Reisverslag 3; On the road

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 22-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Juli 2016

////////////////////////////////

Canberra, 24 januari 2005, 04:26 PM (ofwel: half 5 ‘s middags) 

Wazzup everybody?!?!

Hoe gaat het er allemaal mee in het kikkerlandje? Hier in het grote Australië nog steeds alles op het gemakje. Uiteraard wel weer een hoop meegemaakt, haha, what else?! Ik zal beginnen, daar waar ik de vorige keer vol goede moed was geëindigd; bij het gehoopte feit dat we diezelfde dag (dinsdag de 18e) dan eindelijk weg zouden rijden uit Sydney. Ja. Het gehoopte feit. Nou mensen, dat ging dus NIET door !!! Nadat we op internet hadden gezeten en ons uit ons hostel hadden gecheckt, bleek de wagen nog helemaal níet klaar te zijn, zoals ons wél was beloofd. GRRRRR! Achteraf was gebleken dat de versnellingsbak toch ook niet helemaal in orde was en deze wilden ze eerst vervangen voordat ze ons op de weg stuurden (en oké, dat is natuurlijk fair en zeer veilig, maar bracht wel weer ergerlijke vertraging én kosten met zich mee). Enfin, woensdag of donderdag zou de auto dan eindelijk klaar zijn en uiteraard hadden wij al rekening gehouden met donderdag, want ja, heeeeey: IT’S US!!!😉 . Goed, de dinsdagavond zijn we met een clubje gaan eten bij hotel Williams, waar het op dinsdag voor 5 dollar eten is en ja mensen: je bent een backpacker of je bent het niet, haha. De woensdag hebben we niet veel uitgevroten: beetje geshopt, beetje gehiked, beetje rond gekeken, beetje van alles eigenlijk wel. Sydney is heerlijk, echt waar hoor,  alleen zó… ontzettend…. duur !!!! Amai!

IMG_0326

De donderdag brak aan en RARA… wat gebeurde er??? AUTO NOG STEEDS NIET KLAAR !!! Toen dachten we echt: ‘Oké, we gaan nu een immense rel trappen!’. Maar dat deden we niet. We zijn fatsoenlijke, weldenkende mensen. Meestal dan. Soms. Laat maar.😉 Hoe dan ook…. de garage bood wel aan om de extra nacht hostelkosten te betalen voor ons. En daar konden we zeker mee leven!

IMG_0372

Die avond zijn we vervolgens wederom een hapje gaan eten bij hotel Williams, en namen een wijntje. En daarna nog één. En nog één. En nog één. En nog één. En toen een cocktail. En nog een cocktail. En nog één. En toen twee tegelijk. Ennuh… ja…. you get the picture. Jullie zullen dan ook begrijpen: onze vrijdagochtend (en dan met name; míjn vrijdagochtend) was niet zo heel erg toppie-de-poppie. Ergste kater ever !!!! Ik ben oprecht nog nooit ziek geweest van een kater! (Notitie die ik er nu, 27 juli 2016 bij zet: tot op de dag vandaag is dat ook werkelijk nóóit meer op die manier voor gekomen, so it is safe to say; dat dat de ERGSTE KATER EVER was. Lol….)!. Nah ja, geen goed begin van de dag dus, terwijl vrijdag dus wel DE dag was: dé dag dat we dan eindelijk… jawel…. uit Sydney zijn weg gereden. JOEPIE !!! Van Sydney de oostkust naar beneden. YEAH !

