Stout! 

Toen ik gisteravond aan onze zoon Max vroeg wie er morgen (vandaag dus) jarig is, antwoordde hij; 

“Mats!”. 

(Hij kan nog geen Max zeggen, dus hij noemt zichzelf ‘Mats’!) 

Op mijn vraag wie er dan allemaal cadeautjes krijgt, zei hij wederom; 

“Mats!”. 

Toen ik vervolgens vroeg wie Max dan eigenlijk was, reageerde hij met; 

“Stout!”. 

😂🤓😆 

Gefeliciteerd met je 2e verjaardag, grote jongen! :-D 

© Eveline – Augustus 2016

Reisverslag 4; Broulee, Merimbula, Lakes entrance & omi op Phillip Island

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 22-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Augustus 2016

////////////////////////////////

Phillip Island, 31 januari 2005, 11:56 am (ofwel bijna 12 uur ‘s middags)

G’day everyone =),

Hoe is het met iedereen in het koude kikkerlandje? Hoop dat alles goed gaat😀. Hier in ieder geval alles prima. Vorige week dinsdag zijn we dus uit Canberra weg gereden. Maar, hoe kan het ook anders, weer niet geheel zonder “kleerscheuren”. Toen we namelijk van de camping weg wilden rijden, startte de auto… NIET! For the love of god! Voor de 3e keer de NRMA (ofwel; de ANWB) gebeld. Het bleek een heel simpel iets te zijn, wat zo op te lossen was. Nou, fijnssssss! Echter, de radiator (wat dat ook moge zijn in een auto) bleek ook zo kapot als het maar zijn kan. Joh, en verder functioneerde de auto zo enorm goed, wat een verrassing dit alles!😉 We belden de Travellers Auto barn (waar we ‘m gekocht hadden) en die loodsten ons naar een garage in de buurt (namelijk in Fyshwick,  Canberra), waar we ‘m gratis konden laten repareren. Dit alles viel namelijk nog altijd onder de garantie, gelukkig!. Dus enfin, wij naar die garage toe, op een industrie terrein. Bleek alleen wel dat we ‘m daar 3 uur moesten achterlaten… en wij dus 3 uur daar rond moesten dwarrelen. En mensen; zoveel is er niet te doen op een industrie terrein! Hoewel… ze hadden wel een “Take-away”, drie 2e-hands boekwinkeltjes en een zwangerschapskledingwinkel (je weet wel, voor over 350 jaar ofzo, áls we ooit nog eens aan kinderen beginnen :-P) <Note die ik er nu, 3 augustus 2016 bij zet: uiteindelijk bleek de eerst telg toch al sneller dan verwacht te arriveren, namelijk 2,5 jaar later😀, maar dat terzijde >. We hebben ons uiteindelijk alsnog kostelijk vermaakt, daar op dat industrie-terrein. Na 3 uur konden we onze pimp-my-ride-auto ophalen en reden wij terug richting oostkust… JIPPIE !!

Broulee

Aan het einde van de middag strandden wij in het badplaatsje: “Broulee“. Daar zijn we in een Big4-camping ingechecked en hebben een maaltje in elkaar gedraaid. Wederom een super aardige Australische familie ontmoet (die daar hun zomervakantie aan het vieren waren. Gek voor ons, zo in januari😛 ), waar we gezellig mee konden ouwehoeren. Hartstikke gaaf! Later die avond zijn we naar het strand gegaan en hebben daar gewoon gezeten… zitten genieten.

