Kaaslul

Kaas

Vanmorgen vroeg zaten mijn twee dochters en ik in de auto, op weg naar de gebruikelijke bestemmingen van de dinsdag. Iedere ochtend als wij net in de auto stappen begin ik de conversatie met:

“Zo, een nieuwe dag is weer begonnen lieve dames, waar gaan wij vandaag eens van genieten?”

Of iets van die strekking dan toch. Mijn humeur ’s morgens is (over het algemeen) gewoon goed, zélfs al ben ik met het verkeerde been uit bed gestapt. Echter, er is één ding wat mijn humeur voor kortstondige periode altijd erg uit balans kan brengen en dat zijn mensen… die zich niet aan de verkeersregels houden!!!! Mensen die geen richting aan geven bijvoorbeeld. Of mensen die geen voorrang verlenen terwijl zij dat wel zouden moeten doen. Of bumperklevers! Te-zacht-rijders! Oooeh ja… de te-zacht-rijders vind ik bíjna nog hatelijker dan de te-hard-rijders! Met de nadruk op bijna dan. Want de meeste te-hard-rijders zijn natuurlijk ook gewoon imbecielen, laten we eerlijk zijn.

Vanmorgen was er weer zo’n zwakzinnige bestuurder die over de rotonde heen vloog (andere woorden heb ik er dan ook even niet voor) en géén richting aan gaf, dus ik stond daar natuurlijk netjes te wachten en er vormden zich onmiddellijk een rijtje achter mij. Op het áller laatste moment sloeg hij (met een grijns op z’n gezicht) toch af, terwijl de auto-rits achter mij ondertussen alleen maar langer geworden was. EN BEDANKT EEEEEJ! Daar zou je bijna doodslag-neigingen van krijgen. Ik brulde het uit:

“Stap je auto uit en verbrand je rijbewijs, lul, want je hebt er geen kaas van gegeten!!!”

Het was m’n mond uit voordat ik het wist. Oh nee toch, ik zei het woord ‘lul’ waar mijn kinderen bij waren. Oh dear, misschien maar snel over iets anders beginnen… kom op, bedenk iets, IETS WAT DAN OOK!!! Maar eerlijk gezegd vielen we allemaal even stil.

Na enkele ogenblikken verbrak onze oudste de stilte. Ik zag haar een zin voorbereiden in haar hoofd, ze deed haar mond open en in die split second dacht ik echt even: nu komt het hé, nu gaat ze vragen: “Wat betekent lul, wat is dat?”.

In plaats daarvan zei ze:

“Maar mam… waarom zou iemand dan kaas in de auto moeten eten?”

Geniaal!!! Ik haakte snel in op haar vraag en het woord ‘lul’ is niet meer ter sprake gekomen. Gelukkig!!! Laten we dat vooral zo houden… let us say, de komende vijftien jaar ofzo??? :-P

© Eveline – April 2014

Apekooi-vergadering

Residentie_Apenkooi

Kinderen in je leven hebben, is eigenlijk één groot jungle-avontuur. Zowel bij het thuis zijn, als bij het op stap gaan. Zelfs al is dat maar om een brood bij de bakker of een stukje vlees bij de slager; het is en blijft een unieke ervaring. Laat staan wanneer je met je kinderen een hapje uit gaat eten. Je weet gewoonweg nooit wat voor verrassing(en) je kinderen in petto hebben voor je.

Ik heb dan ook wel eens het idee dat ze dit op voorhand beramen. Ja, u leest het goed: dingen beramen! Onze kinderen zijn zes en twee jaar en uitstekend in staat tot deze eigenschap, ik ben er van overtuigd. Ik zie dat in gedachte dan ook helemaal voor me hè: dat ze ‘s morgens vroeg, vóór dag en dauw een algemene vergadering (al dan niet laatste moment) inlassen. En dat de oudste deze vergadering dan leidt en de jongste notuleert. En dat onze hond ook in het complot zit. En het wasgoed trouwens ook. En de vloer en de meubels ook. Gewoon eigenlijk… de kinderen, de hond en het gehele huishouden. Héél soms heb ik zelfs het idee dat mijn man zich dan ook aansluit bij zo’n vergadering, maar goed, da’s een hele enkele keer maar dan ;-). En dat ze vervolgens agenda-punten afgaan, zoals:

* Punt 1: Wie poept er vandaag zó ontzettend dramatisch dat het tot aan het einde van de straat te ruiken is?
* Punt 2: Wie spoelt er dat vervolgens lekker niet door onder het mom: oepsie, vergeten!
* Punt 3: Wie gaat er vandaag op de hond zitten?
* Punt 4: Wie van ons smijt de eerstvolgende keer dat we spaghetti eten, de pasta tot aan het plafond? Eventuele cursus wordt aangeboden.
* Punt 5: Wie van ons gaat er jammeren, op het moment dat mama ons net allemaal voorzien heeft van eten en drinken en zij zelf nét aan tafel schuift, afgepeigerd en al.
* Punt 6: Wie van ons gaat er voor zorgen dat de wasmand overloopt en niet meer dicht kan?
* Punt 7: Het grootste en belangrijkste vraagstuk voor deze bijeenkomst: Wat voor leuks heeft mama voor ons op de planning staan vandaag en wat kunnen wij daar aan doen om mama tot kantje-boord-waanzin proberen te drijven? Tips van alle leden van deze vergadering zijn welkom en het internet mag worden ingeschakeld voor meer advies.

