Hamertje Tik

Onze oudste dochter is de trotse bezitter van “Hamertje Tik”. Wat fijn, gewoon nog eens een spel van vroeger waar heden ten dagen nog altijd mee gespeeld wordt. Het enige nadeel van hamertje tik; die verd*mde kleine spijkertjes.

Toen ik gisteren terug van mijn werk kwam zag ik het hamertje tik-gerei op tafel liggen. Althans; alle onderdelen behálve de spijkertjes. Waar ik al voor vreesde was gebeurd; de spijkertjes waren gaan “vliegen” en “rondzwerven”. Ik was niet geamuseerd en liet het mijn dochter ook weten;

“Meisje, dit is niet zo leuk en bovendien gevaarlijk! We hebben een baby en een hond en die spijkertjes zijn erg klein en kunnen ingeslikt worden!”

Ze keek me vol verbazing aan terwijl ik met het lege spijkerdoosje aan het zwaaien was. Ze nam een diepe teug lucht en zei vervolgens;

“Maar het hamertje heb ik gelukkig nog!”.

IMG_3743.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Donuts, concerten, peteto, petato!

Gisteren had ik donuts gekocht en toen we thuis kwamen, kon ik al snel tot de conclusie komen dat mijn jongste dochter omgaat met donuts, zoals ik met concerten van de Backstreet Boys. Nog vóór ze überhaupt aan de lekkernij begonnen was, vroeg ze al;

“Mag ik er hierna nog 1?”. ;-)

IMG_3710-0.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Mam, wat doen we nou met oma?

Omdat mijn man aankomend weekend laminaat in onze woonkamer wil gaan leggen, moeten we de boekenkast weer draagbaar maken, daar die natuurlijk van z’n plek moet. Wij hebben zo’n boekenkast met allemaal vierkanten en deze opbergruimtes dienen niet alleen voor boeken maar ook voor een hele hoop anders. Terwijl de kids mij hielpen met uitladen en elders opstallen, vroeg de oudste ineens;

“Ennuh…. Wat doen we nou met oma dan?”

Terwijl ik zelf nog wat boeken opstapelde en mijn blik hier niet van afwendde vroeg ik;

“Hoe bedoel je, wat doen we met oma?”

In mijn ooghoek zag ik haar wijzen. Ik keek op, volgde de richting van haar vinger en aanschouwde wat ze bedoelde, gevolgd door;

“Mam, hallo, we kunnen oma toch niet laten staan, straks valt ze er uit met het verplaatsen van de kast!”.

Ja, het is dat mijn moeder hier ook smakelijk om had kunnen lachen, maar ik zag beelden voor me van omver en open-vallende urnen, honden die vervolgens dat territorium willen afbakenen, etc etc. !

Ik schoot heel fout in de lach. Eigenlijk ook heel mooi hoe nonchalant kinderen met de urn van oma, één zijn. De urn hoort er bij. Is niet eng. Wel heel bijzonder.

“Mam, wat doen we nou met oma?”

IMG_3683.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Een briefje voor drie.

IMG_3176.JPG

Het was mij een genoegen, lief vriendje, om elf weken lang alleen bij jou te mogen zijn. Dag en nacht.

Het was mij een genoegen om jouw mooie blauwe oogjes als eerste en als laatste van de dag te mogen bewonderen, maar ook tijdens alle momenten tussendoor.

Het was mij een genoegen om jou, niet langer dan drie uur achter elkaar te hoeven missen.

Het was mij óók een genoegen om zoveel bij je twee zussen te kunnen zijn.

Het was mij een genoegen twintig weken lang huismama te zijn. Snottebellen te vegen, 24/7 luiers te verschonen, urenlang kindergesprekken te voeren, om vijf uur het eten op tafel en kopjes thee om twee.

Ja, het was mij een waar genoegen. Maar mijn verlofperiode zit er op en ik heb ook wel weer zin om het moederschap te combineren met werk. Lief vriendje. Lieve meiden. Waar een deur sluit, gaat er elders weer één open.

Het is mij altijd en overal een genoegen, om jullie mama te zijn. Vanaf vandaag dan wel weer een werk-mama, maar jullie gaan samen met mij en papa, hand in hand weer naar de volgende fase. En zal ik eens wat zeggen:

We maken er zoals altijd… het beste van :-D.

IMG_2094-1.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Tot ziens tenten. Salut!

