Max Sneijder 

Toen ik met ons zoontje (Max, net 2 jaar) bij het zogeheten “bureautje” kwam afgelopen week, bemerkte ook díe arts op, dat onze zoon wel erg klein is. Wel volledig in proportie hoor, maar ja; “wel een klein menneke hè?”. 

Tja… niet dat zijn ouders nou zo groot zijn (resp. 1.69 voor z’n vader en 1.63 voor z’n moeder), maar hij is zélfs iets kleiner dan zijn zussen toen zij zijn leeftijd hadden. 

Ja. Ja. Jaaaahaaaah, hij is klein, I know! 

Het is net een lopende baby. Alleen dan issie toch echt al 2. 😆😉 

Wel concludeerde de arts tevens dat Max zo’n enorm goede fijne motoriek heeft en verder volledig op schema (zo niet zelfs iets voor) loopt op/met z’n ontwikkkeling. Tell me something I don’t know! 😉 

Toen vroeg hij of “Maxje” al tegen een balletje kon schoppen? Al was het een klein tikje? Coeshie coeshie?!?! 😜 

Ik gniffelde. Want ons “Maxje” kan niet zomaar een klein tikje geven, hij schopt volwaardige harde doelpunten! For real !!  “Voetjebal” zou helemaal iets voor Max zijn (binnenkort maar eens een proeflesje voor ‘m). 

Enfin…. de arts gooide hem, met enige gepaste medelijden (want och, wat was het boefje toch klein!) heel voorzichtig een balletje toe. Ik zweer het; maar Max trok op dat moment een wenkbrauw op, gooide zijn voet naar achter en haalde me daar uit!!!!!!! Met open mond zag de arts de bal bijna z’n eigen mond in verdwijnen. 

En dat niet alleen, maar toen de bal terug rolde, gaf Max een schwalbe, een selfie en een freestyle voetbal-truc. 

Bijna dan. 

Met grote lede ogen zag de arts dit aan en zijn reactie was oprecht, alsmede de énige juiste; 

“Nou! Hij is misschien wel klein, maar voetballen kan die wel!”. 

Ja! 

Net Wesley Sneijder! 

Dus ja, wie weet over een jaar of 20…. voetbalt Max ons wel wereldkampioen 😋… 


© Eveline – September 2016 

Chantal!

Toen ik de jongste dochter (Lisa, net 5 geworden) naar bed bracht, mocht ze nog héél even “sneptjetten”, zoals ze dat zelf zo mooi kan zeggen. Snapchatten dus! Met mooie versieringen rond haar hoofd enzo. Je weet wel! En ze geniet er van! 

Terwijl zij daar mee bezig is, zie ik / zien wij een melding van Instagram in beeld komen dat een Chantal een foto van mij geliked heeft. Dus ik zeg dat zo ook; 

“Oh, dat is een melding van Chantal, dat zij mijn foto liked!”.

Ik zag Lisa fronsen. Ik dacht; oh boy, nu komt het….. “Welke foto dan? Wie is Chantal? Wat is liken? Waarom? Hoezo? Wanneer?”. 

Maar in plaats daarvan zegt ze:

“Ze?? Zeeeeehuh?!! Chantal is toch een jongensnaam?”.

Waarop ik lachend antwoord:

“Nee joh, een jongensnaam???? Oké Lisa, noem één jongen die Chantal heet!”.

Zij:

“Ajah…. Chantal natuurlijk!”.


© Eveline – September 2016

 

Reisverslag 9; Cairns, Freshwater, b-day, Port Douglas & more!