Australië

Tijdens het rijden naar de nog onbekende volgende plaats, zijn we fantastische uitzichten tegen gekomen. Echt adembenemend gewoon. Soms hadden we gewoon het gevoel dat we door Oostenrijk of Zwitserland reden, zo ontzettend groen, zo bergachtig en prachtig! Het enige verschil was echter wel, dat er aan onze linker kant een fenomenale zee lag, met een onvoorstelbaar wit strand. Tja, verschil moet er wezen😉. Net na Wollongong reden we langs de kant van de weg naar een parkeer-picknick-plaatsje, om daar rustig ff wat te eten en te drinken. Lekker noodles gemaakt op ons gasbrandertje (werkt als een tiet!) en van het mooie weer genoten. Toen we de radio aan wilden zetten in de auto, ging het alarm af (we wisten niet eens dat we een alarm hadden! The joke is on us!). En 3 x raden: we kregen het dus niet meer uit! Soms ging het uit zichzelf uit, maar ging kort daarna weer lekker hard loeien. Net een koe en dat in de middle of nowhere. Australische ANWB wéér gebeld dus. En ja, die lieten weer even op zich wachten, dus in die tussentijd hadden we ons even op de matrassen neergelegd voor een kort tukje. Lekker hoor; een bed in je auto!😀 Uiteindelijk kwamen ze… en ja wel: het alarm ging wéér af. Achteraf konden we om dit alles natuurlijk heel erg lachen, want het past weer typisch in ons straatje van de laatste tijd! De ANWB heeft het alarm er vervolgens maar gewoon uitgesloopt. Mooi! We hebben het toch niet nodig, we wisten niet eens dat we het hadden.

MeInAustralia3

Na het alarmgebeuren reden wij Kiama in waar we besloten een nachtje te blijven. De 1e camping waar we binnen liepen (aan Kendall beach) had helaas geen plek meer voor onze (slaap-) auto. De 2e camping wel, en die was aan East-beach. Wow, wat een paradijsje op aarde is dat: aan het strand, super aardige mensen & alle faciliteiten aanwezig. Eenmaal ingecheckt (tegen 7 uur ‘s avonds) zijn Kim en ik eerst de auto gaan inrichten; alles een ‘vaste’ plek gegeven, gordijntjes gemaakt, matras goed gelegd, etc.! We zouden eigenlijk maar 1 nachtje blijven, maar hadden het direct al zo naar ons zin dat we besloten 2 nachtjes te blijven. Wat kon ons het schelen! Lekker het strand bezocht, zalig! Toen we tegen 9en eindelijk wilden gaan eten, kwamen we in gesprek met een grote Australische groep (familie & kennissen van elkaar) die net klaar waren met eten. Ze gaven ons kip mee voor op de BBQ (die een paar meten verder op stond) en sla & brood. Lekker gegeten! Voor de dag daarna werden we door 1 van de gezinnen die er bij zat uitgenodigd om weer te komen eten bij hun. Tja, zo’n gezellig aanbod slaan we niet af natuurlijk. Enfin: die avond was het eerste nachtje in de auto slapen !!! En guess what: héérlijk gemaft.😀

EvelineAtTheEastCoast

De zaterdag hebben we een eitje gebakken in onze eigen auto-keuken😀. En zijn we onze kleding gaan wassen. Ook dat hoort er bij; met muntjes in een algemene wasruimte je wasgoed wassen en ophangen aan de bomen. HA! =) Daarna op het strand gelegen en wat was het toch weer een lekker weertje!!! Graadje of 28! Wat een leven!

Die avond zijn we dus bij dat Australische gezin aangeschoven die ons hadden uitgenodigd, waar we werkelijk met open armen werden ontvangen. WOW! Het was echt mega gezellig en het eten was erg goed. Na een wijntje of 3 zijn we, heel verstandig, weer terug richting auto (a.k.a slaapbunker) gegaan en zijn als roosjes in slaap gevallen. In die stationwagen slaapt dat helemaal nog niet zo verkeerd hoor mensen!😉

Gister (zondag dus) hebben we afscheid genomen van de 1e camping en de aardige mensen die we daar hebben ontmoeten, en vervolgden onze reis vanuit Kiama richting de hoofdstad: Canberra. Door sommige mensen was ons afgeraden naar de hoofdstad te gaan omdat er niks te doen zou zijn, maar door anderen werd ons juist aangeraden om er wél naar toe te gaan. En inderdaad; als je dan toch zo lang in een land rondreist, moet je minstens 1 dagje in de hoofdstad geweest zijn. Het was een stevige lange rit er naar toe, en tevens best spannend zo nu en dan. We reden soms door hoge gebergten en door enorme mist (ofwel; gewoon echt letterlijk door de wolken, omdat we zo hoog zaten) en het was fascinerend en eng tegelijkertijd. Ook reden we af en toe door van die piepkleine oude dorpjes heen, wat gewoon een kost voor het oog was/is. In één van die dorpjes: Brainwood (iets groter dan de omliggende dorpjes) zijn we gestopt om te tanken en een ijsje te eten.

