De waardevolle ontmoeting

Neen! Nog altijd geen baby hier ;-). Wél een trip down memory lane;

Vroeger (probeer wakker te blijven mensen!), vond ik het altijd al ontzettend fascinerend wanneer mensen er in hun eentje op uit gingen: de wijde wereld in, op wat manier dan ook. Als 7-jarige bedacht ik me: dat wil ik ook. Ooit! Toen ik op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig naar Australië stapte, wist ik: ik ga het lang gewenste avontuur tegemoet: alleen op stap, naar plaatsen waar ik nog nooit geweest ben. Jippie! Dat begin alleen al; de vliegreis, de overstap in Hong Kong, het aankomen in Sydney, inchecken in mijn eerste hostel, de grote backpack doorwegend op mijn rug en zelfs de eerste maaltijd die ik daar nuttigde: alles was leuk. Alles was spannend.

Tijdens mijn reis heb ik ontelbare situaties meegemaakt. Met een hoop mensen. Ik heb met ze gelachen, gehuild, verhalen gedeeld. Onbeschrijflijk eigenlijk. Toen ik na twee en een halve maand rondreizen, vanuit Cairns terug richting het zuiden ging, besloot ik spontaan te overnachten in het plaatsje ‘Mackay’. Ik zocht een fatsoenlijk hostel op en sloeg mijn reisgids open om te kijken wat er daar allemaal te bezichtigen was. Ik kwam uit op de ‘Botanic Gardens’, drie kilometer lopen vanaf waar ik was. Mijns inziens goed te doen! Ik ging dus te voet op pad, met prachtig weer schijnend op m’n bol, een klein rugzakje mee (de grote had ik in het hostel laten staan), inclusief een hele hoop flesjes water. De tuinen waren prachtig en ik heb zitten genieten in het droge gras. Bij het terug lopen naar het hostel, passeerde ik een weg-café; zo’n café langs de hoofdweg. Het zag er van de buitenkant een beetje sjofel uit, maar mijn zin in een glas koude Chardonnay liet mij in de portemonnee kijken of het zou kunnen. Ai; niet veel contant geld meer, maar nog wel nét genoeg voor een wijntje. Hmmz, zou dat wel verstandig zijn; je laatste contante centen aan alcohol uit geven? Dat getuigt niet echt van verantwoordelijkheidsgevoel! Ach, what the heck; hoort bij het avontuur :-D.

Ik liep de kroeg binnen en kwam in een volle, roezemoezige ruimte. Lachende meute voor me, gezellig en totaal niet sjofel. Ze waren paarden-racen aan het kijken. Ik zette mijzelf aan één van de hoge tafels, waar al een aantal mensen aan vertoefden. Het bleek een gezin: vader, moeder, zoon van half de twintig en dochter van mijn leeftijd. Binnen luttele seconden vroeg de vader aan mij:

“Girl, pick a horse for us!”.

Ik maakte kenbaar geen enkele bips van paarden-racen af te weten en dat het vermoedelijk niet op succes zou eindigen als ze mij deze keuze lieten maken.

“I’ll take my chances hun, pick a horse!”.

Dus dat deed ik toen. Het paard won!

Het gezin bleek met die keuze, de pot van de kroeg te winnen. Ze waren buiten zinnen zo blij; ze hadden deze nog nóóit gewonnen. What are the odds?

Acht wijn en een drie gangen diner in het restaurant er naast later, rolde ik naar buiten. Hikkend strompelde ik terug naar m’n hostel.
Al mijn kleingeld nog in de buidel.

Australië… het land van de waardevolle ontmoetingen :-D.

foto (51)

© Eveline – Juli 2014

No uterus, no opinion!

Ja god zeg…. aankomende week is het zover; dan is de miraculeuze 40ste zwangerschapsweek aangebroken. Ofwel: dan ben ik gewoon 9 maanden zwanger! De laatste keer dat ik zó hoogzwanger heb gehaald, is alweer zeven jaar geleden bij de oudste, daar de jongste het rond de 7 maanden al welletjes vond.