Broulee2

De dag daarna, op woensdag, was het “Australia day”. Op de camping verkochten ze zelfgebakken muffins en dus was het éxtra genieten, hihi. De aardige familie kwam ook weer om de hoek kijken, met koffie en nog meer muffins… altijd goed! Tevens kwamen ze met tips en adviezen voor nog absoluut te bezoeken stadjes, alsmede met adressen en telefoonnummers van familie verspreid over Australië, waar we méér dan welkom zouden zijn. Hoe cool! En hoe handig!😉 Hoe meer contacten, the better. Zo gaven zij ook het adres van hun oma die op Phillip Islands woont. Wij dachten echt bij ons zelf: ach ja, daar gaan we waarschijnlijk toch niet naar toe, but who cares, gewoon het adresje aanpakken en bedanken. Toen afscheid genomen van de betreffende familie, fotootje hier, fotootje daar, en toen sprongen we ons autootje weer in.  Hoppa! De weg weer op! En hij startte zowaar!

MeInAutoAustralia

Die dag hebben we een behoorlijk stuk afgelegd, namelijk tot aan Merimbula. Ingechecked bij een Holiday-camping aan het strand en tot ons grote genoegen later die dag genoten van het namiddag zonnetje in het warme zand. Heerlijk !!! Toch sta ik er elke dag nog wel even bij stil hoe prachtig het hier allemaal is en hoe ongelooflijk lucky I am, we are, dat wij dit gewoon mogen meemaken. Anyway, die avond hebben we voor de eerste keer helemaal zelf ge-bbq-ed… we hadden een wegwerp-bbq-tje gekocht en deze werkte als een… ja… TIET!

MeInAustralia2

Lekker hamburgers, kip, stokbrood en verse sla naar binnen zitten werken. Jam jam !! =) Tevens kwamen we die avond op het spontane gesprek over de maan, de sterren en het heelal. Ja, zo’n gesprek dus… zo’n gesprek waarin je je, in het koele avond zonnetje, ineens heel erg kan verbazen over de oneindigheid (of juist de niet oneindigheid?) van het universum en er ineens anekdotes en gedachtes op de proppen komen waarvan je niet wist dat je ze in je had. Ja… zo’n gesprek dus!

De donderdag zijn we helemaal tot aan “Lakes entrance” gereden. Prachtig stadje!!!  Hier zijn we overigens niet lang gebleven. Net lang genoeg voor een koffietje, een ijsje, een broodje, wat nieuwe (noodzakelijke) campingspulletjes én een ongelooflijk uitzicht…

lakes-2

Na Lakes entrance zijn we nog een stukje verder gereden tot aan “Paynesville“. We hadden (rauwe) kip van de vorige dag in de koelbox bewaard, maar dit bleek absoluut geen succes, helaas..😦. We gaven het dan ook na het voorgerecht (blik pasta met kaas) al op en reden naar het centrum voor versgebakken pizza, wijn & chocolade. WHAAHA! Wat heeft een mens nog meer nodig?? *Lol*. Niks toch?!

Als je hier trouwens in Australië op de camping ‘s morgens vroeg wakker wordt, hoor je echt de meest aparte en diversen (vogel-)geluiden. Niet te vergelijken met Nederland. Echt fascinerend gewoon! Enfin, dit feitje kwam ik ergens tegen, tussendoor er bij gekrabbeld in mijn notitie blokje😀.

De vrijdagochtend werden we wakker in een afgrijselijk BLOEDHETE auto en werd ik plots overspoeld door een gevoel van… melancholiek… (haha, sorry, Hans Teeuwen is everywhere😉 ). Nee, grapje, ik werd overspoeld door een gevoel van JEUK !!!! AFGRIJSELIJKE JEUK !!! Die nacht was ik te grazen genomen door muggen en was wel zo’n 35 keer gestoken. What the …. ! Kim was trouwens nog veel erger te grazen genomen, want die had op haar voeten alleen al 44 muggenbulten. DUSSSSS! Goed, die dag hebben we, krabbend en wel, Raymond Island bezocht en hebben we voor de eerste keer wilde Koala’s gezien. Te wow gewoon!

