Hoe een run een crash werd…

Na de Ladiesrun in/van Goes (april dit jaar) die zó gaaf was geweest en waar in ik een persoonlijk record op de 10 km liep van 51 minuten en 50 seconden, was het mij zo bevallen dat ik mij daarna direct op had gegeven voor de Ladiesrun Rotterdam. Ook bij die run kon je kiezen voor de 5, de 7,5 of de 10 km. Ik twijfelde geen moment: eens de 10 km gelopen, altijd de 10 lopen (of meer natuurlijk, maar in ieder geval niet minder 😉 ).

Training

Ik vervolgde na de run in april mijn normale trainingen: minimaal 2 keer per week. Eens per week een “kort” rondje van 5 of 6 km en eens per week een langere rit (van 8, 9, 10 of 11 km). Ik deed zoals altijd en trainde zo nu en dan ook met extreem warm weer. Just incase het met de Ladiesrun heel warm zou zijn…. want dat zou natuurlijk zomaar eens kunnen zijn. Ik merkte al snel dat ik met heel warm weer wat moeite had tijdens het hardlopen. Dus, ik paste tijdens de trainingen netjes mijn snelheid aan. Ik liep dan niet mijn normale 11,8 à 12 km per uur, maar deed een tandje terug naar rond de 11 km p/u. Nam water mee (wat ik normaal ook niet deed) en zorgde iets extra voor mezelf. Ik merkte dat dat vruchten afwierp: op die manier liep ik de 10 zonder problemen uit. Weliswaar niet met een persoonlijk record (een pr), ik maar leefde nog na 52 à 53 minuten (wat, als je er over nadenkt, nog een mega goede tijd is).

D-day

Precies een week geleden (zondag 11 juni  2017) was het dan zover: de Ladiesrun Rotterdam. Ik had een gezonde dosis spanning toen ik die ochtend op stond, en had er énorm veel zin in. Ik zou dat varkentje wel eens even gaan wassen. Samen met mijn vader en twee dochters vertrok ik (héél erg op tijd, ironisch genoeg wil ik met zulke dingen altijd makkie an doen… yoooooo…!) naar de Ahoy, Rotterdam, waar het evenement in en rondom plaats vond.

1.JPG

Klaar voor de start

En dat was ik: er klaar voor. Ik had een paar flesjes AA-drank van te voren leeg gedronken, m’n flipbelt-flesje was goed gevuld en ik was voornemens bij iedere water-post een bekertje water leeg te drinken. Had tevens een rietje mee… want ja: ik ga er natuurlijk niet voor stoppen, gaat allemaal van je tijd af! (Domme muts!)

18954776_1511244765562843_4781699518532092746_o

De 10 km startte pas om kwart over 2. Op het warmst van de dag. Volgens mij was het inmiddels tegen de 30 graden. Er leek bij de start een windje te staan, wat voor mij ervaren werd als: mooi, kunnen we gewoon lekker los. Ja!!!! Het startschot kwam en als een gek vloog ik er van door, dit zag ik later op het filmpje wat mijn vader gemaakt had. Ik keek er vanmorgen naar en schoot toch even vol. Stomme doos om er zo van door te racen. Samen met een aantal andere dames overigens, die een nog véél hoger tempo aan hielden dan ik (maar dan praat ik dus over hardloopsters die al járen hardlopen!). Mijn insteek was ter plekke: ach, ik loop gewoon een stukje met ze mee en ga inhouden wanneer het niet meer leuk is. Na 5 minuten hoorde ik Evy in mijn oor zeggen dat ik nu 13,5 km per uur liep. Oei, da’s wel héél erg hard, en het is warm en als ik de eindstreep wil halen kan ik beter zo rond de 11 lopen (wat nóg hard is). Maar m’n drive nam het over. Ik liep niet alleen mee voor de gezelligheid, voor het zéér goede doel en in gedachte voor mijn vriendin die vorig jaar aan kanker is overleden… nee, ik liep óók mee om een mega PR neer te zetten. En zo gaan we het doen. Dacht ik.

Rond de 8 km merkte ik dat mijn benen soep begonnen te worden. Inmiddels was mijn snelheid aanzienlijk minder geworden, maar ik hoorde Evy toch nog altijd wel zo’n 11,5 km p/u galmen. Er kwam een mede hardloopster naast me lopen en ze zei:

“Dit gaan we doen hè, binnen de 50! Goed man!”,

en ze ging net voor me lopen.

Toen ik zo tegen de 9 km kwam hoorde ik een aanmoediger langs de kant zeggen:

“Zooooo, díe heeft het zwaar!”.

Mijn gedachte was oprecht: Wie dan? Meisje voor me?

Nee. Ik dus.

Verder dacht ik alleen maar: gaan met die banaan, je bent er bijna. Niet zeiken, lopen !!