Ik was even vergeten hoe dat voelt: echt hoogzwanger zijn. Ik bedoel, technisch gezien mag je je al hoogzwanger noemen als je met verlof gaat (zo ergens gemiddeld vanaf 35 weken dus), maar écht hoogzwanger ben je mijn inziens de laatste twee weken pas. Mijn hemel! En ik ben helemaal niet van het klagen hoor, want het hoort er nou eenmaal “allemaal” bij. En dat het dan toevallig 33 graden is in deze periode… jáh, uuuh… jammer dan! En niet eens jammer hoor, ik heb liever dit weer, dan rot weer! Zo is het ook! Maar ik moet toegeven; het begint nu wel een beetje, ja… door te wegen. Letterlijk en figuurlijk. Hoewel, letterlijk heb ik niks te klagen eigenlijk. Ik ben deze zwangerschap het minst aangekomen van alle drie. Afgezien van het feit dat de teller natuurlijk nog altijd wel een beetje oploopt (we zijn er per slot van rekening nog niet), is er nu in totaal 13 kilo aan. Nou… da’s nou toch niet echt dat je zegt: wat een tonnetje is dat geworden :-P :-D.

Hoewel ik me overigens wel zo voel. Echt, het is een magische tijd hoor, no argument from this corner, maar op een gegeven moment voel je je zó A-SEXY! Kleding zit niet meer, je waggelt maar een dotje rond, je bukt ineens in spreidstand alsof je bodybuilder bent die een stang van 150 kilo gaat optillen, je gaat als een zoutzak naar bed en je staat weer als een zoutzak op. And anything in between? Nou ja goed, in bed dus: als je je als hoogzwangere wilt omdraaien van je linker- naar je rechterzijde, zijn de volgende zaken nauwlettend van toepassing:
1. Je hebt een kompas nodig.
2. Alsmede een ijzersterk doorzettingsvermogen.
3. Je moet het van te voren aan je spouse doorgeven dat er gedraaid gáát worden, zodat hij al rekening kan houden met eventueel 112 te bellen indien een en ander niet goed gaat.
En wat ook niet kan en mag ontbreken:
4. Een vier-stappen-houdingen plan!

Geloof me: je bent nog zomaar niet omgedraaid als 9 maanden-zwangere! Dus ja, like I said: A-SEXY, all the way!

Enfin, zoals ik al eerder met jullie in een blog gedeeld heb, staat mijn “ziekenhuis-koffertje” al enige tijd klaar. Zo zit hier ook een dvd in, namelijk een dvd van de serie Friends, seizoen 8 om precies te zijn. Tja, je weet natuurlijk nooit of je er überhaupt de gelegenheid voor gaat krijgen en hoe snel die bevalling misschien wel (of niet) zal gaan, maar ik weet nog dat ik bij de oudste in het ziekenhuis kwam met bijna 5 cm ontsluiting, dat we vervolgens naar de verloskamer mochten om daar de volgende paar uur te gaan spenderen en het eerste wat ik dacht was: Aaaaah, crap, ik heb geen dvd Friends mee. Ja, je kan maar een serie al 15 jaar héél erg leuk vinden, niet waar?! And since you’ve got some time to kill! En hoewel je natuurlijk op een gegeven moment op een punt komt dat álles je gestolen kan worden, zolang dat kind er maar uit komt, is het vóór dat (magische! magische!) moment toch altijd leuk als je iets op tv kunt kijken naar hartenwens.

Waarop mijn man die dvd in de koffer ineens opmerkte afgelopen week, en zei:

“Oh, maar ik ga écht geen seizoenen Friends kijken in het ziekenhuis hoor!”

Ik:

“Hoeft ook niet, ik heb maar 1 seizoen mee, dus dat scheelt alweer!”

Hij:

“Ja, maar dat ga ik ook niet kijken!”