Koala

Toen we die middag door naar het strand wilden gaan, begon het te regenen. Sure!! We besloten toen om “even” een broodje te eten in een prachtig authentiek restaurant aan de haven. Dat “even” werd 4,5 uur. What can we say… het was gewoon gezellig en dan moet dat gewoon kunnen😉. Die middag is trouwens wel op mysterieuze wijze mijn bikini ineens kapot gegaan. Een bikini-moordenaar op Raymond Island😛. Ik heb (helaas, helaas) een nieuwe moeten kopen. Eentje van Billabong! Wat vervelend nou!

Enfin, die avond zaten Kim en ik ons te bedenken waar we dit weekend eens naar toe wilden rijden. En we kwamen op…. Phillip Island !!! Hmmmz, hebben we daar toevallig niet al contacten? Jaaaaah, wacht eens even… die oma, van dat ene gezin uit Broulee woont daar! Omi !! En dus, opgevouwen papiertje met het telefoonnummer uit de backpack gevist en omi gebeld om te vragen of het goed was dat we de dag daarna bij haar voor de deur zouden staan. Omi was nog werkelijk nog niks of niemand van ons bestaan op de hoogte gesteld, maar het maakte haar geen fluit uit, want we waren hartstikke welkom. Ze zou ons verwachten.

(Over gastvrijheid gesproken!) 

De zaterdag brak aan en dus, hoppa, op weg naar omi op Phillip Island. Onderweg nog wel ergens een flesje wijn gekocht voor omi, alvast als bedankje dat ze ons zomaar wil ontvangen (toen nog niet wetende dat omi geen wijn drinkt… ja, het schijnt te bestaan: er zijn mensen die geen wijn drinken, erg verwarrend allemaal hoor, maar oké😉 ). Eenmaal op Phillip Island aan gekomen konden we haar huisje niet meteen vinden <Note van nu, anno 2016: toen hadden we natuurlijk nog geen Google-maps en ging alles nog met een daadwerkelijke routekaart! Pokémons ving je gewoon daadwerkelijk, in het echt😛 .>. We riepen de hulp in van een jongen die bij de benzinepomp werkt, maar aangezien hij ook god-allemachtig echt geen reet wist, hebben we het zelf maar uitgezocht en jawel hoor; gevonden !! Een piepklein geel huisje naderde ons gezichtsveld. En ja hoor, dat was het huis van omi. Super, super gaaf! We werden met open armen ontvangen. Tevens liet ze even een traan, want ze had die middag vernomen dat er een vreselijk auto-ongeluk in de buurt gebeurd was en dat er 2 jonge vrouwen om het leven waren gekomen. Even was ze bang geweest dat wij dat waren. Maar nee, wij stonden (gelukkig) voor haar deurtje.

IMG_0470

Die avond kookte omi voor ons, lekker vers en lekker uitgebreid; pureetje met verschillende soorten groenten en verse gehaktballetjes. En als toetje; zelfgebakken cake. Lekkerrrr !!! En later die avond… hebben we geslapen als roosjes. In weer eens een normaal bed, op de logeerkamer van omi. Bij omi, die wij daarvoor nog nooit ontmoet hadden en werkelijk tot 24 uur daarvoor niet van ons bestaan af wist.

De zondag (gister dus) hebben we lekker uitgeslapen en zijn na het ontbijt naar de rand van het eiland gegaan, naar “The Nobbies”. Daar hebben we een onvoorstelbaar uitzicht aanschouwd en baby pinguïns gezien. Hoe tof!

TheNobbies

Na “The Nobbies” kregen we een grote lunch van omi, bestaande uit alle dingen die je met een typical English Breakfast ook krijgt. ‘s Middags hebben we langs het strand gelopen, samen met een vriendin van omi (Jill) en ook op het strand weer rode rotsen gesignaleerd. Lekker gekletst en gelachen en na het avondmaaltje (wat ook weer zeer uitgebreid was, wat werden we toch verwend!), zijn we naar de sunset gaan kijken. Magnefiek !!!

