Gezegende rommel.

Onze jongste telg is inmiddels een dag of zestien oud. Een goede twee weken dus. Gisteren vroeg een vriendin mij per whatsapp; ‘En… Al helemaal in het ritme, samen met 3 kids?’. Ik moest lachen; ’tis totaal nog niet van toepassing namelijk. Niet dat je niet gelijk het gevoel hebt van; ‘the brand new baby hoort er helemaal bij’, maar meer dat je je als mama zijnde met grote regelmaat afvraagt of dit óóit nog goed gaat komen ;-)

Vandaag kregen we weer kraamvisite. En een uur voor die visite het consultatie-bureautje op bezoek. En daarvóór wilde ik puin ruimen. En afwassen. En strijken. En de ontbijtbordjes van vanmorgen van tafel halen. En…. een hele hoop meer. In plaats daarvan huilde Max. En op het moment dat ik de afwas wilde doen scheet hij de boel onder. En toen ik wilde stofzuigen moest de jongste dochter heeeeel nodig naar de wc! En aangezien zij daadwerkelijk net goed zindelijk begint te worden, moet je dat kind ook echt niet laten wachten wanneer zij zelf eindelijk aangeeft te moeten. Gevolgd door een ruzie tussen de zussen. En oh ja, de hond… de hond is er ook nog! En toen was het boterhammen-tijd. En god ja, zal ik zelf dan ook maar weer eens wat eten dan? (Gelukkig ben ik nogal een Bourgondiër, dus de knorrende maag herinnert mij voldoende! ;-) )

Het consultatie-bureau kwam te laat. De visite iets te vroeg. Puntje bij paaltje zat alles te-samen in een niet gestofzuigde en banaal volle woonkamer, het speel-& wasgoed tot aan het plafond en de vloer, alsmede de boekenkast, plakten.

Ik was echt in staat te gaan huilen. Ik ben een walgelijke perfectionist en vind het zo enorm lastig als ik niet meteen alle touwtjes strak in handen kan hebben en houden. Maar ja… het lukt me nu nog eventjes niet. Ik ben moe. Gewoon, moe!

Dus in plaats van te gaan huilen of aan iedereen excuses te maken voor de rommel, genoot ik van m’n kopje koffie, m’n kids, van de visite en van hun ondernemende dochtertje.

Desalniettemin kon ik, toen de visite op stond, het niet laten om te zeggen;

“En nu, ga ik puinruimen!”.

As if they cared! ;-)

Maar het komt goed. Het kómt goed! :-D

IMG_1402.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Genaaid!

Vanmiddag nam mijn vader, mij en de kinderen mee voor een rondje wandelen en een hapje tussendoor bij de Bakker Bart. Genieten! :-D

Eenmaal daar namen wij een Panini kip en de meiden kozen voor een donut. De oudste telg wilde graag een “gewone” donut en de jongste dochter een roze exemplaar. Uiteindelijk kwam opa met 2 roze donuts af. Oepsie!

De oudste was zogezegd niet geamuseerd. Ze had een gewóne donut gevraagd en geen roze, aldus mevrouwtje zelf. En ondanks dat dit dus ook helemaal klopte, spoorden we haar aan om die roze donut dan tóch maar “gewoon” op te eten. Maar die ging haar niet smaken was haar antwoord. Een pijnlijk en chagrijnig kwartier volgde. Uiteindelijk gaf opa toe (of het eigenlijk op) en zei;

“Oké vooruit, hier heb je kleingeld, ga de donut maar halen die je oorspronkelijk wilde!”.

Bam! Kreeg ze dat even voor elkaar! Ze kwam terug met de gewenste donut en legde ‘m naast de roze versie voor haar neer. Ze nam een slok van haar drinken, keek ons aan en begon lekker te eten.

Lekker te eten van de roze donut.

Voel je je dan genaaid als opa-zijnde!

IMG_1385.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Is she freakin’ kidding me?!

Onze dochters zijn allebei volgende maand jarig en de oudste (die zeven wordt) is al een tijdje bezig met haar verlanglijstje. Bij het minste geringste op t.v. zegt ze; “Oh, dat zou ik graag willen hebben!”, en het Intertoys-boek is inmiddels volledig aan flarden geknipt en zijn allemaal kanshebbende cadeautjes in de vorm van plaatjes bij elkaar gelegd.

“Maar”, zo liet ze ons weten, “er is één ding, wat ik echt als aller-, allerliefste wil!”

“Oh, en wat is dat dan wel?”, vroeg ik geïnteresseerd.

Ze wapperde een uitgeknipte afbeelding onder mijn neus. Ik aanschouwde een grote pluche hond. Zo één met halsband, een tas om ‘m in te doen, samen met nog wat meer honden-attributen.

“Deze is zó gaaf mama. Dit is een hondje, die echt kan blaffen én hij kan echt drinken en plassen! Wow hè, dat bestaat gewoon, die wil ik echt!”

Vol verbijstering keek ik haar aan. Ik zag dat er ondertussen nog iemand naast haar was gaan staan. Hij keek me in ook zeer verbaasde/verongelijkte staat aan. Alsof hij dacht;

Is she freakin’ kidding me?!?! ;-)

IMG_1365-0.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Auch!

IMG_1212.JPG

Buitenom zitten op een heerlijke roze (of eigenlijk blauwe) wolk, zijn zeker de eerste paar weken na een bevalling tevens ook wel wat pittig hier en daar.