Mijn eerste bewustwording daarna was dat ik door een aantal sterke mannen en vrouwen op een brancard gelegd werd. Er heerste lichte paniek en ik hoorde iemand zeggen:

“40 graden!!! Coolpacks hier alsjeblieft!!!”.

Ze stopte mijn oksels en mijn liezen vol met ijspacks. Ik hoorde mezelf er ineens uit piepen:

“Ik ben ongesteld!”.

Achteraf besefte ik dat ik dat waarschijnlijk deed onder het mom van: mochten ze bloed zien, hoeven ze niet te gaan freaken, dat zijn gewoon de perikelen van een vrouw die wel eens kunnen komen opzetten ;-). Eén van de aardige brancard-medewerksters gaf als antwoord:

“Maar meid, heb je dat er ook nog eens bij! Maar geeft niks!”.

Ik zag links van me allemaal lopers gaan en ik hoorde en zag van alles, maar kon niet meer anticiperen. Eenmaal op de eerste hulp (van de Ladiesrun zelf dus) werd er een infuus aangebracht met vocht en kreeg ik zuurstof toegediend. Ik had in de berm ook een prik gehad en realiseerde me achteraf dat dat zeer vermoedelijk adrenaline of iets is geweest omdat ik steeds weg viel. Ik lag met mijn ogen wijd open naar het plafond te staren en hoorde en zag alles, alleen ik kon niks zeggen. Ik kon niks duidelijk maken. WTF was going on????

Ik bleek een enorme zonnesteek (of iets vergelijkbaars met een zonnesteek) te hebben opgelopen. Mijn temperatuur is opgelopen tot zeker 40 graden en ik ben heel, heel erg ziek geweest. Alle fases gehad: van paniek, overgeven, wegvallen, ik heb het allemaal meegemaakt. De verpleegster vertelde mij dat ik niet flauwgevallen ben op de weg zelf, maar dat mensen (ze dacht zelf van het rode kruis) mij opvingen omdat ze zagen dat ik aan het zwalken was geslagen en me naar de kant hebben getrokken en dat het vanaf toen mis was gegaan.

Overigens: de eerste hulp daar lag vol. Meerdere bezweken.

Achteraf

Die dag kon ik me niks meer herinneren van het incident, maar in de dagen daarna kreeg ik steeds meer flashbacks. En rond de woensdag besefte ik ineens dat het niet toeschouwers of rode kruis-mensen waren die mij hadden laten stoppen en mij probeerden te helpen…. maar hardloopsters zelf !!! Ik herinnerde mij namelijk ineens dat ik toen ter plaatse nog dacht: maar meisjes toch, jullie tijd gaat zo naar de maan, loop toch verder, ik red me wel. (Hoewel ik er natuurlijk andersom ook voor hun zou zijn geweest!). Ik ben ze heel erg dankbaar, want ik redde het niet. Vermoedelijk hebben toen wel toeschouwers en mensen van het rode kruis het van ze overgenomen, want ik ging ijlen en vervolgens out, en ben toen op een brancard gehesen.  Hoe lang dat allemaal geduurd heeft? Ik heb geen idee. Werkelijk, niet.

Nooit meer!

Dit doen we dus nooit meer. En niet dat we niet meer gaan hardlopen, maar niet meer op deze manier. Met zulke temperaturen moet je geen PR willen lopen. Toch niet als je maar een pieletje van iets meer dan 50 kilo bent. En denk toch dat ik alsnog niet voldoende gedronken heb. Heb wel bij iedere waterpost een bekertje aangepakt, maar besefte achteraf dat ik soms maar een paar slokjes dronk en de rest dan wegmikte. Want ja, “liep zo onhandig” en ik wilde voort maken. En dan lig je ineens neer. Ik begon als queen of the world en eindigde als een heel nederig klein hoopje zilch.

Reality check: check! 

Medaille

Eén van de zusters kwam alsnog met een medaille voor me aan. Want ik was per slot van rekening zó ver gekomen en als ik ‘m daadwerkelijk uitgelopen had, zou dat binnen de 50 minuten geweest. Te banaal voor woorden! Voor wat het waard is: dat zóu een persoonlijke record geweest zijn 😉 (aard van het beestje). In de auto terug naar huis was ik nog steeds helemaal het padje kwijt, maar kreeg een foto met de medaille nog nét voor elkaar. Gek mens ben ik toch ook, hè.

18952591_1511398325547487_4418698424978970307_n

Vóór deze Ladiesrun had ik tegen menig mens gezegd: ik ga een goede tijd neerzetten, al moet ik in coma over de streep.

Nou, da’s bijna gelukt! 😦

Dankwoord

Ik wil een aantal mensen heel erg bedanken. Allereerst de hardloopsters die mij van de weg afplukten omdat ze zagen dat het niet meer ging. De toeschouwers die het daarna van ze overnamen. De man die ik tijdens het ijlen bijna als mijn vader aan zag. De mensen van het rode kruis die mij zo snel als mogelijk gekoeld hebben (tenminste: ik denk dat zij dat waren toen, nog langs de kant van de route). En het verplegend personeel van “Like 2 run” die er voor gezorgd hebben dat de schade beperkt tot zelfs helemaal weg bleef. En natuurlijk mijn vader en 2 dochters, die het met lede ogen moesten aanzien.

Jeetje, DANK JULLIE ALLEMAAL wel !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Omdat ik nog altijd een beetje buikpijn krijg als ik aan deze Ladiesrun maar óók aan hardlopen denk, wil ik binnenkort de 10 km weer eens gaan lopen, maar dan gewoon makkie an. Ik moet de nare ervaring loskoppelen van het hardlopen, want het is niet fair om het daarmee in verband te blijven brengen. Ik ben neer gegaan omdat ik niet goed voor mezelf zorgde… niet omdat het hardlopen dat veroorzaakte.

Ze adviseerden me een week niet te trainen en daar heb ik (geloof het of niet) 2 weken van gemaakt. Tegen volgende week starten we weer eens…. op naar een volgende mooie run =).

18193914_1470123783008275_3428083184316026631_n

© Eveline – Juni 2017

Nee, sorry. 

Hij was stout geweest. Hij had z’n zusje, zonder reden, een harde duw gegeven. Het 3 jaar oudere veertje was omver gevallen en had hard gehuild. Hij moest er om lachen. Draak! 

Ik had ‘m op de (straf-) mat gezet en ‘m 5 minuten laten staan. Toen ik hem er vanaf ging halen vroeg ik of hij wist waarom ik ‘m op de mat had gezet. Hij zei; 

“Omdat ik Lisa duwde!”. 

Ik liet hem weten dat dat klopte en dat hij van de mat af mocht als hij sorry ging zeggen tegen haar. 

“Dus ga je sorry zeggen?”, vroeg ik. 

Hij antwoordde kordaat met; 

“Nee…. sorry!”. 

En hij ging zitten. Blijvend op de mat. 


© Eveline – Juni 2017 

Review; pop up restaurant/strandtent “Food Jutters”. 


Iets nieuws in the city of Terneuzen! Een pop-up restaurant/strandtent in de oude veerhaven, aan de Westerschelde. Voor het eerst geopend op Hemelvaart en zeker nog actief tot september. Ivo Geernaert en Mark Bron zijn de initiatiefnemers van dit ontzettend leuke project. 

Wij waren nieuwsgierig geworden en gingen het weekend na Hemelvaart op pad naar “Food Jutters”. 


Een warm welkom stond ons te wachten en het koele Westerschelde-briesje kwam ons tegemoet. Mooie houten tafels en banken en dit nog op een redelijk groot oppervlak. Een authentieke uitstraling en eerlijk gezegd voelden wij ons er gelijk “thuis”. 


De menukaart bestaat voornamelijk uit een aantal visgerechten, en dit aangevuld met vers gesneden frieten. Glutenvrij, want de friet wordt apart gebakken. Voor onze jongste dochter met haar coeliakie niet onbelangrijk 😉. Ik koos voor “fish&chips”; kibbeling met friet en een lekker sausje erbij. 


Needles to say dat dit hapje zo weg was. Hap, slik, weg… dus. De kinderen hebben genoten van hun verse frietjes. Zij hoefden er geen visje bij. De zakken friet zijn best groot, dus 1 zak is echt wel genoeg voor 2 kinderen. Die tip gaven zij ons zelf overigens. Netjes! 

Qua drinken hebben ze een redelijk uitgebreid assortiment aan speciale frisdranken. Zo had ik een “komkommer”-drankje. Iets duurder dan de rest (geloof iets meer dan €4,-), maar het smaakte daadwerkelijk enorm goed. 


De prijs/kwaliteit-verhouding is precies goed. Niet zomaar een friettent, maar aanzienlijk laagdrempeliger dan menig restaurant. Ook qua prijs dus 🤗. 

En dat uitzicht hè…. gratis en voor niks. Wow. Als Teneuzenaar kan ik eerlijk opbiechten dat ik dat uitzicht op de Westerschelde soms al “for granted” neem. Maar hoe mooi… 


Het enige eventuele minpuntje is dat er niets aan alcohol geschonken wordt. Of althans; nóg niet. En nu is het heus niet zo dat er bij alles maar alcohol gedronken moet worden, maar ik denk dat ik voor menig mens spreek als ik zeg dat een alcoholische versnapering op een mooie zomer-middag best smaakt, met uitzicht op de Westerschelde. Maar goed… wie weet komt dat nog.  

Hoe dan ook: prachtige strandtent op een prachtige locatie. Wij zijn enthousiast =) en zullen er deze zomer zeker nog vaker naar toe gaan. 


© Eveline – Juni 2017