Brainwood

Wat een gave ervaring, dit hele reizen !!!! Je komt nog eens ergens!😉 Anyways, Canberra uiteindelijk gevonden en zijn we ingechecked bij onze 2e camping. Veel rustiger dan de vorige, hoewel ook netjes en verzorgd en natuurlijk toch nog altijd ongeveer 10 dollar goedkoper dan een hostel (per persoon!).

TABE_107677_Old_Parliament_House

Vandaag zijn we het centrum van Canberra in gegaan. Na eerst en van al (eindelijk!) uitgeslapen te hebben en te douchen + ontbijten, zijn we naar het ‘Old Parliament house’ gegaan en hebben daar een rondleiding gehad. Daarna zijn we de city in gegaan. Winkeltje hier, winkeltje daar. Aangezien we backpackers zijn, kunnen we natuurlijk niet al te veel geld uitgeven aan ‘onzin’, maar een leuke witte hotpants, een truitje en een starbucks-koffie konden niet ongemerkt aan mijn oog (& portemonnee) voorbij gaan. En nu zitten we ergens boven een winkel in een grote internet-ruimte ons verhaal weer te doen😀. Jippie!

Ik heb nu al in de gaten dat, hoe langer je ‘on the road’ bent als backpacker, hoe meer je dingen gaat waarderen. Random dingen! Je neemt ook met minder ineens genoegen: onze boterhammen bijvoorbeeld waren wat klef geworden in de auto. Thuis zou ik ze allang in de vuilnisbak gedonderd hebben! Nu doe je dat gewoon niet zomaar. Het is namelijk of dat kleffe brood vreten, of je hebt op dat moment gewoon even geen lunch. Punt. Dus mensen: je leert hier tevens de waarde van eten, drinken en spullen kennen. Tevens kan ik jullie melden dat ik iedereen van het thuisfront al echt wel een beetje mis gewoon. Maar dat is gezond, niet waar?!😛 Het is hier nog steeds super en Kim & ik kunnen ook nog altijd erg goed overweg. Ook niet geheel onbelangrijk hahaha.

Dit was het weer mensen, hoewel samengevat (for real!), maar nu zijn jullie weer enigszins op de hoogte. Morgen vertrekken we weer uit Canberra, terug naar de oostkust om onze reis te vervolgen naar de Great Ocean Road. COOL! Ik ben benieuwd….!

Great-ocean-road

Tot hoors en tot snel!

Groetjes, Eveline 

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !) 

Doe ik het wel!

Het was een vermoeiende, drukke week geweest. Uitgeput lag ik op de vroege vrijdagavond op het ‘t bankie en aanschouwde ruziënde kinderen; onze jongste dochter van 4 en haar bijna 2-jarige broertje. Voor ik het wist floepte ik er uit; 

“Jongens… Doe eens…. *zucht*…. Weten jullie wat, ik ben echt te moe om boos te worden, whatever, I tried to care!”.  😆 

Waarop de oudste dochter van 8 (die er volledig buiten stond) luidkeels gilde; 

“Mag ik dan boos worden op ze?”. 😆 

© Eveline – Juli 2016

Pokémon verbroedering 

Of je nu vóór of tegen bent… Je hebt er een mening over! Minimaal één keer heb je hardop uit gesproken wat je er van vindt. 

Pokémon Go! 


Wat me opvalt is dat er in deze, zo lijkt dan toch, geen gulden middenweg is. Je vindt het of über geniaal of compleet nutteloos en gestoord. Op de 1 of andere manier is er ‘no in between’. 

Ik snap de haters wel, van hun kant gezien dan; Een game, in de echte wereld?!? Op z’n Zeeuws gezegd; “Wad’n onzin!”. Die lijpe lui kijken niet op of om. Verkeersveiligheid wordt in de waagschaal gesteld en ze hebben alleen maar een éxtra reden gecreëerd om hun telefoon angstvallig vast te houden. 

Echter, ik snap de gamers ook. Nog meer zelfs! Ben er zelf, samen met mijn dochters, namelijk ook zo één, sinds vorige week 😉. En dan te bedenken dat ik helemaal geen gamer ben. Wel toen ik puber was overigens. Ik was een fervent aanhanger van “Doom”. Aaaaah; DOOM! Ik speelde dat spel zonder boe of bah uit. En ook “Warcraft”, “Selda”, “Alex Kid” en “Astrix & Obelix” waren niet onbekend voor me. Maar toen ik ging studeren ging dat over. Heb nooit meer gegamed, tot nu. 