Aan de titel zou je kunnen opmaken dat ik bedoel dat de zomer voorbij is (op afgelopen dagen qua temperatuur na dan!) en daarmee de kampeertenten dus kunnen worden opgeborgen. Maar niets is minder waar! Als in; dat bedoel ik niet. Daarbij komt kijken dat wij, of eigenlijk mijn man, nog niet dood gevonden zou willen worden in een kampeertent. Jammer eigenlijk, maar dat is weer een heel andere blog. ;-)

Neen… Wat ik bedoel is dat ik nu, zo’n 2,5 maand na de bevalling, zo goed als mijn eigen maat weer heb! Het is nog niet helemaal zoals ik begon voor de zwangerschap, maar aangezien dat ook wel érg slank was, is een kilo of 3 extra juist wel op z’n plaats (letterlijk ;-)). Ik woog vanmorgen op de weegschaal 53 kilootjes. En dat met een kleine 1 meter 63. Ja…. op de één of andere manier krimp ik al met/op/voor de 31 jaar. Typisch iets voor heksen, toch? ;-) Was ik op 15-jarige leeftijd nog 1,64 m. , zo was ik half de 20 plots 1,63 en laatst kwam ik aan een goeie 1,62. Nou moeh! Maar bekijk het maar… ik hou het gewoon op een kleine 1,63. :-D

Maat 36. De zwangerschaps-tenten kunnen het pand weer verlaten en de oude normale kleding kan weer bovenop liggen. Jippie-ajee!

Vanaf morgen mag ik weer aan de slag op mijn werk (receptie/planning) en af en toe mag je jezelf kietelen met wat nieuwe kleding. En dus, ben ik online eens wat gaan kijken voor kleding die zowel voor “het gewoon” kunnen als voor op mijn werk én voor een leuke prijs weggaan.

Ik neem de vrijheid hier één en ander te noemen.

Onderstaande jurken en laarzen zijn o.a. te koop bij Bonprix en bij Wehkamp (linkjes staan er bij vermeld).

_

Jurkje 1: van/via Bonprix

IMG_3640.PNG

Klik hier voor de directe link naar dit jurkje!

Dit is m’n favoriete nieuwe van dit moment. Leuk geprijsd en stijlvol. De maat 32/34 paste mij. Wat hier dus wel speelt is dat de maten bij dit gebreide jurkje iets aan de ruime kant vallen, want normaal heb ik 36 of een grote 34 en dit jurkje maat 32/34 viel perfect. En dus kon ik concluderen; de maten bij deze vallen ietsjes ruim. In ieder geval; dit zal ik aan doen, morgen op mijn eerste werkdag na verlof.

_

Jurkje 2: van/via Bonprix

IMG_3642.PNG

Klik hier voor de directe link naar dit jurkje!

Nog zo’n juweel! Ook gebreid. Deze heb ik niet besteld maar ik vond hem de moeite waard om hem te vermelden. Ook zeker een jurkje wat ik aan zou willen doen. Prijs/kwaliteit in mijn ogen prima.

_

Jurkje 3: van/via Wehkamp

IMG_3644.PNG

Klik hier voor de directe link naar dit jurkje!

Hoe geweldig is deze! Yessica-jurkje van de C&A. En check die prijs; 12 Euro 90. Hou toch op. Die heb ik ook aangeschaft. Zwarte bolero er op, een legging, mooie hakken of laarzen en je kunt zo naar je werk. Ik moest overigens ook bij deze jurk concluderen dat maat S iets te groot was nog. Deze maat dus terug gestuurd en maat XS besteld. Maat S bij dit jurkje valt dus als 36/38 en maat XS als 34/36. Maat M zal 38/40 zijn en maat L 40/42.

_

Tevens nog een paar laarzen besteld, bij Bonprix.nl. Maar helaas… De maat was perfect maar ik kamp met het leed dat dunne kuitjes heet. Het lubberde aan de kuiten. Dus die gaan terug naar de leverancier. Maar de prijs/kwaliteit stond goed in verhouding, dus ik show ze hier toch;

IMG_3641.PNG

Klik hier voor de directe link naar deze laarzen!

In ieder geval; de zwangerschapskleding wijzen wij de deur weer en de stijlvolle eigen-maat-kleding is weer welkom. Daar kan een mens zó van opknappen =).

© Eveline – Oktober 2014

Mooiste titel ooit

Afgelopen vrijdag werd ik ziek. Borstontsteking lag op de loer. Koorts kwam al vroeg om de hoek kijken en mensen, hoe meer de dag vorderde, hoe meer ik gevloerd werd. En ik ben echt niet flauw. Oké, behalve bij de tandarts. Ik kan allerlei soorten pijn verdragen inclusief bevallen zonder pijnbestrijding, maar boren in een kies zonder verdoving gaat in mijn mond gewoon niet door. Ik ben niet bang voor de tandarts, dat is het niet, maar zenuwpijn in een kies…. HORROR! Eén keer is het wel zonder verdoving gebeurd (ik was toen zwanger van de tweede) en toen had de tandarts gezegd;

“Wees gerust, het is maar hééél even!”

En ik was tijdens dat boren ook maar hééél even in staat geweest om de tandarts met een gerust gevoel te castreren. Zonder verdoving.