Zo geef ik ook borstvoeding en ik moet zeggen; het gaat hartstikke goed. Het loopt als een tiet ;-) . Maar sinds gisteren begon 1 borst erg zeer te doen. Ondanks goed aanleggen en helemaal leeg laten drinken. Vannacht en vanmorgen werd het alleen maar erger, inclusief verhoging gevolgd door koorts en prikkels die door de borst schoten (schieten) waar ik me maar niet over zal uitlaten (stevig de tanden op elkaar zetten werkt het beste).

Oordeel van de dokter; borstontsteking. Shoot!! Antibiotica en ibuprofen op de receptenbon en op naar de apotheek.

Redelijk beroerd en steeds warmer wordend kwam ik aan bij de apotheek en toen ik eindelijk aan de beurt was, legde ik rillend het receptje op de balie.

Dus… een recept voor antibiotica, omdat ik tien dagen na mijn derde bevalling een borstontsteking naar aanleiding van borstvoeding heb opgelopen.

Bon!

Het vriendelijke meisje achter de toonbank nam het recept aan en begon te typen op haar computer. Daar zag ze blijkbaar een en ander aan meldingen in beeld van de voorgeschreven antibiotica en met de béste bedoelingen keek ze me doordringend aan en vroeg;

“Heeft u een kinderwens?”

Ik wist vervolgens niet goed of ik in huilen of in lachen moest uitbarsten. Een duidelijke “Nou, ik ben vorige week pas bevallen” voldeed volledig om aan te geven dat wij niet nog een diepgewortelde kinderwens hebben.

3 is enough, now give me my meds!

De reactie op dat gezicht.

Onbetaalbaar.

© Eveline – Augustus 2014

-Afbeelding via Google-

Niks aan het handje!

IMG_1187.JPG

Vanmorgen in alle vroegte liep ik met de jongste dochter richting de bakker. Ondanks dat het wat aan het druppelen was buiten, hadden we toch besloten de trip lopend te wagen, bewapend met 1 hele grote paraplu. Gaande de weg begon het steeds harder te regenen en op een gegeven moment was het echt aan het hozen. Hè, verdikkies, dacht ik nog. Dochter-lief kwam dichter tegen me aan lopen en zei;

“Gelukkig hebben wij een paraplu hè mam, helemaal niks aan het handje!”

En dan ben je pas twee jaar, en kom je al met zo’n briljant positieve conclusie. Want inderdaad; noodweer of niet… Wij liepen droog!

Eenmaal bij de bakker moesten we even wachten tot we aan de beurt waren. Er kwam een up-beat nummer uit de speakers galmen en opeens begon die twee-jarige-pamper-kont van ons te swingen. Precies op het ritme en ze straalde van plezier. Hoe heerlijk, die onbezonnenheid!

En ineens dacht ik; screw it… En begon met haar mee te dansen. Om iets voor negen uur in de ochtend. Midden in de Bakkerij.

Conclusie; niks aan het handje! Wel hebben de broodjes nog nooit zo goed gesmaakt ;-)…

© Eveline – Augustus 2014

Cabaret pur sang!

20140811-234828-85708305.jpg

“Opa?” had onze oudste gevraagd.

“Ja meid!”

“Wat betekent waanzin?”

“Waanzin?”

“Ja, wat is dat?”

“Nou, dat is wanneer jij een lekker bord friet voor je hebt staan, je vraagt er mayonaise bij en vervolgens schijt er iemand op je friet! Dát… is waanzin!”

En dan dat gezicht van onze dochter! ;-)

Cabaret pur sang, in eigen huiskamer! :-D

© Eveline – Augustus 2014

Blote bungelende tieten!

En voor je het weet ben je een dag of vijf verder. Niet dat je je als pas bevallende vrouw van enige vorm van tijd bewust bent hoor, want iedere dag en nacht lopen als een lange pruttelende scheet in elkaar over. Dat is sowieso het geval, maar al helemaal als je borstvoeding geeft. Vannacht werd onze zoon om de 1,5 uur wakker voor een voeding. Aiiiii!

Ze zouden de zestienjarigen die niet kunnen wachten om bewust zwanger te raken, eens een weekje moeten laten meelopen. Maar dan wel een weekje nadát de kraamhulp weg is en alles dus weer op eigen schouders komt. Buitenom het feit dat het krijgen van een kerngezonde telg echt het allermooiste is wat je je maar kunt wensen, is het tevens hard werken. Zeker in het nog ritmeloze begin.

Vanmiddag was ik zoontje-lief borstvoeding aan het geven en moest (zittend op de bank notabene!) m’n best doen om niet in slaap te vallen. Toen hij gevoed was, legde ik hem in de wandelwagen en hoorde plots de deurbel. De kraamhulp was net onze twee dochters onder de douche aan het zetten en dus liep ik zelf even naar de deur.

Nog nét voor het open doen besefte ik dat beide borsten nog onbedekt uit de voedings-bh bungelden en m’n truitje halverwege m’n buik hing.

Charmant!

Omdat dáár een foto van maken en hier plaatsen me toch net wat te ver ging ;-), verblijd ik de wereld liever met dit heerlijke koppie…

20140810-223041-81041458.jpg

En dan weet je weer waar je het allemaal voor doet =).

© Eveline – Augustus 2014