Nou ja, en toen was het alweer maandag (vandaag dus) en vandaag is de dag dat we afscheid gaan nemen van omi en van Phillip Island. Echt een zalig weekend gehad (en trouwens een zalige hele week). Het verslag is wel een beetje samengevat, maar al weer lang genoeg denk ik zo, en nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van onze avonturen hier. We hebben het nog steeds enorm naar ons zin, en ondanks de af en toe kleine tegenslaagjes (die er gewoon bij horen in het leven) , voelen we ons hier ontzettend op ons plek. Vandaag vertrekken we naar Melbourne, alwaar wij een aantal weken aan het werk willen gaan. Dus het eerstvolgende verslag zal waarschijnlijk wel vanuit Melbourne zijn, met nieuwe belevenissen en verhalen.

Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook. Tot snel!

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !) 

Reisverslag 3; On the road

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 22-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Juli 2016

////////////////////////////////

Canberra, 24 januari 2005, 04:26 PM (ofwel: half 5 ‘s middags) 

Wazzup everybody?!?!

Hoe gaat het er allemaal mee in het kikkerlandje? Hier in het grote Australië nog steeds alles op het gemakje. Uiteraard wel weer een hoop meegemaakt, haha, what else?! Ik zal beginnen, daar waar ik de vorige keer vol goede moed was geëindigd; bij het gehoopte feit dat we diezelfde dag (dinsdag de 18e) dan eindelijk weg zouden rijden uit Sydney. Ja. Het gehoopte feit. Nou mensen, dat ging dus NIET door !!! Nadat we op internet hadden gezeten en ons uit ons hostel hadden gecheckt, bleek de wagen nog helemaal níet klaar te zijn, zoals ons wél was beloofd. GRRRRR! Achteraf was gebleken dat de versnellingsbak toch ook niet helemaal in orde was en deze wilden ze eerst vervangen voordat ze ons op de weg stuurden (en oké, dat is natuurlijk fair en zeer veilig, maar bracht wel weer ergerlijke vertraging én kosten met zich mee). Enfin, woensdag of donderdag zou de auto dan eindelijk klaar zijn en uiteraard hadden wij al rekening gehouden met donderdag, want ja, heeeeey: IT’S US!!!😉 . Goed, de dinsdagavond zijn we met een clubje gaan eten bij hotel Williams, waar het op dinsdag voor 5 dollar eten is en ja mensen: je bent een backpacker of je bent het niet, haha. De woensdag hebben we niet veel uitgevroten: beetje geshopt, beetje gehiked, beetje rond gekeken, beetje van alles eigenlijk wel. Sydney is heerlijk, echt waar hoor,  alleen zó… ontzettend…. duur !!!! Amai!

IMG_0326

De donderdag brak aan en RARA… wat gebeurde er??? AUTO NOG STEEDS NIET KLAAR !!! Toen dachten we echt: ‘Oké, we gaan nu een immense rel trappen!’. Maar dat deden we niet. We zijn fatsoenlijke, weldenkende mensen. Meestal dan. Soms. Laat maar.😉 Hoe dan ook…. de garage bood wel aan om de extra nacht hostelkosten te betalen voor ons. En daar konden we zeker mee leven!

IMG_0372

Die avond zijn we vervolgens wederom een hapje gaan eten bij hotel Williams, en namen een wijntje. En daarna nog één. En nog één. En nog één. En nog één. En toen een cocktail. En nog een cocktail. En nog één. En toen twee tegelijk. Ennuh… ja…. you get the picture. Jullie zullen dan ook begrijpen: onze vrijdagochtend (en dan met name; míjn vrijdagochtend) was niet zo heel erg toppie-de-poppie. Ergste kater ever !!!! Ik ben oprecht nog nooit ziek geweest van een kater! (Notitie die ik er nu, 27 juli 2016 bij zet: tot op de dag vandaag is dat ook werkelijk nóóit meer op die manier voor gekomen, so it is safe to say; dat dat de ERGSTE KATER EVER was. Lol….)!. Nah ja, geen goed begin van de dag dus, terwijl vrijdag dus wel DE dag was: dé dag dat we dan eindelijk… jawel…. uit Sydney zijn weg gereden. JOEPIE !!! Van Sydney de oostkust naar beneden. YEAH !

