
Wanneer je als ouder, zonder aantoonbare réden ‘s avonds laat op blijft. Het resultaat is idem als punt 5. Gewoon, idem.

7. Kleertjes als kraamcadeau krijgen.
Kleertjes die de baby op dat moment nog niet past, onderaan de stapel in de kast leggen. Vier maanden later komen ze boven water… Absurd te klein en kaartjes er nog aan. Oeps!

8. Beloftes doen.
Maak geen beloftes aan je kinderen die je niet na kunt komen. Ze zullen je er tot in de eeuwigheid aan herinneren. 350.000 keer per dag.

9. Dreigementen doen.
Zo geldt ook; maak geen dreigement die je eigenlijk niet waar kunt (of wílt) maken.
“Nog één keer, en je gaat zonder eten naar bed!”. Geloof me… de enige die daar de échte dupe van gaat zijn, ben jijzelf. Een kind wat honger heeft, slaapt namelijk niet. En slaapt het kind niet, slaap jij ook niet. En slaapt het kind eindelijk dan wel, dan slaap jij nog altijd niet.

10. Slaap tekort!
Brengt mij automatisch op punt 10. De rookie parent dénkt dat het slaaptekort “slechts” enkele maanden na de geboorte duurt. NEEEENNN! Gij zult 18 jaar niet slapen! En bij ieder volgend kind begint de 18-jaar-zandloper gewoon weer opnieuw. Magisch hè; kids! Ongekend ;-).

11. Onwelvoeglijk taalgebruik.
Vloek niet waar je kids bij zijn. Uiteraard doen we dit allemaal wel minstens één keer. Of twee. Zelfs meer? En weet: een kind voor de eerste keer zoiets als “brood” laten zeggen is gigantisch pittig, maar het woord “shit” hebben ze zo onder de knie! Echt! Dus…

Goed, hopelijk heeft de “rookie-parent” hier iets aan. Succes to all! :-D

© Eveline – Juli 2014

Opsporing verzocht!

Eigenlijk was het de bedoeling dat we (en wel onmiddellijk) een opsporingsbericht zouden maken. En plaatsen! Op Internet, via de brievenbussen bij de buren, in de supermarkten. Ze was hem (of haar?) toch zeker al een uur kwijt. Kon ook niet gaan slapen zonder. Maar… Vermist! Dus het moest wel; dat slapen zonder! Ai, pijnlijk!

Niet geamuseerd, ietwat verdrietig. De problemen van een twee-jarige liegen er niet om!

Zojuist wilden wij nog een klein snackje frituren… Gewoon, omdat dat soms best lekker kan zijn, zo op de late zaterdagavond. Ik trok de betreffende kast open en…

foto (48)

Opsporingsbericht maar geannuleerd.
Beertje had gewoon honger ;-)…

© Eveline – Juli 2014

Stront aan de kni… peuter!

Kort geleden gingen mijn jongste dochter, mijn schoonmoeder en ik een dagje winkelen in een stad, hier niet ver vandaan. Het was die dag mooi weer, doch niet té warm en dus was het een ideale dag om de laatste “baby-boodschapjes” in huis te halen.

Na een dagje keuvelen, slenteren & shoppen, gingen we op het gemakje terug richting de auto. Vlak voordat we de winkelstraat uit waren voelden we ineens wat gespetter. Regen was het niet! Mijn schoonmoeder en ik keken elkaar verbaasd aan… Wat was het dan wel??? Toen we de spetters in wit/groene-vorm voor ons op grond zagen liggen, werd ons al snel duidelijk waar we mee te maken hadden.

“Iiiieeeehhhh, vogelpoep!” gilde ik uit.

De minuten daarna waren mijn schoonmoeder en ik elkaar druk aan het inspecteren op mogelijke rest-sporen op onze armen, gezicht, haar, kleding. Gelukkig konden we al vlug concluderen dat we het er beiden nogal goed vanaf hadden gebracht. Beat ya bird!!!! De jongste spruit zat in de buggy en de kap stond uit, dus eigenlijk maakten we ons over haar geen zorgen. We liepen dan ook vrolijk verder, met de buggy vooruit duwend.