Ja, deze punten gaan ze dan af ;-). Op zondagochtend bijvoorbeeld! Voor dag en dauw dus.

Gisteren gingen we een hapje eten buiten de deur. En ik moet eerlijk zeggen: ik vond dat onze kinderen zich gedroegen onder noemer “uitstekend“. Het tafeltje achter ons vond dit vermoedelijk ietwat anders, daar zij binnen vijf minuten om een ander tafel vroegen. Oh god, moeten wij ons aangesproken voelen? Doen of je neus bloedt, doen of je neus bloedt…. *fluit*. Alles verliep eigenlijk verder op rolletjes. Oké, er werd eens hier en daar een rondje rond de tafel gelopen. Of een rondje rond andere hun tafel. En er werd wel eens een kreet gegeven en op de knieën door het restaurant gestruind, maar al met al, mensen…. kreeg ik het idee dat ze gisterochtend de vergadering geskipt hadden ;-).

Vlak voor het afrekenen pakten we ons boeltje weer bij elkaar, ik keek even opzij, en zag plots onze oudste in haar onderbroek staan. Midden in het restaurant!!! En ja: echt, alleen haar onderbroek nog aan! Met grote ogen keek ik haar aan en zei: “Uuuuh chick, wat doe je?????”.

“Ja mama, ik heb een truitje onder mijn jurk aan, maar ik heb het warm, dus dat truitje moet even uit, maar ja goed, dan moet natuurlijk wel m’n jurk ook uit en ik had geen hemd aan, want dat had jij niet klaargelegd vanmorgen (!) dus ja, dan maar zo hè…. mama!”

En toen wist ik het meteen:

Ze hebben tóch vergaderd! :-D

© Eveline – April 2014

Verademing

EnjoyTheLittleThings

Iedereen kent de cliché uitspraak wel die luidt: geniet van de kleine dingen, want het zijn juist die kleine dingen in het leven die “het ‘m doen”. Die zin ken ik al vanaf mijn pubertijd. Toen dacht ik me daar ook echt wel bewust van te zijn. Nu besef ik dat dat totaal niet aan de orde was toen. Ik genoot niet van het hier en nu, ik leefde van weekend naar weekend. Al hetgeen door de weeks kon me gestolen worden en ik hoopte alleen maar dat de van-maandag-tot-vrijdagen zo snel mogelijk voorbij gingen. Of ik nou op school zat, of aan het werk was; de tijd moest zo snel mogelijk wegtikken zodat de zaterdag maar vlug een feit kon zijn. Maar zelfs die zaterdag ging aan me voorbij, want het moest vervolgens ook zo snel mogelijk weer zaterdagavond zijn; dan kon je op stap. En dan dronk je wijn of andere alcoholische versnaperingen. En wel meer dan één ook. En ging je diep in de nacht pas naar huis, slapen tot zondagmiddag twee uur (of werken, dat weekendbaantje moest ook weleens gedaan worden) en genoot hoe dan ook verder niet meer van de zondag, want je had een kater van hier tot Tokyo. En dan was het weer maandag. Jolly!

En begrijp me niet verkeerd hoor: ik heb gigantisch genoten toen, juist ook weer dáárvan. Veel uitgaan, beetje studeren, kalverliefdes (waarvan ik er tegen één uiteindelijk “ja” zei bij het altaar :-D), enzovoorts. Kijk, ook die tijd was leuk. Maar het heeft ruim twaalf jaar geduurd denk ik, voordat het pas echt geland was: genieten van de kleine dingen en wat dat daadwerkelijk betekent en teweeg brengt. Ook genieten van de dingen die je minder leuk vindt. Als je jezelf het gewoon maakt met een andere insteek naar dingen te kijken, dan ga je dat op den duur zelf geloven. Ik noem iets onbenulligs als bijvoorbeeld de badkamer schoonmaken. VRESELIJK ROT WERK!!! Mijn mening dan. Altijd deed ik dat met grote tegenzin en het liefst zo min mogelijk. Liefst pas wanneer de wasmand nog nét niet zelf aan de wandel ging, vond ik het tijd om te gaan poetsen. Een aantal jaar geleden was ik klaar met deze negatieve gedachte. Ik maakte van de badkamer schoonmaken iets leuks. Iets waarbij ik heerlijk de raampjes tegen elkaar open zet (zomer/winter/maakt niet uit: frisse lucht is altijd goed). Iets waarbij ik een lekker muziekje op zet. Iets waarbij ik een kop koffie mee naar boven neem en vooruit: voor de gelegenheid een toefje slagroom erop. Na dit een paar keer op die manier gedaan te hebben kreeg ik er zowaar plezier in. Badkamer schoonmaken zelf veranderde er natuurlijk niet door, maar mijn insteek en houding wel, waardoor ik het niet meer vervelend vond. Heerlijk.