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Cairns, 21 maart 2005, 04:02 pm (ofwel 4 uur ’s middags)

G’day mates,

Halloooootjes! Hoe gaat het allemaal met jullie? Hopelijk alles goed. Hier met ons ook hoor =), we hebben weer een hoop gedaan en meegemaakt, dus ik vond het wel weer tijd voor een reisverslag😀. Here goes…

Vorige week zaterdag (12 maart) hebben we onze vlucht gepakt van Alice Springs naar Cairns en kwamen om 05:30 uur lokale tijd aan (Cairns scheelt een half uur met Alice Springs).

cairns

Daar werden we opgehaald door Jenny (die reisagente die ik dus ken als zakelijk contact vanuit Londen). Echt super gaaf om haar nu eens in het echt te ontmoeten. Met haar heb ik dus altijd gewerkt tijdens mijn American Express-stage in Londen, maar dan dus wel altijd via de mail en het systeem en héél erg soms via de telefoon (maar i.v.m. het enorme tijdsverschil hadden we zelden telefonisch contact, zij in Australië, ik in Londen😀 ), dus het was heel erg tof om haar nu eens in het echt te zien en te spreken😀. We reden naar haar huis (ze woont met haar man en kind in een suburb van Cairns, genaamd: Freshwater) en zouden daar met hun een BBQ bijwonen, samen met wat vrienden van hun.

cairns1

Maar… omdat Cairns dat weekend last had van enorme regenbuien (nog een na-wee van de cycloon die zich bij Darwin had voorgedaan) gingen we niet meer bbq-en, maar aten we gewoon binnen. EEN VERRUKKELIJKE MAALTIJD! Na het eten werd ons verteld dat als we wilden, we alsnog konden blijven slapen bij hun. Weliswaar nog niet in hun guesthouse, want daar sliepen dus die vrienden uit Sydney op ’t moment, maar we konden wel op het 2-persoonsluchtbed crashen. Nou, hartstikke toppie! Scheelt ons weer hostel-kosten en bovendien is het nog gezellig ook😀. Die vrienden van hun zouden de dag daarna alweer huiswaarts gaan en konden wij vanaf dan dus intrekken in het (oprecht!) luxueuze gastenverblijf, wat zich naast hun huis bevindt. Gaaf !!! =) We mochten zeker een week of 2 blijven, als het aan hun lag. Nou, count us in !! Jolly!

De zondag zijn we op tijd opgestaan, omdat we met de hele club een ontbijtje zouden gaan doen bij de Botanic Gardens, hier in Cairns. Alleen op de weg naar de Gardens toe, werd ik uit het niets ineens super beroerd. Oh-oh! Het was zó erg dat ik bijna moest overgeven in de auto (AAAAAH!). Even de auto gestopt, frisse lucht gehapt en toen maar besloten terug naar ’t huis te gaan, want ja; dit was zo geen doen! Diezelfde dag nog even een bezoekje aan de dokter gebracht en het bleek een maagzweer-achtig iets te zijn. CRAP, heb ik weer. Ik kreeg wat medicijnen mee en thank god hielpen die vrij vlug, hoewel ik me alsnog enkele dagen wel wat minder gevoeld heb. Tot overmaat van ramp speelde mijn pols ook alweer enige tijd op, en niet zo zuinig ook! Ai! Dit alles was een beetje balen, over all!

Maandag (14 maart) hebben Kim & ik op het kindje gepast van Cris & Jenny. Echt een super lief kindje, 18 maanden oud: Jordan heet ze. Hoewel we onszelf absoluut nog niet met zo’n kleine dreumes kunnen voorstellen, is zo een dagje met zo’n hummel toch wel heel erg leuk. Wie weet ooit zelf nog eens mama😀. Annnnnyway…. omdat Kim & ik de dag daarna (ja ja; allebei op 15 maart dus!) jarig waren, hebben we ’s middags eerst nog even wat cadeautjes voor elkaar gekocht. Zomaar wat kleinigheidjes hoor =). We zijn daar voor naar een super groot en waanzinnig cool “mall” geweest: ‘Cairns Central‘. Awesome winkelcentrum.

cairnscentral

’s Avonds hebben wij gekookt voor iedereen en na het eten werden Kim & ik verrast met een heerlijke fles champagne, die we van Jenny & Chris kregen voor onze verjaardag. Hoe lief dat ze daar aan gedacht hebben !! En dus, hebben wij vervolgens om klokslag 12 uur, de kurk ontpopt en getoost op weer een jaartje ouder; Kim nu 21 en ik 22.