Ik:

“Nou schat, laten we afspreken; de eerst volgende keer dat jij iets van hetzelfde kaliber moet gaan doen… zeg zoiets als; een Golden Retriever uit je reet persen… dán, mag jij de tv-programmering bepalen!”

Hij:

“….”
(ofwel: silencio!)

En zo is het in deze, en niet anders:

No uterus, no opinion! ;-)

Mensen… ik heb geen idee hoe, wat, waar en wanneer, maaruh… ik ben er eigenlijk wel klaar voor nu! Kom maar op!!!

foto (50)

© Eveline – Juli 2014

Vandaag!

foto (49)

Vandaag staan we extra stil.

Vandaag zijn we extra stil.

Vandaag… Is een dag die niet had gehoeven. Niet had gehoeven als vlucht MH17 op plaats van bestemming was aangekomen.

Maar vandaag zijn wij allemaal, helaas in de rouw.

In gedachte bij alle nabestaanden van deze verschrikkelijke ramp :-( waar onschuldige zielen het slachtoffer werden van een zinloos en voor hun niet te winnen gevecht.

Rust in vrede!

© Eveline – Juli 2014

Media! Misdadig?

Tussen de smeulende wrakstukken

Met afschuw kijken we naar de beelden. Vol nationaal verdriet horen we de verhalen aan. Het is walgelijk! Walgelijk om te beseffen dat onschuldige mensen zonder enig zinnige reden en bovendien ongewild in een gevecht zijn gezogen. Een gevecht wat zij niet hebben gewenst, noch ooit konden winnen.

Om vervolgens aan te horen hoe er met de lichamen van de slachtoffers wordt omgegaan, op en vanaf “de plaats delict”. Alsof het allemaal al niet treurig genoeg is! Uren, dagen gaan voorbij. Nabestaanden zijn ontroostbaar, maar hopen in ieder geval op een afscheid. Een waardig afscheid van deze dierbare zielen! En dat is hun goed recht. Zou ze dat dan op z’n minst “gegund” zijn?

De meeste van de Nederlandse media spreken er dan ook schande van: zo ga je niet met stoffelijk overschotten om! Ik hoorde ergens al waaien dat het bijna misdadig te noemen is. Dus ná de misdaad, nóg een misdaad. Vervolgens zie ik deze avond op tv, hoe kleine groene vuilniszakjes van hand tot hand gaan en de voice-over laat weten dat daar ledematen in zitten van slachtoffers.

Maar mensen, is dát niet bijna net zo misdadig, als de gruwelijkheid zelve? Dit alles op het netvlies graveren, en dan vooral aangaande de nabestaanden?! Is dat niet net zo on-respectvol als het on-respectvol omgaan met de lichamen: het laten zíen hiervan? Om daaropvolgend een close-up te aanschouwen van een dagboekje van één van de Nederlandse passagiers. EEN DAGBOEK!!!!!! En dus niet alleen de buitenkant, maar daadwerkelijk twee volgeschreven pagina’s, vol in beeld. Ik was volledig flabbergasted. Dit kun je toch niet uitzenden?

Vrijwel meteen nam ik aan, dat het aan mij lag! Dat mijn hormonen me iets te ver namen in het respect-wezen en dat ik misschien te veel in het collectieve verdriet op ging. Kom op Eveline, overdrijven is ook een vak! Maar alsof mijn man mijn gedachtes kon lezen, liet hij uit z’n mond vallen:

“Kun je alsjeblieft weg-zappen, dit is toch te belachelijk voor woorden dat dit uitgezonden wordt. Je zal je familielid verloren zijn in die crash, herken je plots het handschrift met de laatste woorden! Da’s toch privé! Bah!”.

Dus… is het niet een idee, voordat we met vingers wijzen naar anderen, om te beginnen er voor te zorgen dat we zelf wél respectvol met deze afgrijselijkheid om gaan? En vanaf daar verder handelen?

Of zeg ik nu iets.. “misdadigs”?