De “Pokémon Go”-app kwam uit in Amerika en vrijwel meteen was ik toch wel gefascineerd…. Het idee om een game te spelen, maar dan in je eigen omgeving…. FABULOUS! Het duurde dan ook niet lang of ik had de app op mijn iPhone. Ik wist werkelijk niks (meer) van Pokémon en begon dan ook serieus vanaf punt nul. 😁 In het begin dacht ik echt even dat ik het spel nooit of te nimmer onder de knie zou krijgen, maar vanaf dag 4 begon het te dagen. En het werd (wordt) natuurlijk steeds leuker. 😃

Daar waar de dochters normaal tot in de eeuwigheid ruzie kunnen maken, spannen & spelen ze nu ineens samen als we op “Pokémon-tocht” gaan. En wij heus niet alleen! Als met een avondvierdaagse, wandelen hordes ouders met kinderen, pubers en studenten in de buitenlucht op zoek naar de Pokémons. Je herkent elkaar ook, en soms voldoet een licht knikje en soms een praatje waarin je met vragen bij elkaar kunt komen. Kílometers worden afgelegd en nog een extra rondje als dat betekent dat je dan nog langs een Pokéstop komt. Het is een ingeburgerd iets geworden, en dat op een week tijd! Legendarisch, als je het mij vraagt. 

De tegenstanders vinden dat de Pokémon-spelers een leven moeten krijgen (“Get a life”) en vooral; oogkleppen op hebben voor hun omgeving. Over het algemeen zijn dit overigens mensen die het betreffende spel nog nooit gezien of geopend hebben. Ze hebben geen idee waar het over gaat en vooral; hóe het gaat. Zij denken alleen aan de gamende idioot (al dan niet volwassen) met een gsm in de hand, wereldvreemd tussen auto’s slenterend, ongelukken veroorzakend en mensen hinderend. 

Oké dan. 

Wat ze niet zien (of niet wíllen zien) is dat mensen van jong en oud ineens buiten zijn, daar waar ze normaal anno 2016 op het bankie zouden hangen; achter de laptop! Dat broers en zussen ineens sámen op pad gaan, in plaats van ruziënd te vervremen!  Dat ze alsnog  aan hun mobiel-gerief komen, maar nu dan wel met de zon op hun bol. Dat er nu een spel is uitgevonden dat én technologisch hoogstaat én met de hele goegemeente buiten gespeeld kan worden. De verboedering die plaats vindt door dit spel, is aandoenlijk en groots aanwezig. 

En als je dat niet kan of wil zien… wie heeft er hier dan eigenlijk oogkleppen op? 

Blijft buiten kijf staan dat we de gebruikelijke normen en waarden niet moeten laten varen en het fatsoen moeten hebben om niet zomaar bij iemand in de achtertuin te staan! Of nog erger; in de operatie-kamer! Of midden op straat, door rood licht wandelend! 

Het spreekt voor zich dat zowel de sociale vaardigheden als de verkeersveiligheid in acht moeten worden genomen

En dat sommige mensen dat niet doen, was al ver vóór het Pokémon Go-spel het geval hoor. Nooit gemerkt dan? 😳 

Toen ik gister, samen met onze oudste dochter, naar huis reed na een Pokémon fun-event hier bij ons in de stad, aanschouwde ik een Turkse mevrouw volledig gesluierd, midden op straat. Een smartphone pronkte voor haar neus en ze was luidkeels richting (vermoedelijk) haar zoontje een stukje verderop, gebrekkig Nederlands iets aan het gillen wat leek op; 

“Jaaaa, ik heb ‘m! Ik heb ‘m! Pidgey naast je! Echt!”. 

Over ingeburgerd gesproken. 

© Eveline – Juli 2016

Bord leeg!

Onze zoon (bijna 2 jaar) houdt nogal van pinda’s. Of zoals hij ze zelf noemt: “nohtjus” (nootjes). Soms zetten we de “pinda-troef” ook daadwerkelijk in als we iets van hem gedaan willen hebben, waarvoor hij anders z’n neus ophaalt. Kind van z’n vader, hij kan wel eens dwars doen😛😉.

