Speelgoed-dwangbuis

Er zijn een aantal dingen in het leven die ik niet begrijp. Zoals: waar komen we vandaan en waar gaan we naar toe. Het heelal. De dood. En verpakkingen waar speelgoed in zit!

EVEN SERIEUS!!!

Nu begrijp ik heus wel, dat speelgoed vast in de doos moet zitten. De doos is namelijk vaak beveiligd, maar het speelgoed zelf niet, en dus moet dat niet in één hand-omdraai te jatten kunnen zijn. Bon, dat snap ik, c’est ca! Maar de maatregelen die je moet treffen om een simpele pop met toebehoren uit een doos te halen, zijn absurd. Je hebt niet alleen een schaar, een zakmes, een bijl, een hogedruk-spuit, een beschrijving puur en alleen voor de verpakking en een goede dosis zelfspot nodig, maar ook behoorlijk wat uithoudingsvermogen. Anders red je het gewoon niet om een cadeau wat ze voor hun derde verjaardag hebben gehad, vóór hun 18e uit te pakken.

Gisteren was het grote feest voor onze twee dochters en zo heeft de jongste dame onder andere een Dora-laptop gekregen. Leuk! Vanmorgen besloot mevrouw er mee te willen spelen.

Nou werkelijk!!!! Plakband, tyraps, touw, ducktape, plastic-ringen… Hou toch op!!!! Soort speelgoed-dwangbuis waar die zich in bevond.

Tegen de tijd dat ik dat ding uit z’n verpakking had gekregen (2 koppen koffie en een paar zondags-vloeken later), keek ik op en zag… dat mevrouwtje het allang had afgetaaid. Ze was verder op, in de woonkamer op haar kont gaan zitten en speelde met haar houten blokken.

Toedeledokie!

IMG_2434.JPG

© Eveline – September 2014

Gehaaid!

Absoluut! Onze 3-jarige telg is gehaaid. Gehaaid en gewiekst. Zo is zij feitelijk overdag gewoon zindelijk, maar hier heeft ze nog wel eens “schijt” aan. Zinnen als; ‘Oh jee, ik ga het nu in m’n broek doen!’, passeren zo nu en dan dan de revue.

Zo zei ik gisteren tegen haar;

“Wat doen we als we moeten plassen?”

Ze negeerde mij volkomen en bleef stug Nickelodeon kijken. Ik zette de tv uit, ging voor haar staan en herhaalde mijn vraag. Op mijn vraag gaf ze echter geen antwoord, maar ze wees wel nonchalant naar de uitgezette tv en zei;

“Geef ik echt niks om hoor!”,

stond vervolgens op en liep zelf alvast maar naar de gang, wetende dat die opmerking vermoedelijk niet geapprecieerd zou worden en dat een time-out op de mat het gevolg zou zijn.

Hebben wij weer, zo’n kind! ;-)

IMG_2274.JPG

© Eveline – September 2014

Kaaskoppen en Blanke vla

IMG_2128.JPG

Tja, valt er eigenlijk nog iets zinnigs over de zwarte Pieten-discussie te zeggen? Zwarte Piet zal misschien (waarschijnlijk?) uit ons traditie-feest geschrapt worden. Het jammere aan dit verhaal is dat het zonder zwarte Piet, eigenlijk geen Sinterklaas is. De zwarte Pieten maken het feest, tot wat het is. Magnifiek, dat zijn ze!

Hoe kan dit, of beter gezegd; hoe kunnen personen (in dit geval dus de zwarte Pieten), nou terecht gesteld worden als zijnde discriminatie? Mensen die wij juist zo bejubelen en op een voetstuk plaatsen, mensen waar wij allemaal de discussie voor aan willen gaan om ze juist te behouden, kunnen toch niet geclassificeerd worden als discriminatie?

Spijtig dat sommigen dit anders zien. Er wordt in ons kleine landje, zo vol met opengestelde harten en opengestelde grenzen (altijd en voor iedereen!), uit het niets ineens een discussie gevoerd. Een discussie over een traditiefeest. Een discussie van NUL.

Niet dat ik de gruwelijke slavernij van vroeger, noch de discriminatie van heden ten dage, wil of zal bagataliseren, maar meer dat ik uit de grond van mijn hart bedoel te zeggen dat ons Sinterklaasfeest van nu, daar geen enkele FLUIT mee te maken heeft.