© Eveline – Juli 2014

11 rookie-mistakes als (nieuwe) ouder-zijnde!

KindUpsetPlaatje

Iedere “nieuwe” ouder maakt fouten. Fouten waar je overigens snel genoeg van leert (en vervolgens maak je weer andere fouten, maar dat daargelaten). Wellicht kan dit de aanstaande “nieuwe” ouder helpen.

De volgens mij- 11 most common rookie-mistakes:

1. Never éver wake up a sleeping baby!
Nee… nee… nee! Wat het bureautje ook zegt. Wat de kraamvisite ook wil… maak een slapende baby niet wakker. Uiteraard doen we dit allemaal tóch een keer, om wat voor reden dan ook. Vaak onder het mom van: “Aaaaah, coeshie-coeshie!”. Ja… aaaah-coeshie-coeshie-huilen tot in eternity. Wees gewaarschuwd!

2. Dé check voor je gaat slapen!
Ja. Die check! Je weet wel: de check voor je gaat slapen om te kijken of je kind er rustig en vredig bij ligt. Kunt het maar beter niet doen! Ofwel snelle kiss on the cheek, weglopen en gewoon laten slapen die hap! Maar neeee…. dat je dan dus aan dat ledikantje staat, maar je baby níet duidelijk hoort of ziet ademen en er vervolgens alles aan gaat doen om zeker te weten dat hij of zij nog wél ademt. Je leunt, bukt, rekt, strekt, houdt handen en spiegels voor dat neusje… en vervolgens…. Ja hoor…. daar gaan we dan… terug naar punt 1!

3. Luiertas is essentieel!
Wanneer je denkt: “Ach, ik hoef de luiertas echt niet mee te nemen voor dat kwartiertje boodschappen!”. Think again! YES YOU DO!!!!!!! Binnen 1,5 minuut na entree winkelcentrum kan er al sprake zijn van diarree en binnen 2,5 minuut lekkage tot aan de nek! En dan moet jij nog beginnen met je kwartiertje boodschappen. SO… YES… YOU DO!!!!

4. Super(wo)man
Laat de illusie gerust maar varen dat je je er niet mee zal bemoeien wanneer een ander kind (al dan niet ten onrechte) op wat voor manier dan ook “kwaad” doet aan jouw kind. Besef: vanaf het moment dat je ouder bent, word je een leeuw(in). Niemand komt met één vinger aan je kind, of ze nou drie of vijftien jaar zijn… Als ouder ga je koken van binnen en moet je je stinkende best doen om je Superman-pak op zo’n moment niet denkbeeldig (of letterlijk!) van de plank te halen. Tot tien tellen is vaak de beste remedie, want voor je het weet, heb je de supermannen en -vrouwen van díe kinderen ineens weer op je stoep staan. Zit niemand op te wachten.

5. Feestjes op zaterdagavond, terwijl de kids niet uit logeren zijn.
Ja, met een feestje heel stoer doen en héél laat opblijven en denken: ach, dat ene extra wijntje kan nog wel. People… they will hunt you down, and kick your ass!!! Extremely early in the morning! Vaak nog wat vroeger dan normaal.

6. Of nog erger!
Wanneer je als ouder, zonder aantoonbare réden ‘s avonds laat op blijft. Het resultaat is idem als punt 5. Gewoon, idem.

7. Kleertjes als kraamcadeau krijgen.
Kleertjes die de baby op dat moment nog niet past, onderaan de stapel in de kast leggen. Vier maanden later komen ze boven water… Absurd te klein en kaartjes er nog aan. Oeps!

8. Beloftes doen.
Maak geen beloftes aan je kinderen die je niet na kunt komen. Ze zullen je er tot in de eeuwigheid aan herinneren. 350.000 keer per dag.

9. Dreigementen doen.
Zo geldt ook; maak geen dreigement die je eigenlijk niet waar kunt (of wílt) maken.
“Nog één keer, en je gaat zonder eten naar bed!”. Geloof me… de enige die daar de échte dupe van gaat zijn, ben jijzelf. Een kind wat honger heeft, slaapt namelijk niet. En slaapt het kind niet, slaap jij ook niet. En slaapt het kind eindelijk dan wel, dan slaap jij nog altijd niet.