Enfin, woensdagmiddag zat hij lekker te smikkelen van z’n donkerbruine boterhammetjes (waar hij ook dol op is), toen hij ineens riep:

“Nohtjus!!!!!”.

Waarop ik mijn zoon liet weten dat hij heus van mij een paar nootjes kon krijgen, maar:

“Eerst je bord leeg!”.

Ik liep naar de keuken voor een kop koffie en toen ik terug de woonkamer in liep, kwam ik tot de conclusie dat mijn zoon gedaan had waar ik om gevraagd had…😉

IMG_0214

© Eveline – Juli 2016

Reisverslag 2: Sydney, Bondi Beach & car-troubles

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 22-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Juli 2016

////////////////////////////////

Sydney, dinsdag 18 januari 2005, 10:56 AM (ofwel: 11 uur ‘s ochtends) 

G’day mates, how are ya all doing, aan de andere kant van de evenaar?! Bij jullie winter, hier bij ons zomer. Gek zo, in januari😀.

Hier gaat verder alles z’n gangetje, hoewel we de afgelopen paar daagies best wel weer het één en ander hebben meegemaakt (hoe kan het ook anders😉 ). Afgelopen donderdag, nadat Kim & ik zo’n 4 uur op Internet hadden gezeten om allebei ons eerste reisverslag en de eerste paar foto’s online te gooien, zijn we met de hele groep van Australian Backpackers (wederom) gaan koken. Dit was de laatste avond met de hele groep (iedereen ging na deze avond zijn eigen weg, samen of alleen!). Onze kamer was verantwoordelijk voor het “Kip met stroganof”-recept. En al zeggen we het zelf: was heeeeeerlijk gelukt😛. Na het eten zijn we op stap gegaan met een clubje van de groep, naar een Ierse pub, genaamd: “O’malleys“. Er speelde een live band en het was echt hartstikke gezellig. Wow, wat een volk! =) Heel leuk, zo met die locals in een kroeg te staan. Om 2 uur werden we er uit gekickt, want toen gingen ze al dicht. Vervolgens zijn we mee gegaan met een Engels vrouwke (tevens de violiste van de band) naar een zogeheten 24-hours-pub. Haha! Een pub, die 24 uur per dag open is. Briljant, of niet? Daar hebben wij kennis gemaakt met een (voor ons-) nieuw soort drankje, genaamd ‘Khalua’. Erg lekker, doch erg hoofdpijn-verwekkend. Geloof me!😉

Enfin, toen brak de vrijdag aan. Vroeg eruit, omdat we hadden besloten die dag uit te checken en wijd Australië in te gaan en dus moesten we voor 10en het hostel uit zijn. Vroeg opstaan is niet moeilijk als je veel geslapen hebt en geen kater. But non of the above was helaas van toepassing op ons. Wel: weinig geslapen en een ENORM dikke kater. Whoops! Maar oké, eigen schuld dikke bult en dus niet aanstellen. Na (soort van) ontbeten te hebben gingen we met een bonkende kop op weg naar het alom bekende Bondi Beach. Jeeeeej! De backpacks (die zware dingen op ons rug) mochten we gelukkig in een apart kamertje in het hostel laten staan, zodat we die niet hoefde mee te sjouwen naar het strand. Thank god! We konden ze ‘s avonds weer ophalen en aangezien we sowieso nog terug moesten naar Sydney centrum om onze auto van de garage op te halen, kwam dat heel mooi uit. Anyways…. naar Oxford street gelopen en daar bus nr 380 naar het strand gepakt. En WOW!!!!! Alles wat je over Bondi Beach leest, hoort of ziet op tv… is in het echt ook ALLEMAAL waar. Het hagelwitte strand, de azuurblauwe zee, 35 graden op je bol en super lekkere surf dudes die heen en weer paraderen. En ja: kijken mag! En dus was het oog zeer tevreden😉. Daar hebben we een middagje heerlijk vertoefd. De stroming in de zee is trouwens ongelooflijk sterk hier en je moet echt wel opletten dat je niet te ver zwemt, want believe me; je wordt echt meegesleurd gewoon, klaar voor de haaien-ober om je op te dienen. Enfin, na het strand zijn we terug naar Sydney centrum gegaan, hebben de auto opgehaald, vervolgens de backpacks opgepikt en zijn toen terug naar Bondi Beach gereden waar we een hostel voor die avond hebben geboekt.