Australië

Tijdens het rijden naar de nog onbekende volgende plaats, zijn we fantastische uitzichten tegen gekomen. Echt adembenemend gewoon. Soms hadden we gewoon het gevoel dat we door Oostenrijk of Zwitserland reden, zo ontzettend groen, zo bergachtig en prachtig! Het enige verschil was echter wel, dat er aan onze linker kant een fenomenale zee lag, met een onvoorstelbaar wit strand. Tja, verschil moet er wezen😉. Net na Wollongong reden we langs de kant van de weg naar een parkeer-picknick-plaatsje, om daar rustig ff wat te eten en te drinken. Lekker noodles gemaakt op ons gasbrandertje (werkt als een tiet!) en van het mooie weer genoten. Toen we de radio aan wilden zetten in de auto, ging het alarm af (we wisten niet eens dat we een alarm hadden! The joke is on us!). En 3 x raden: we kregen het dus niet meer uit! Soms ging het uit zichzelf uit, maar ging kort daarna weer lekker hard loeien. Net een koe en dat in de middle of nowhere. Australische ANWB wéér gebeld dus. En ja, die lieten weer even op zich wachten, dus in die tussentijd hadden we ons even op de matrassen neergelegd voor een kort tukje. Lekker hoor; een bed in je auto!😀 Uiteindelijk kwamen ze… en ja wel: het alarm ging wéér af. Achteraf konden we om dit alles natuurlijk heel erg lachen, want het past weer typisch in ons straatje van de laatste tijd! De ANWB heeft het alarm er vervolgens maar gewoon uitgesloopt. Mooi! We hebben het toch niet nodig, we wisten niet eens dat we het hadden.

MeInAustralia3

Na het alarmgebeuren reden wij Kiama in waar we besloten een nachtje te blijven. De 1e camping waar we binnen liepen (aan Kendall beach) had helaas geen plek meer voor onze (slaap-) auto. De 2e camping wel, en die was aan East-beach. Wow, wat een paradijsje op aarde is dat: aan het strand, super aardige mensen & alle faciliteiten aanwezig. Eenmaal ingecheckt (tegen 7 uur ‘s avonds) zijn Kim en ik eerst de auto gaan inrichten; alles een ‘vaste’ plek gegeven, gordijntjes gemaakt, matras goed gelegd, etc.! We zouden eigenlijk maar 1 nachtje blijven, maar hadden het direct al zo naar ons zin dat we besloten 2 nachtjes te blijven. Wat kon ons het schelen! Lekker het strand bezocht, zalig! Toen we tegen 9en eindelijk wilden gaan eten, kwamen we in gesprek met een grote Australische groep (familie & kennissen van elkaar) die net klaar waren met eten. Ze gaven ons kip mee voor op de BBQ (die een paar meten verder op stond) en sla & brood. Lekker gegeten! Voor de dag daarna werden we door 1 van de gezinnen die er bij zat uitgenodigd om weer te komen eten bij hun. Tja, zo’n gezellig aanbod slaan we niet af natuurlijk. Enfin: die avond was het eerste nachtje in de auto slapen !!! En guess what: héérlijk gemaft.😀

EvelineAtTheEastCoast

De zaterdag hebben we een eitje gebakken in onze eigen auto-keuken😀. En zijn we onze kleding gaan wassen. Ook dat hoort er bij; met muntjes in een algemene wasruimte je wasgoed wassen en ophangen aan de bomen. HA! =) Daarna op het strand gelegen en wat was het toch weer een lekker weertje!!! Graadje of 28! Wat een leven!