Mag ik dan eigenlijk mijn boterham, die ik iedere dag bij het ontbijt met veel plezier verorber, nog wel bruin noemen? De negerzoen, nog niet zo lang geleden gedwongen veranderd van naam, noem ik desondanks ook nog altijd gewoon negerzoen hoor. En zal ik iedereen eens wat vertellen; ik vind ze heerlijk, die negerzoenen!

Dus wat is hier nou feitelijk aan de hand? Hoe kan iemand zich hierdoor gediscrimineerd voelen? Ik, als rasechte (niet discriminerende-) trotse Nederlander, verwacht toch ook niet dat ze alle kazen uit de supermarkten gaan halen. Ondanks dat ze ons Nederlanders kaaskoppen noemen?! Joh, dat zijn we ook, who cares! En die “Blanke vla” dan?

Zwarte Piet is zwart omdat hij, toen nog niet iedereen centrale verwarming had, door de schoorsteen heen moest om de cadeautjes af te leveren.
Zwarte Piet, die werkt hard en goed. Niet alleen op zichzelf, maar ook in groepsverband. Zwarte piet is er, om de kindjes blij te maken. Ik zie werkelijk geen racisme in dit blijde verhaal!

Ik respecteer ieders geloof en ieders traditie. Ik respecteer de jehova’s die maandelijks aan mijn deur staan. Ik respecteer de moskee hier in de buurt. Ik respecteer feesten die ik zelf niet vier, zoals het Suikerfeest. Ik respecteer de Ramadan, ondanks dat ik niet begrijp waarom mensen een maand lang met het daglicht niet zouden willen en mogen eten. Dit alles vol respect, ondanks dat ik het dus niet snap. Ik snap het niet, omdat het niet uit mijn vertrouwde Nederlandse cultuur komt.

Maar ik respecteer het wel.

Ik respecteer één ieder! Ook en zélfs al heeft het niets met Nederland en/of zijn oorsprong te maken.

Ik respecteer één ieder, in “mijn” eigen land. De blanke, de zwarte, de bruine, de gele…. Iedereen die hier woont en die zijn stinkende best doet. Het is samen óns land, ongeacht huidskleur of geloof.

Het land is van jou en van mij.

Dus kom op mensen!!!!!!!!!! Laten we naar elkáár toe dan geen racisme uiten en voelen. Ook wat betreft elkaars tradities en (kinder-) feesten. Wij niet alleen naar de feesten die wij hier vanuit de cultuur gezien niet vieren, maar ook vanuit ándere culturen naar die van ons toe.

Pak ons Sinterklaasfeest niet af!

En weet je wat.. die blanke vla mag dan ook in de schappen blijven. Hij is namelijk veel te lekker om te verbannen ;-)…

© Eveline – September 2014

Ze kon het niet meer aanhoren!

Gisteren was het kinderfeestje van onze oudste dochter. Op sleeptouw met zes kids in de leeftijd van 5 tot 7 jaar, én een baby. Het is een uitdaging als ouder zijnde. En dan had ik notabene nog het enigszinse (da’s bij deze een woord!) geluk dat onze jongste dochter een middagje kon gaan spelen bij oma. Want anders zou er ook nog een net 3-jarige bij aanwezig zijn geweest. Helemaal jolly! ;-)

Mijn man moest werken (plus het feit dat hij serieus géén kinderfeestjes-man is… Dus dat grote kind wilde ik er pertinent niet bij hebben :-P) en dus hielp opa (mijn vader) mij een handje met het feestgedruis. We haalden tegen de middag met 2 auto’s de kindjes op van school, en aten thuis eerst lekker een broodje. Daarna vertrokken we naar een overdekte speeltuin-&pannenkoek boerderij (binnen en buiten te doen).

En wat is dat toch een heerlijkheid; zo’n gelegenheid! Ze kunnen wild hun gang gaan en tegelijkertijd heb je “de troep” niet thuis. Daarbij komt kijken dat ze zichzélf daar entertainen, in plaats van dat jij het moet doen. All in favor, say aye…

AYE !!!! AYE !!!

Onze baby Max gedroeg zich ook uitermate super. Eén keer een volle pamper, en één keer gekraaid naar voeding (en gekregen). Nou, da’s top toch?!

Bij het naar huis brengen van de kindjes begon Max (en we hebben het serieus over de laatste 15 minuutjes van de feestmiddag) te huilen. Hij had opnieuw honger en een vieze pamper en wilde gewoon naar huis (just like mommy, minus de vieze pamper ;-) ). Het meisje wat naast de Max(i Cosi) zat, pakte na een minuut of 5 babygehuil dramatisch naar haar hoofd en zei;

“Pffff, ik kan er níet meer tegen, hij heeft écht veel gehuild vanmiddag!”.