Bondi Beach

Bij het inchecken ging het al fout! Ze accepteerden alleen cash of creditcards, geen andere pasjes. Cash hadden we niet genoeg bij! Gelukkig wel een creditcard voor nood, die toen voor de 1e keer naar boven werd getoverd. Hadden we het maar gelaten!😦 Want… met alle respect hoor, maar IN WAT VOOR HELL-HOLE WAREN WIJ BELAND??? Het was er goor, vies (soort van hetzelfde, maar oké), stinkerig, plakkerig en er liepen (ECHT WAAR!) kakkerlakken met je mee over de gang. Oh dear god. Tot overmaat van ramp gaf de (gedeelde) douche koud water en dat ook nog eens in slechts 3 straaltjes. Jezus, wat een grot! Nou ja, die avond hadden zowel Kim als ik een klein dipje. Toch wel eng, ineens echt “on your own”, zonder groep, zonder begeleiding. En dan in dat stink-hostel. Maar ja, dit hoort er allemaal bij. We zijn in Australië aan het backpacken en zulke hostels kom je nu eenmaal wel een keer (of twee of drie of vier) tegen. Niks aan te doen =). Toen we de zaterdagochtend wakker werden was bij beiden het dipje gelukkig weer helemaal over. Australia: HERE WE ARE !!!😀

Wisten wij veel wat er nog allemaal komen zou in dit veelbewogen weekend… hihi😉. Waar we ons in ieder geval wel FANTASTISCH bij voelde, was het uitchecken bij die hell-hole. Heerlijk! Maar de euforie was van korte duur…: We hadden de auto namelijk ergens een stuk verderop van het hostel geparkeerd, omdat het daar gratis was. Tja, “ons bin zuunig”, en zeker als backpacker. Maar er deed zich 1 probleem voor: we wisten niet meer waar we de auto hadden geparkeerd. YOU HAVE GÓT TO BE KIDDING ME! Domme dozen. En geloof me: je zelf afvragen waar je je auto ook al weer gezet hebt, is geen leuke vraag met 15 kilo bagage op je rug en 7 kilo in de heuptas op je buik. Sh*t, k*t, g*dverd*mme!! En daar gingen we; berg op, berg af, berg op, berg af. Waarom moet Sydney nu weer zo heuvelachtig zijn. De gemiddelde wielrenner zou er van smullen (of gruwen, maar net wat voor fietser je bent!😉 ). Na een lange en vooral ZWARE tocht, hadden we de auto dan toch gevonden. Halleluja. We hadden besloten om toch weer even terug te gaan naar Sydney centrum, om daar boodschappen te doen voor mee op reis in de auto te nemen (zaken als een koelbox, jerrycans, kussens, gordijnen-stof, etc. etc.) en om in het centrum dan een nieuw hostel te boeken t/m maandag en dan te vertrekken richting het zuiden. Nadat we in het centrum eerst verdwaald waren, konden we vervolgens weer geen parkeerplek vinden. Ja hoor, sure! Toen uit ellende maar een ‘verboden’ parkeerplaats even op gereden om te overleggen wat we er mee zouden gaan doen. Omdat Kim iets te veel naar links reed (toch wel ingewikkeld, ineens rechts zitten achter het stuur en links rijden), reed ze tegen een stoeprand aan en donderde de wieldop eraf. Wij vervolgens (lichtelijk gepanikeerd) uitstappen, zagen we ineens dat er iets vanonder de auto lekte. Oh no, wat hebben wij nou weer?? De Australische ANWB gebeld en na eerst anderhalf uur uit ons neus te hebben gevroten, kwam de ANWB aanzetten en die vertelde ons dat de waterpomp van de auto stuk was. En we hadden de auto net een dag! Niet te geloven en ook eigenlijk typisch wel weer iets voor ons😉. Enfin, de auto moest terug naar de garage en die konden we maandag pas weer ophalen. Dus ja, toen zijn we maar weer een hostelletje gaan zoeken. Of althans; niks zoeken, we kozen voor de gemakkelijkste weg: het zelfde hostel als waar we de eerste paar dagen met de Australian Backpackers-club zaten: schoon, gezellig, betaalbaar en een eigen badkamer. Soms moet (mag?) je voor het gemakkelijke kiezen =).