Tot we ineens een klein stemmetje hoorden:

“Mammie… help eens… bah!”

Ik boog me voorover, en aanschouwde…

Een peuter die volledig met vogelstront bezaaid was. Wer-ke-lijk!

Ja, en het zal wel érg ontaard klinken, maar ik kwam niet meer bij! Zaten wij ons zelf zo te inspecteren naar aanleiding van die 4 spetters die we voelden, terwijl dat kind van boven tot onder volledig onder de gore derrie zat.

Terwijl we haar schoonmaakten, deed ik er nog een schepje bovenop:

“Aaaah, poepie toch!”

vogelpoep-cartoon

© Eveline – Juli 2014

Veilig aan de haven

Alsof je met je schip in de haven ligt.

De veilige haven aan het vaste land. Je wacht op het sein om uit te varen, voor toegang naar open zee. Een open zee waar storm woedt. Hevig, in vol ornaat.

Maar achter die storm ligt het beloofde land, en de enige manier om daar te komen, is er doorheen. En dus geef je je over, want als je de storm de baas wilt blijven, zul je wel moeten. Het is alle zeilen bijzetten om je schip varende te houden. Het is zonder nadenken, het is “slechts” doen. Met alles wat je in je hebt. Alles wat je kunt, alles wat je gevoel je in geeft. Het heeft geen handleiding en is slechts bekend van vage goedbedoelde adviezen.

Het is wachten op het sein, want je wordt hoe dan ook geacht de haven te verlaten. De razende zee zal je begroeten, om je daarna te vervoeren. Hou de stroming niet tegen, maar omarm hem en vecht!

Vecht samen naar een goede uitkomst.

Ik kijk om me heen en voel langzaam de wind opkomen. Na maanden lang wachten is het bijna zover. Stilte ebt weg voor de storm. Kippenvel komt op mijn armen. Ik voel de eerste regendruppels op mijn gezicht en hoor gerommel op de achtergrond. Hoelang voor mijn sein? Een dag? Een week? Langer? Het wordt in ieder geval kouder en het briesje komt en gaat. Steeds iets guurder, steeds iets langer. Het is de vraag wanneer ik de haven mag verlaten, maar dat ik ‘m zeer binnenkort verlaten zal, is een feit.

Tenzij de wind weer goed gaat liggen. Dan laten we het anker nog even uit.

Veilig. Aan de haven, die hoogzwanger-zijn heet.

foto (47)

© Eveline – Juli 2014

De prinses op de erwt!

Hemel! De 38ste week van mijn derde (en tevens laatste!) zwangerschap is in gegaan. Nog zo’n twee a drie weken te gaan. Of althans; dat kán… maar het kan ook nog 1 dag duren.
Dat is het ‘m vanaf 37 weken: de baby wordt vanaf dat moment gezien als “op tijd”. Whoooessssjjj!!!! Exciting!!! :-D

Ik lijd aan een ernstige vorm van nesteldrang. Echt, ik maak dingen schoon die ik nog nooit heb schoongemaakt (of in ieder geval niet sinds het laatste zwangerschapsverlof). Want ik bedoel, ik weet niet wat gezien wordt als het gebruikelijke aantal keer per periode dat je je (verticale-) lamellen van boven tot onder behoort te soppen, maar ik doe dat normaal gesproken… zeg maar…. nou… la’k niet overdrijven…. nooit! Of oké, 1 per jaar dan, hooguit! Ik vind een snel wapperend doekje langs de onderkant laten waaien vaak al genoeg, dus dat compleet soppen was van de laatste zwangerschap geleden (drie jaar terug dus). Kuch. Ahum. En alsof het ook ergens over gaat. Alsof je dan thuis komt met die baby en dat dát er dan toe doet. Alsof je huis vanaf het moment dat de baby er is, zo steriel blijft. Who are we kidding? Sterker nog, het zooitje wordt alleen maar groter. Maar dat telt allemaal niet mee in het hoofd van de zwangere vrouw. Een zwangere vrouw denkt en plant dingen, tót de bevalling. Alles daarna is bonus.