Gister liep mijn vader spontaan bij ons binnen en net zo onverwachts gingen we een stuk fietsen, samen met de kids. We reden langs een weg waar onlangs een gruwelijke brand heeft gewoed in een huis (wat natuurlijk afschuwelijk is, laat daar geen misverstanden over bestaan!). Maar omdat wij daar dagelijks langs rijden is dat beeld, hoe erg dat ook klinkt, inmiddels bekend bij ons: als je die weg passeert, zie je een uitgebrande bovenverdieping. Gisteren hadden we dit huis op een gegeven moment alweer in het vizier en mijn vader zei plots:

“Nou is een open haardje best leuk hoor, maar je kunt ook overdrijven!”.

Ik lachte, maar beschaafd. Dit zijn (op een leuke manier bedoeld cynische-) opmerkingen die mijn vader en ik dagelijks met elkaar delen, dus een echte dijenkletser vond ik het al niet meer. Maar er liepen op datzelfde moment een man en zijn vrouw langs dat huis en terwijl we dit koppel passeerden, kwam de opmerking van mijn vader bij die man binnen… en hij scháterde het werkelijk uit. Hoe geweldig! Ik keek even later nog eens om en hij lag nog altijd in een halve stuip. Toen begon ik opnieuw te lachen, dit keer niet beschaafd. Mijn vader volgde. De kids ook. Om zo’n idiote (lichtelijk ongepaste) opmerking, lagen vijf mensen dubbel, enkele minuten lang.

Dát zijn de momenten die je moet koesteren. Zelfs wanneer dit voortvloeit uit iets niet-leuks.

Op de terugreis begon de oudste te zingen; kinderliedjes. En we zongen met z’n allen mee. De tranen sprongen in m’n ogen en ik genoot. Oprecht.

Gelukkig zijn, is niet zomaar een keuze. Het is een bewustwording. Een verademing.

Fijne dag allemaal!

OpaEnCarmen

© Eveline – April 2014

The grown-up era.

For the last 18 years I have been (and still am) a Backstreet Boys-fan, to the absolute fullest. And, to keep it in teenage-terms, my favourite one is Nick. And everytime I mention this to ánybody, I feel like a ridiculous 16-year-old-girl again, because it’s só childish to have a favourite band-member, when you’re 31! But who cares, no harm is done and it’s nice to have a favourite.

Today, my fauvorite one is getting married. AAAAHHH!!! And I’m not “aaaah”-ing because he’s getting married to the woman he loves (because I truly wish him all the best, him and his beautiful Lauren), but I’m “aaaaah”-ing… because I suddenly came in the knowledge that… WE’RE GETTING OLD!!!! Freaking all of us. In the old days, Nick was de baby of the group and later on, let me think… is casanova a proper word in this matter?! LOL j/k! In my dreams we dated like… A LOT! However, in real life I was always satisfied enough with a “Hello baby, long time no see, give me hug”, and after that, didn’t sleep for weeks and imagined how óur wedding would be one day. Só funny! :-D

Now we’re all grown ups. Grown up people with grown up lives. And our Baby-Backstreet-Boy is actually getting married today. It’s like… the end of an era! ;-) Beautiful era! And now another wonderful era is started.

You know people, that era; where we are all grown ups.

Well, there you go!

All the best for you guys, Nick & Lauren. Take care and love eachother to the maximum =).

foto (32)

© Eveline – April 2014

Idioot wicht!

angry

Nou, lieve volgers, nu ben ik er echt van overtuigd dat (indien de persoon in kwestie zelf ook een blogger is) er één dezer dagen ergens een blog over míj online zal komen en wel in een groot irritatie-verhaal verwikkeld. Er heeft zich iemand namelijk vanmorgen blauw aan mij geërgerd. Maar goed; zo blijft het in ieder geval interessant :-P.