Waarop ik zei;

“Maar vrouwtje toch, hij heeft een hele middag zo goed als niet gehuild en begint nu net!”

Ik zag haar in mijn achteruitkijkspiegel diep fronsen waarna ze als reactie gaf;

“Ik wil bij de volgende huis-stop toch liever nog even in de andere auto gaan zitten, want ik kan dit echt níet meer aanhoren!”….

Gelukkig krijgen volwassenen baby’s ;-)

IMG_2239.JPG

© Eveline – September 2014

Onzichtbaar?

IMG_2167.JPG

Het huis van mijn vader was al geruime tijd toe aan een opknapbeurt en dan met name wat betreft de buitenkant. Kort geleden was het zover; er werd wat aan gedaan! En rigoureus ook! Met 3 (soms 4-) man sterk hebben ze de buitengevels en kozijnen schoongemaakt, geschuurd, geverfd en wat dan al niet meer. Het resultaat was werkelijk verbluffend!

Toen een goede vriend van mijn vader langs kwam, ruim een week nadat het af was, liet hij weten;

“Wow, je huis ziet er als nieuw uit! Ik kon de verf zelfs nog ruiken!”

Zo! Dacht mijn vader! Na een dikke week de verf nog ruiken? Buiten? Echt? Opmerkelijk!

Toen hij later die dag het bezoek had uitgezwaaid, stond hij voor zijn huis en dacht na over wat er gezegd was. Die vriend had de verf nog kunnen ruiken. Maar mijn vader rook niks!

Hij stapte vervolgens richting de muur en kwam met z’n gezicht dichtbij. Hij raakte nét met het puntje van z’n neus zijn huis aan…. en hij snoof….

…. om vervolgens vanuit zijn ooghoek een passant te zien.

De passant in kwestie stond stil. En keek. Kijkend naar mijn vader, nog altijd “neuzend” met het huis.

Neuzend en wel besloot mijn vader ter plekke maar te doen alsof hij onzichtbaar was. De passant nam hier gek genoeg genoegen mee en liep verder. Die zal er het zijne van gedacht hebben!

Mijn vader was overigens wel weer een wijze les rijker;

Je moet niet aan huizen ruiken… Da’s raar! ;-)

© Eveline – September 2014

Altijd de Sjaak!

Was gisteren onze jongste dochter nog jarig… Zo was (is) het vandaag de tijd voor de oudste dame om er weer een jaartje bij te mogen tellen. En ja, ’tis echt; op een uur na zouden ze dezelfde verjaardag hebben gehad (met vier jaar verschil dan)… Dit verzint een mens toch niet ;-).

Mijn eerst geborene alweer zeven jaar! Wow!

Uiteraard mocht zij op school trakteren en aangezien het nogal een onderneming zou zijn om alles en iedereen mee te sjouwen had ik hulp ingeschakeld. Ik had mijn vader gevraagd of hij even bij de twee jongste kids wilde blijven, zodat ik met de oudste en gehele traktatie-bagage naar school kon.

Vlak voor het vertrekken vroeg de drie-jarige telg aan opa;

“Wanneer ben jij jarig?”

“Oh!” zei opa, “dat duurt nog wel even!”

“Nog duizend jaar?” vroeg ze toen.

Waarop de oudste tussen beiden kwam en zei;

“Neeeee, dat duurt geen duizend jaar, opa ís duizend jaar!”…

Gevolgd door twee meiden die omver vielen van het lachen.

Opa’s…. Ze zijn altijd de sjaak! ;-)

IMG_2121.JPG

© Eveline – September 2014

Winactie !!! =)

In samenwerking met Sweetest Design hou ik een leuke winactie :-D. Listen up!!!

Wat je kunt winnen? Een gave Canvas-tas met tekstopdruk naar keuze…

foto (3)

Wat je er voor moet doen om kans te maken?

1. “Like” mijn Facebookpagina –> About my so called life!
2. “Like” de Facebookpagina van –> Sweetest Design
3. Bij 350 Likes op mijn Fb-pagina wordt er een winnaar bekend gemaakt.

(Er zal gebruik worden gemaakt van een appje wat willekeurig een winnaar trekt van die 350. Dus ook de volgers die mijn pagina al heel lang “liken”, maken uiteraard kans.)

Ennuh… een nieuwe blog volgt later vandaag… ;-)

© Eveline – September 2014