Gisteren hadden wij een verjaardagsfeestje van een vriendin én van haar jongste dochter. Ze hadden een partytent bij de speeltuin afgehuurd en we gingen uit van mooi weer. Laat het nou net gisteren geen mooi weer zijn hier! Het kwam met bakken uit de hemel zeilen. Echter, de enige die hier enigszins mee zaten, waren de volwassenen. De kinderen hadden namelijk de tijd van hun leven. Ze plonsden er vrolijk op los en deden “van Persietjes” in het gras. Doorweekt tot aan de onderbroek! And they couldn’t care less. Wat heerlijk! Wanneer is het toch, dat je die onbezonnenheid verliest? Enfin… mijn man was met onze jongste telg thuis gebleven. Toen de oudste en ik terug kwamen van dit feestje, zette ik haar (nog net niet met natte bezande kleding en al) onder de douche. Ik liep onze slaapkamer binnen en zag: een bed wat overhoop lag mét strepen, op de die ochtend nog verschoonde lakens (waarvan alles gewassen was op 95 graden). Oorspronkelijk hagelwit dus!

“Wat… wat is er gebeurd hier?” wist mijn neurotische nesteldrang er nog net uit te persen.

“Oh!” antwoordde mijn man lachend, “de druif wilde weer eens op het bed springen en hebben wat gestoeid en het kán zijn dat ik nog wat chocolade aan m’n shirt had ofzo!”.

Chocolade… of… zo? En dan gewoon laten liggen? Gedachtes die bij een zwangere vrouw bijna voor een tia kunnen zorgen.

Vervolgens als een gek de lakens eraf gehaald, hop weer in de was, en het bedje weer strak en vers opgedekt. Echt, wat kan een zwangere vrouw toch overdrijven en snel kortsluiting krijgen! Maar er valt niet tegen in te gaan… let it be guys… let it be! De zwangere vrouw moet “for the moment” maar even behandeld worden als een prinses. En dat blijkt dan ook maar weer, wanneer ze op 2 matrassen op elkaar komt te liggen (in verband met de naderende kraamweek), omdat het betreffende bed niet op klossen kan staan. Gniffel…

De prinses op de erwt… Well… there you go…

foto (46)

© Eveline – Juli 2014

Jeugd v.s. ouders anno 2014

Toen ik aan haar had gevraagd (of eigenlijk had medegedeeld) of ze alsjeblíeft die computer nou eens links wilde laten liggen, besloot het dametje om te gaan loomen. Nou, prima! Uiteraard had ik het allerliefst gehad dat ze lekker buiten was gaan spelen; bomen klauteren, vieze kleren maken in de modder, etc.! Maar vooruit: knutselen is ook hartstikke leuk, bovendien creatief én alleszins beter dan vierkante ogen van zo’n computerspelletje krijgen.

Ik was in de keuken aan het poetsen en vond dat ze al een tijdje zo braaf stil was. Goh wat heerlijk, dacht ik nog. Net zo zoet als tijdens het computerspel, maar nu van crea-bea te zijn. Nou, da’s je kind toch redelijk goed opvoeden, was de conclusie die ik vol trots kon trekken voor mezelf. Tot ik de woonkamer in liep en het volgende beeld aanschouwde…

foto (45)

Ik stond er met open mond naar te kijken. Ze had de iPad gepakt en een tekenfilm op Netflix aangezet. Het viel haar in haar ooghoek op dat ik naar dit tafereel stond te kijken en ze liet me weten (zónder me aan te kijken):

“Oh ja gewoon, voor op de achtergrond, tijdens het loomen!”.

Dus…. toch maar even die opvoeding herzien dan! Ze zullen het wel niet van een vreemde hebben ;-).

© Eveline – Juli 2014