Even serieus.

Onze zoon Max (4 jaar) vertelde mij gisteren dat er een krokodil in ons huis aanwezig was. Een hele grote. Een enge. Flinke tanden. Grote staart. Ik luisterde gebiologeerd en vroeg toen aan hem;

“Nee, even serieus Max, is dat écht waar; is er een krokodil in ons huis?”.

Waarop hij mij uiterst verbaasd aan keek en vervolgens met wenkbrauw omhoog, sarcastisch antwoordde met;

“Nee natuurlijk niet, denk eens na!”.

©️ Eveline – Oktober 2018

Fotografie: Karin Suarez-de Koning

Advertenties

Parel – Balletvoorstelling Lilianne Butler

Het weekend van 24 & 25 maart was het weer zo ver… de balletvoorstellingen van balletschool Lilianne Butler in het Scheldetheater te Terneuzen. Dit keer genaamd “Parel” – een zoektocht naar geluk.

En mijn groep en ik waren daar onderdeel van. 💞 Maanden aan voorbereidingen gingen er aan vooraf. Natuurlijk tijdens de gebruikelijke balletles op de woensdagavond, maar ook thuis: pasjes oefenen, muziek beluisteren en nadenken over aanvulling kostuum, haar en make-up.

In de laatste weken voor de 2 voorstellingen stond echt álles in het teken van ballet. We ademden het. We spraken het. We droomden het. Het is per slot van rekening ook niet niks om 1 avond- en 1 matinee-voorstelling voor 400 man op te treden.

Daarbij kwam kijken dat ik ook een groepje kinderen mocht begeleiden. Wij (onze groep) met onze 2 dansen zaten ná de pauze en de kids die ik moest begeleiden er voor. En zo’n clubje begeleiden lijkt heel niets-zeggend en chill… maar het was bijna enerverender dan mijn eigen dansen 😉.

Zorgen dat ze op tijd in de coulissen stonden, op tijd terug omgekleed waren en de hele riedel weer opnieuw (ook zij deden 2 dansen). Magnefiek gaaf. En wat deden ze het goed 😃.

Wij waren met onze eerste dans als eerste ná de pauze aan de beurt. De love boat-dans. Met de kapitein paraat 🤗.

En dat we dus al op het podium moesten terwijl het doek nog dicht was en de zaal langzaam weer vol druppelde na de pauze.

En dat de zenuwen gieren. En dat je last minute met z’n allen de pasjes nog doorneemt. Want dat heeft zin, 18,5 seconden voor de start 😆. En dat je nog lekker aan het kletsen bent, even 1 seconde in staat van onoplettendheid bent, en dan ineens; BAM! Licht uit.

Oh shit oh shit oh shit… en dat de muziek dan begint. En die kriebel in je buik als het toneelgordijn langzaam open gaat. En dan kijk je in een groot zwart gat, waarvan je weet dat daar zo’n 400 paar ogen naar je kijken.

Haaaaai !!! 😄

En dan gaan. Dansen. Lachen. En het applaus. En dan met een kurkdroge mond door de coulissen als een gek naar de kleedkamer rennen om je te verkleden voor de volgende dans. In onze immens grote kleedkamer met z’n 11en… 😁

Onze tweede dans was enkele dansen daarna; de Moulin Rouge – De verleiding. En 1,5 dans daarvoor moesten ik en een dansgenoot; Ellen (die verkleed was als man) nog even als danspartners over het podium gaan. Gewoon, ff tussendoor. Aantal keer geoefend; laten we 1,5 keer zeggen 🤭😄. Moet kunnen.

En ja hoor… we konden weer 💪🏻…

En… knallen maar !! 👌

Daarna was er nog de finale waar iedereen van de balletschool (behalve de allerkleinsten) deel aan nam. Allemaal in het wit (behalve de juffen). Magisch !!! 💞

Ik kan niet anders zeggen dat het weer een ervaring uit duizenden was. Mijn grote respect gaat uit naar juf Lilianne, juf Geniya en juf Jesca.

En onze juf is Geniya.

Dank jullie wel allemaal :). We nemen het in onze ziel weer mee 😘.

©️ Eveline- April 2018

Ja! Ik krijg een borstvergroting. Niks geen taboe.