Vanmorgen was er ZOWAAR een parkeerplekje vrij, dicht bij de basisschool van onze oudste. HET MAG WEL IN DE KRANT! Sterker nog; er waren zelfs nog twee plekjes naast elkaar vrij. En oké, toegegeven; de eerste bel was dan ook al gegaan dus de meeste ouders hadden ‘m allang gepeerd, maar dan nog; het is altijd een verademing om een vrij stuk wit omrand-vierkantje te zien bij school. De auto vlak voor mij zette hem in het eerste vrije plekje en ik voegde meteen na hem in, direct naast hem dus. Maar wat bleek; hij stond met zijn auto wel heel dicht tegen de linkerkant van zijn vak aan, en ik wel heel dicht tegen de rechterkant van mijn vak. Kortom; híj kon niet fatsoenlijk uitstappen, wat deels mijn fout was. Ja, oprecht sorry op deze vroege ochtend.

Ik wachtte heel even om te kijken of hij zou besluiten zelf even terug in te steken (wat met een klein autootje toch makkelijker te doen is dan met de beat-the-street-tourbus die wij sinds kort berijden), maar in plaats van naar een oplossing te zoeken, begon hij woest met z’n armen te zwaaien. Ik barstte in lachen uit, ik kon het gewoonweg niet helpen. Echter, dat had ik natuurlijk beter niet kunnen doen, want dat maakte de situatie er voor hem in zijn hoofd natuurlijk niet overzichtelijker op, maar kom op: wat was hier nou daadwerkelijk aan de hand? Helemaal niks! We stonden beide niet zoals het hoort ingeparkeerd, dus doe even rustig. Maar nee, daar had deze meneer geen zin in. Ik zag ‘m wild om zich heen slaan. Het was zo een fabuleus gezicht. Wilde het eigenlijk gaan filmen, maar ja, dan zou de pleuris helemaal zijn uitgebroken.

Enfin, ik gaf toch maar gehoor aan het voor mij woest-ogende gedrag en zette mijn auto in de achteruit. Toen bleken we vervolgens sámen weer achter uit te gaan. Toen werd hij helemaal groen. Maar ja, mensen, wat kan ik verder dan nog doen om dit goed te maken? Uiteindelijk voegden we samen opnieuw in, en stonden allebei netjes daar waar we hoorden. Ik stak mijn duim naar ‘m op en lachte eens lief.

Het mocht niet baten. Het enige wat deze meneer met z’n gezichtsuitdrukking zeer duidelijk maakte was:

! Idioot wicht!

Uiteraard ontschoot mij weer een schater-blaat. Mooi man! Hilarisch begin van de dag ;-).

© Eveline – April 2014

Poepig

foto

Meisje?

~ Ja!

Wat doe je?

~ Niet komen mama, daar blijven!

Wat sta je daar te doen?

~ Niks!

Weet je het zeker?

~ Nee!

Wat ben je aan het doen dan?

~ Iets!

Oké, wil je met dat iets niet even op de pot gaan zitten dan?

~ Nee!

Waarom niet?

~ Omdat ik ben klaahaaar!

Gevolgd door een “ttttt”.

Dus…..

Ja mensen, je staat die eerste jaren met kleine kids nogal onder “druk”. Tropen-jaren! Kak-jaren! Het is maar net hoe je het noemen wilt.

foto2

Maar die kiddies van ons zijn wel lieve scheten hoor. Of is dat in dit geval weer een ietwat verkeerde woordkeuze? ;-)

© Eveline – April 2014

Geboren voor… het ongeluk?

BridgetJones

Vanmorgen bij de oudste op school werd ik door één van de andere mama’s er op aangesproken dat ze zo had moeten lachen om mijn laatste blog. En een blog kort daarvoor. Met een grote grijns zei ze:

“Jij bent echt geboren voor het ongeluk hè!”.

Also, also, also! Dat vind ik nu wel een hele drastische uitspraak. Het is niet zozeer dat ik voor het ongeluk geboren ben, maar meer… dat ik gewoon zo nu en dan…. een kluns ben. Een Bridget Jones. Summum!!! Ik heb dat ook al m’n hele leven gehad; gewoon, van die dingen. Je weet wel, van die dingen als: met je net nieuwe schoenen door de stront heen banjeren. Je beugel er uit laten halen die ruim twee jaar in je mond heeft gezeten en vervolgens een stukje tand afbreken op je eerste beugel-loze-dag. De laatste bus missen, terwijl je van te voren wist dat dat de allerlaatste bus zou zijn. De laatste boot missen. Soms figuurlijk ;-). Van de trap vallen, twee keer op dezelfde dag, dezelfde tree. Op een net geverfde drempel gaan staan terwijl je man nét daarvoor had gezegd, dattie nat was. Dat ben ik, puur sang. Ten voeten uit! Niks meer aan toe te voegen.

And I’ll tell you this: Bridget Jones, got nóthing on me! ;-)

Ach, er valt goed mee te leven hoor. En daarbij komt kijken: genoeg stof om er wel eens wat over te schrijven ;-).

Dus…. geboren voor het ongeluk? Neeeeh, ik noem het meer: geboren voor de uitdaging!

© Eveline – April 2014