Die avond zijn we heerlijk op stap geweest. Eerst zijn we naar het hardrock café van Sydney gegaan. Ik had echt een beetje een donker rare kroeg verwacht, met mannen die lang haar hebben, die alleen maar staan te headbangen. Maar Kim had in Barcelona ook het hardrock café bezocht en wist mij er van te verzekeren dat het super tof was. Gelukkig bleek dat ook het geval te zijn. Ook muziek als Justin Timberlake en U2 passeerden de revue en het café zelf was ruimtelijk en zeer mooi ingericht. Bijna sjiek eigenlijk! Het jammere was wel dat ze om 12 uur al dicht gingen. EN DAT OP EEN ZATERDAGAVOND! In Sydney! Enigszins verbijsterd liepen we naar buiten. Toen zijn we, lekker spontaan, de eerste de beste kroeg (die er fatsoenlijk uit zag) binnen gelopen en hebben daar tot 3 uur zitten keuvelen aan de wijn. Hahaha, super! Toen we, ietwat aangeschoten, terug naar het hostel liepen, zijn we onderweg nog een MacDonalds binnen gesneakt en hebben daar nog lekker wat friet en een hamburger naar binnen zitten werken. Moet kunnen, zo op de zaterdag-avond.

HardRockCafeSydney

De zondag zijn we naar de Botanical Gardens hier in Sydney geweest. Super, super mooi en heel rustig en relaxed. Heel vreemd wel; om van die rustige tuinen & parken te hebben, en dat midden hartje Sydney. Als je bijvoorbeeld een foto maakt daar, van een mooie oude boom of van een vijver waar de diertjes rustig in badderen, zie je op de achtergrond 5 wolkenkrabbers staan. Haha, heel weird! ‘s Avonds hebben we voor ons zelf gekookt in het hostel: lekker stukje vlees, boontjes en aardappeltjes. Jam jam jam!

BotanicalGardensSydney

Maandag (gister dus) was het wederom een regeldagje. De laatste campingspullen gekocht en boodschappen om mee te nemen onderweg, inclusief héél veel water. De auto was inmiddels ook weer gemaakt, YES! Gelukkig hebben we kunnen regelen dat we de auto konden laten staan tot nu (vandaag dus) om ‘m op te pikken. Scheelt ons weer een dagje parkeerkosten (en zoek-ellende😉 ). Ideaal! Ook zijn we gister van hot naar her gevolgen wat betreft registratie-dingen, met betrekking tot de auto. Jaja, een auto kopen hier doe je nog niet zomaar, zeker niet als je wilt dat alle papieren correct in orde zijn, ook wat verzekeringen betreft. Maar hoe dan ook: alles goed nu. FIJN! Toen we gisteravond, doodmoe, met alle spullen en toestanden terug op de kamer waren, keken we met grote verbijstering naar de 300 of wat kilo boodschappen op de grond. In een piepklein hoekje, verstopt ergens bovenaan, tussen al die spullen, lagen 8 klein opgevouwen, compacte route kaartjes van Australië. Zowel Kim als ik zuchtte eens diep… waarna Kim zei; “Pfff, alleen die routekaarten alleen al!”… en het nog menen ook!

Jullie snappen: een lachbui van een half uur was het gevolg.

MeInHostel

En vandaag…. is het dan eindelijk zover! Vandaag vertrekken we uit Sydney, op weg naar het Zuiden. We willen de kust tot aan Melbourne af gaan. We weten niet hoelang we daar over gaan doen, ligt eraan hoe leuk het onderweg is, haha, maar wel weten we dat we eenmaal aangekomen in Melbourne daar een paar weken willen gaan werken. Waar we gaan werken of wat we gaan doen, is ons natuurlijk ook nog onbekend. Maar de centen vliegen hier de knip uit, echt niet normaal meer gewoon.😛

MeInAutoAustralia

Nou people, dit was het wel zo’n beetje weer. Volgende week weer nieuwe verhalen & nieuwe foto’s !!! Tot hoors en heel erg gauw.

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)