Eigenlijk wilde ik er niet online mee en het “stilletjes” aan de social media voorbij laten gaan. Tot ik besefte dat er anno 2018 nog altijd een taboe op ligt. Een taboe ja! Nou, bij deze: niks te taboe. Ik kom er gewoon voor uit. Waar ik het over heb? Kijk mee 😀 ;-)… #AboutMySoCalledLife #Taboe #Borstvergroting

©️ Eveline – April 2018

Niks nieuws onder de zon

Ja.

Afgelopen zaterdag had onze oudste dochter haar eerste voorstelling met haar toneelgroep. Waanzinnig leuk!

We zaten op de eerste rij en de voorstelling was welgeteld 3 minuten bezig of onze zoon (net zindelijk) gaf te kennen naar de wc te moeten. En 6 minuten daarvoor moest die nog niet, maar blijkbaar had ik met die vraag vóór de voorstelling wat radars bij hem in werking gesteld waardoor zijn urinewegen besloten te gaan werken en BAM…

“Mama, ik moet plassen!”.

Ttttttt!

Nu kun je een dergelijke melding van zo’n kind ook negeren, maar voor je het weet ruikt die hele zaal naar stront en pies. Hmmmz.

Dus, ik bukkend vanaf die eerste rij samen met Max de zaal uitgelopen. Maar waar oh waar, was er in dat betreffende gebouw een toilet? Ik vroeg het aan een medewerkster.

“Oh, makkelijk, hier de gang helemaal uitlopen en dan op het eind rechts!”.

We waren op de eerste verdieping en ik was dus al enigszins blij dat we er niet helemaal voor terug naar beneden moesten waar ook catering was e.d.!

Be careful what you wish for! 😋

Dus oké, lange gang door. En door. En door. Er kwam bijna geen eind aan. Tot we bij nooduitgang-deuren kwamen. Maar door het raam van die deuren zag ik inderdaad een toilet. Ik dacht dus; het zal wel goed zijn. Hop, vergrendeling naar beneden en verder lopen.

De nooduitgang viel me al iets te zwaar terug in z’n slot, maar dat was een probleem voor later.

Later bleek eerder dan verwacht, want het toilet… WAS OP SLOT! En niet als in “bezet”, maar gewoon afgesloten. Niet toegankelijk. Crap! Terug maar dan. Ik duw tegen die nooduitgang en… dicht. Geen beweging meer in te krijgen. Craaaaap!!!

Sta je dan, met je goede gedrag.

Met Max op de arm richting de enige uitweg gelopen; een trap die ons naar beneden leidde alwaar wij een grote deur troffen, ik duwde ‘m open en…

… staan we midden op de stoep/straat.

Haaaaai !!! 🤭😆

Nog altijd met Max op de arm (die het inmiddels bijna in z’n broek deed), het hele gebouw om gelopen en via de ingang terug naar binnen. Om herhaling te voorkomen van dit euvel beneden maar even naar de wc geweest (ja, die bij de catering dus!) en snel terug naar de voorstelling gegaan.

Die gelukkig nog wel bezig was toen we eindelijk terug waren ;-).

Dus ja. Dat. Niks nieuws onder de zon 🤣😉.

©️ Eveline – Maart 2018

Niet heel erg

De jongste van ons drietal, onze zoon, is een lieve schat, doch een hele grote draak. Echt. Hoe verzin je het!

Laatst was’tie stout. En daarmee bedoel ik nagelbijtend-achter-het-behang-plakkend stout. Dus ik sprak mijn zoon streng toe met als afsluiting van mijn betoog;

“Ja Max, mama is nu een beetje boos op jou!”.

Waarna hij begon te glunderen en de bal terug kaatste met;

“Dus je bent niet heel erg boos?”.

©️ Eveline – Maart 2018

Quote of the week ~ • 9 & 10

Oké, dit gaat zeer vermoedelijk vaker voorkomen; dat ik meerdere quotes of the week in 1 blog publiceer 😅🤗… lekker druk met de opleiding en het net opgestarte evenementen bureau, en oh ja, natuurlijk ook met de rest van het normale leven ❤️🤟🏼(gezin, werk, sociaal, vergeet ik nog iets?). Dus enfin, bij deze… 2 quotes of the week… =)

©️ Eveline – Maart 2018

Afbeeldingen verkregen via Google!