Maar ik dwaal af. Oh ja; ik ben dus (verder) niet flauw. Maar die hoge koorts vloerde mij. Tegen de middag kon ik gewoon de bank niet meer af. Ik had het heel koud met steenkoude handen en voeten, maar de rest van m’n lijf gloeide als een grillplaat. Er hadden best wel wat hamburgers klaar gemaakt kunnen worden. De oudste dochter had toevallig net een kinderfeest bij een vriendinnetje, maar de jongste twee waren gewoon thuis. Toen op een gegeven ogenblik naar de wc gaan zelfs een hele opgave werd, besloot ik hulp in te roepen. Mijn kindjes verdienden de normale aandacht zoals gebruikelijk en ik kon ze dat op dat moment niet afdoende geven (op de borstvoeding na dan, dat móest natuurlijk gewoon door gaan!).

Mijn vader kwam to the rescue en vermaakte de kindjes, verschoonde luiers én kookte het avondeten. Wat was ik blij en dankbaar.

Toen mijn man ‘s avonds thuis kwam van z’n werk nam hij het stokje over. En dat is hij eigenlijk niet gewend. Normaal als hij thuis komt van z’n werk staat (meestal) het eten te pruttelen of al klaar op tafel, kan hij zo z’n pantoffeltjes aanschieten, wordt er daarna opgeruimd en afgewassen, worden de meiden na het eten onder de douche gezet of met een kattenwas opgefrist en brengt hij daarna de jongste dochter en ik de oudste dochter naar bed. En over de baby ontferm ik me sowieso grotendeels. Nu kwam dit alles op zijn nek.

Terwijl ik nog altijd voor dood vogeltje door kon gaan, plofte mijn man op de bank rond 20.00 uur. Kindjes lagen onder de wol én hij had opgeruimd. Well done! Hij wist er nog net uit te persen;

“Poeh, ik ben kapot. Hele dag werken en dan dit drukke gezin. Pffffff!”

Het was volledig zijn goed recht om dit te zeggen. Toch gniffelde ik. Aankomende week begint mijn werkweek ook weer, na twintig weken verlof. 3,5 dag werken én een gezin draaiende houden. En dan staan de meeste papa’s er verder niet meer bij stil hoe het voor de mama dan is, na zo’n werkdag. Ze gaan er dan “gewoon” van uit dat het allemaal loopt. En heus niet bewust hoor, ik neem ze niks kwalijk.

Maar het is wel zo, in de meeste gezinnen is de mama de spil. Mooiste titel ooit!

Vlak voordat mijn man ook de oudste naar boven had gebracht, was ze nog even naar me toe gekomen en had gevraagd;

“Mam, breng jij mij morgen weer naar bed? Dan is het toch allemaal wel weer normaal hè?!” :-)

IMG_3623.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Mij v.s. ik

Ik probeer mijn kinderen al vanaf dat ze baby zijn normaal Nederlands te leren met de bijbehorende correcte grammatica. Dat is een tik die ik van m’n moeder heb geërfd. Hetgeen wat ik vroeger altijd zo hinderlijk vond van mama, bewerkstellig ik nu zelf. Auch! Ik hoor mijn moeder nog gaan;

“Achter een q komt altijd een u, ‘ik’ gaat nooit samen met d-t, want je zegt ook niet; ik gaaT, ik loopT! Dan ik ben, als ik heb, enige…” Enzovoorts, enzovoorts.

En begrijp me niet verkeerd; niet dat ik nooit een foutje maak hoor, maar ik probeer dit wel te minimaliseren en er anders van te leren. Mijn man zit mij er weleens mee te plagen en durft in bijzijn van de kinderen gerust “eerste, tweede, driede” te zeggen. En daar krijg ik dan bijna een tia van, echt! ;-)

Enfin, afgelopen week hoorde ik onze dames tegen elkaar bezig;

“Jij hebt dezelfde pop dan mij!”

Verkeerd, op 2 punten. Dus ik begon te raaskallen;

“Lieverds, wat jullie zeggen bestaat niet. Het is als ik of dan ik. Hetzelfde als ik, of anders, meer, kleiner, langer, etcetera, dan ik heb of ben. Niet mij. Dus je zegt; ‘Jij hebt dezelfde pop als ik’, want je kunt er dan ‘heb’ achter zetten. En je kunt niet zeggen; Jij hebt dezelfde pop als mij heb. Het is in deze nóóit mij, altijd ik!”.

Nooit mij, altijd ik.

Serieus, alsof ze water zagen branden! Da’s het ene oor in, het andere oor uit, dat had ik al in de gaten.

Gisteren haalden wij de oudste dochter van de buitenschoolse opvang op, en zij en ik liepen blijkbaar iets te snel voor de drie-jarige telg. De kleine dame begon vervolgens te mopperen en liet luidkeels weten;

“Wacht op ik! Wacht op ik!”.

IMG_3567.GIF

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl