Kleine blogpauze

Ondanks dat zowel mijn man als ik deze week gewoon werken, hebben onze dochters lekker carnavals-vakantie. Zalig!!! =)

Deze week hou ik dan ook een kleine blogpauze :-D. Donderdag mogen jullie wél een quote verwachten (of een leuke anekdote), maar de rest van de week heerst er even silencio.

Zondag weer een nieuw receptje en vanaf daar weer de gebruikelijke blogagenda.

Fijne week allemaal! 

blogpauze

© Eveline – Februari 2016

God, laat het bloed zijn!

Terwijl ik vanmiddag op de social media allerlei heerlijke carnavals-foto’s voorbij zag komen, schoot mij plots een persoonlijke carnavals-herinnering te binnen…. Ik was 17 en ging met een vriendinnetje carnavallen. Zij woonde op hetzelfde dorp als ik en we hadden besloten eerst nog wat in te drinken voordat we gingen. Gehuld in een fel gekleurde outfit en een glitter boa om, vertrok ik van huis met een fles witte wijn rechts (voor mij) en een fles rode wijn links (voor haar) onder mijn jas. Tja, om daar nu zo open en bloot mee over straat te lopen…. neeeeh, dat vond ik nogal provocerend, en daarom; de flessen wijn verstopt onder mijn jasje!

Ik was een beetje aan de late kant (story of my life!) en zette een sprintje. Echter, dit bleek geen goed idee, want ik struikelde en viel plat op m’n carnavals-opgemaakte-bek. Terwijl ik nog altijd de flessen wijn stevig tegen mijn lijf aan hield, krabbelde ik omhoog. Ik was serieus hard gevallen en zag de mouw van mijn linkerarm op één plekje licht rood kleuren.

En werkelijk….. het enige wat ik kon denken was:

‘God… laat het bloed zijn!’ ;-)

CARNAVAL

NB: Die uitspraak is overigens níet zelfverzonnen, maar komt uit de vroegere serie “De Brekers”, met o.a. Johnny Kraaijkamp sr.! :-D) 

© Eveline – Februari 2016

Schoolfoto’s.

Het was weer zover…. schoolfoto’s! :-D Foto Koch kwam op de basisschool van onze dochters om ze allemaal weer prachtig op de plaat te zetten.

En…. ik moet zeggen: dat is gelukt =).

Schoolfotos2016 001

Zijn het geen knapperds?! :-D

De jongste dochter (Lisa, rechts, 4 jaar) mocht tevens een knuffel mee nemen. Daar mocht ze namelijk ook sámen mee op de foto. Nou, die keuze was niet moeilijk: haar knuffel Isa ging mee.

Ja; Isa heet die. Door Lisa zelfverzonnen. Niks aan toe te voegen. Makkelijk te onthouden. C’est ça.

De foto die daar uit voort kwam, was werkelijk aandoenlijk. We smolten!

Trots stond onze Lisa er naast terwijl wij die foto stonden te bewonderen. Ze keek ons glunderend aan en zei:

“Isa staat er prachtig op! Di’s écht een mooie foto, hè?”.

Ja meid. Onbetaalbaar! ;-)

Schoolfotos2016 004

© Eveline – Februari 2016

 

Voor Jan… hond.

Met je hond naar de dokter. De dierenarts dus. Dat doe je niet voor niks. Dat doe je, als er echt iets speelt. Wij dan toch. Zo was ons hondje onlangs ziek. Althans, ziek als in: hij kon ineens niet meer lopen en sleepte met zijn achterlijfje. Jeetje, je schrikt je wild. Ik kwam thuis van mijn werk, en mijn vader (die op dat moment op de kids aan het passen was) deelde dat plots mede:

“De hond kan niet meer lopen! Kijk maar, hij lijkt wel verlamd!”.

Yooooo! “Gezellig”! En dat ook nog eens op vrijdagavond.

Halsoverkop naar de DAP. Ja, ik noem het de DAP. Dat is dus niet de HAP, maar de DAP. De dierenartsenpost. Toen we thuis weggingen moesten we het hondje dramatisch dragen, want hij gaf overuidelijk te kennen dat zelf lopen ondoenlijk was. Met opengesperde kraaloogjes keek hij ons aan, alsof hij wilde zeggen: Ik krijg zo een spuitje, is het niet?!

En wat denken jullie….. Eenmaal daar begon het hondje met zijn staartje te kwispelen en liep zowaar… gewoon…. normaal! Op en mét 4 pootjes. Oké, niet dravend ofzo, maar hij liep.

UUUUUH, excuse me?

Het was net een kind! Hoe vaak we dát al wel niet hebben meegemaakt met onze kinderen. Ja, niet dat ze ineens niet meer konden lopen en bij de HAP dan weer wel… maar ik bedoel: doodziek met 40 graden koorts een aantal dagen liggen kwijnen, niet meer drinken, niet meer eten, niks meer doen…… vervolgens in het weekend de HAP bellen uit pure angst, daar vervolgens komen en….. gaat dat kind spelen. Kletsen. Drinken. Koorts weg.

Hop.

Zit je daar. Voor Jan meneer met de korte achternaam.

Nou ja, Jan meneer hond dus in dit geval.

De dierenarts bekeek hem en concludeerde dat het hondje wel degelijk een enorme verstuiking of verzwikking had. Maar verder hoefden we ons geen zorgen maken. Hij kreeg een (pijnstillende-) injectie en we kregen voor hem pijnstillers in tabletvorm mee naar huis. Dit zou dik in orde komen.

Eenmaal thuis keek ons hondje ons weer doodzielig aan.

Sleepte weer een beetje met de pootjes.

Hij zei nog net geen “au”.

Ocherme. Het is af en toe net zo’n kind ;-).

Kenji 002

(Gelukkig gaat het inmiddels beter met hem :-D. Lief ding! Blij dat hij er is.) 

© Eveline – Februari 2016