10. Slaap tekort!
Brengt mij automatisch op punt 10. De rookie parent dénkt dat het slaaptekort “slechts” enkele maanden na de geboorte duurt. NEEEENNN! Gij zult 18 jaar niet slapen! En bij ieder volgend kind begint de 18-jaar-zandloper gewoon weer opnieuw. Magisch hè; kids! Ongekend ;-).

11. Onwelvoeglijk taalgebruik.
Vloek niet waar je kids bij zijn. Uiteraard doen we dit allemaal wel minstens één keer. Of twee. Zelfs meer? En weet: een kind voor de eerste keer zoiets als “brood” laten zeggen is gigantisch pittig, maar het woord “shit” hebben ze zo onder de knie! Echt! Dus…

Goed, hopelijk heeft de “rookie-parent” hier iets aan. Succes to all! :-D

© Eveline – Juli 2014

Opsporing verzocht!

Eigenlijk was het de bedoeling dat we (en wel onmiddellijk) een opsporingsbericht zouden maken. En plaatsen! Op Internet, via de brievenbussen bij de buren, in de supermarkten. Ze was hem (of haar?) toch zeker al een uur kwijt. Kon ook niet gaan slapen zonder. Maar… Vermist! Dus het moest wel; dat slapen zonder! Ai, pijnlijk!

Niet geamuseerd, ietwat verdrietig. De problemen van een twee-jarige liegen er niet om!

Zojuist wilden wij nog een klein snackje frituren… Gewoon, omdat dat soms best lekker kan zijn, zo op de late zaterdagavond. Ik trok de betreffende kast open en…

foto (48)

Opsporingsbericht maar geannuleerd.
Beertje had gewoon honger ;-)…

© Eveline – Juli 2014

Stront aan de kni… peuter!

Kort geleden gingen mijn jongste dochter, mijn schoonmoeder en ik een dagje winkelen in een stad, hier niet ver vandaan. Het was die dag mooi weer, doch niet té warm en dus was het een ideale dag om de laatste “baby-boodschapjes” in huis te halen.

Na een dagje keuvelen, slenteren & shoppen, gingen we op het gemakje terug richting de auto. Vlak voordat we de winkelstraat uit waren voelden we ineens wat gespetter. Regen was het niet! Mijn schoonmoeder en ik keken elkaar verbaasd aan… Wat was het dan wel??? Toen we de spetters in wit/groene-vorm voor ons op grond zagen liggen, werd ons al snel duidelijk waar we mee te maken hadden.

“Iiiieeeehhhh, vogelpoep!” gilde ik uit.

De minuten daarna waren mijn schoonmoeder en ik elkaar druk aan het inspecteren op mogelijke rest-sporen op onze armen, gezicht, haar, kleding. Gelukkig konden we al vlug concluderen dat we het er beiden nogal goed vanaf hadden gebracht. Beat ya bird!!!! De jongste spruit zat in de buggy en de kap stond uit, dus eigenlijk maakten we ons over haar geen zorgen. We liepen dan ook vrolijk verder, met de buggy vooruit duwend.

Tot we ineens een klein stemmetje hoorden:

“Mammie… help eens… bah!”

Ik boog me voorover, en aanschouwde…

Een peuter die volledig met vogelstront bezaaid was. Wer-ke-lijk!

Ja, en het zal wel érg ontaard klinken, maar ik kwam niet meer bij! Zaten wij ons zelf zo te inspecteren naar aanleiding van die 4 spetters die we voelden, terwijl dat kind van boven tot onder volledig onder de gore derrie zat.

Terwijl we haar schoonmaakten, deed ik er nog een schepje bovenop:

“Aaaah, poepie toch!”

vogelpoep-cartoon

© Eveline – Juli 2014