Die avond zijn we dus bij dat Australische gezin aangeschoven die ons hadden uitgenodigd, waar we werkelijk met open armen werden ontvangen. WOW! Het was echt mega gezellig en het eten was erg goed. Na een wijntje of 3 zijn we, heel verstandig, weer terug richting auto (a.k.a slaapbunker) gegaan en zijn als roosjes in slaap gevallen. In die stationwagen slaapt dat helemaal nog niet zo verkeerd hoor mensen!😉

Gister (zondag dus) hebben we afscheid genomen van de 1e camping en de aardige mensen die we daar hebben ontmoeten, en vervolgden onze reis vanuit Kiama richting de hoofdstad: Canberra. Door sommige mensen was ons afgeraden naar de hoofdstad te gaan omdat er niks te doen zou zijn, maar door anderen werd ons juist aangeraden om er wél naar toe te gaan. En inderdaad; als je dan toch zo lang in een land rondreist, moet je minstens 1 dagje in de hoofdstad geweest zijn. Het was een stevige lange rit er naar toe, en tevens best spannend zo nu en dan. We reden soms door hoge gebergten en door enorme mist (ofwel; gewoon echt letterlijk door de wolken, omdat we zo hoog zaten) en het was fascinerend en eng tegelijkertijd. Ook reden we af en toe door van die piepkleine oude dorpjes heen, wat gewoon een kost voor het oog was/is. In één van die dorpjes: Brainwood (iets groter dan de omliggende dorpjes) zijn we gestopt om te tanken en een ijsje te eten.

Brainwood

Wat een gave ervaring, dit hele reizen !!!! Je komt nog eens ergens!😉 Anyways, Canberra uiteindelijk gevonden en zijn we ingechecked bij onze 2e camping. Veel rustiger dan de vorige, hoewel ook netjes en verzorgd en natuurlijk toch nog altijd ongeveer 10 dollar goedkoper dan een hostel (per persoon!).

TABE_107677_Old_Parliament_House

Vandaag zijn we het centrum van Canberra in gegaan. Na eerst en van al (eindelijk!) uitgeslapen te hebben en te douchen + ontbijten, zijn we naar het ‘Old Parliament house’ gegaan en hebben daar een rondleiding gehad. Daarna zijn we de city in gegaan. Winkeltje hier, winkeltje daar. Aangezien we backpackers zijn, kunnen we natuurlijk niet al te veel geld uitgeven aan ‘onzin’, maar een leuke witte hotpants, een truitje en een starbucks-koffie konden niet ongemerkt aan mijn oog (& portemonnee) voorbij gaan. En nu zitten we ergens boven een winkel in een grote internet-ruimte ons verhaal weer te doen😀. Jippie!

Ik heb nu al in de gaten dat, hoe langer je ‘on the road’ bent als backpacker, hoe meer je dingen gaat waarderen. Random dingen! Je neemt ook met minder ineens genoegen: onze boterhammen bijvoorbeeld waren wat klef geworden in de auto. Thuis zou ik ze allang in de vuilnisbak gedonderd hebben! Nu doe je dat gewoon niet zomaar. Het is namelijk of dat kleffe brood vreten, of je hebt op dat moment gewoon even geen lunch. Punt. Dus mensen: je leert hier tevens de waarde van eten, drinken en spullen kennen. Tevens kan ik jullie melden dat ik iedereen van het thuisfront al echt wel een beetje mis gewoon. Maar dat is gezond, niet waar?!😛 Het is hier nog steeds super en Kim & ik kunnen ook nog altijd erg goed overweg. Ook niet geheel onbelangrijk hahaha.

Dit was het weer mensen, hoewel samengevat (for real!), maar nu zijn jullie weer enigszins op de hoogte. Morgen vertrekken we weer uit Canberra, terug naar de oostkust om onze reis te vervolgen naar de Great Ocean Road. COOL! Ik ben benieuwd….!

Great-ocean-road

Tot hoors en tot snel!

Groetjes, Eveline 

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)