Dinsdag was het dus verjaaaaaaaaaaaaaaaardag !!! Whooopie! Lekker in het zonnige Australië je verjaardag vieren. Not to shabby for us!😉 Eerst lekker uitgeslapen en daarna een heerlijk ontbijtje genuttigd met toast en eitjes. We hadden afgesproken om die middag lekker naar de stad te gaan en koffietje hier, winkeltje daar te doen. En dat hebben we ook gedaan😉. Echter, eenmaal even in de stad voelde ik me opnieuw niet goed. De maag begon wéér op te spelen en blijkbaar was het korte paarden-middel-kuurtje toch niet helemaal afdoende geweest. Vervolgens gehoor aan mijn lichaam gegeven en niet lang daarna terug gegaan en lekker in bed gaan liggen (met de airco op snoeihoog, want het is hier in Cairns zó ontzettend warm en humit). Ik ben die dag verder nog wel enorm verblijd door veel belletjes/smsjes en mailtjes. Dus mensen, sowieso: hartelijk bedankt hiervoor. Een erg leuke verjaardag gehad😀.

De woensdag heb ik nog maar wat op het gemakje gedaan. De maag was nog van slag en de pees in de pols neigde opnieuw naar ontstoken, en dus ben ik maar even lekker in ’t guesthouse van Jenny & Chris gebleven, terwijl Kim er op uit ging om te solliciteren. Wel heb ik natuurlijk alsnóg gereageerd op verschillende baantjes die ik uit de krant gevist heb, waar je je sollicitatie en cv gewoon zo naar toe kan mailen. Ideaal, je hoeft je huis niet meer uit anno 2005😉. Helaas ben ik vanwege mijn pijnlijke pols wel plots wat gelimiteerd wat betreft werk, want horeca, schoonmaken en/of fruitplukken valt al af. En laat dat nou nét de banen voor backpackers zijn. Ik ben gewoon gevreesd dat de peesontsteking volledig terug is, en in dit geval zal er een operatie moeten volgen (waar de arts mij in Nederland al voor gewaarschuwd had enkele maanden terug) en die operatie wil ik niet hier hebben, maar gewoon in Nederland. Enfin, om even terug te komen op het werk waar ik dan wél op gesolliciteerd heb hier: een aantal receptioniste-banen. Lijkt me geweldig, oprecht!😀 We gaan het afwachten en we houden goede moed. Wel heb ik voor mezelf een conclusie getrokken: mocht ik tegen volgende week donderdag (de 24ste dus) nog geen werk hebben gevonden wat ik met mijn pols kan doen, dan ben ik weg uit Cairns. Ik wil niet wachten totdat m’n geld straks helemaal op is, en ik wil ook gewoon toch nog meer gezien hebben van Australië. Ik bedoel, als ik dan toch eerder naar huis moet vanwege mijn pols, dan wil ik op z’n minst de oostkust nog afgereisd hebben en als het nog even kan; daarna nog een glimp van Nieuw Zeeland zelfs !!!  Maar ja, folks, luister eens hier: het geld tikt weg, dus daar moet ik dan niet te lang meer mee wachten. Algehele conclusie::::: geen werk vinden, is snel de benen nemen uit Cairns…. Dit zou dan wel het afscheid tussen mij en Kim betekenen😦 *slik*, want Kim wil hier nog blijven. Ai ai ai… dat wordt verdrietig. But we will cross that bridge when we get there.

cairns

De donderdag voelde ik mij gelukkig weer als herboren (wat mijn maag betreft dan toch) en Kim & ik zijn die dag de stad in gedoken. Kijken, kijken, en niet kopen. Maar wel een hoop gelachen😉. We hebben veel gezien en die dag zijn we allebei ook wel een beetje verliefd op deze stad geworden: leuke sfeer, zeer aardige mensen en warm weer. Wat wil een mens nog meer?! Tevens hebben we bij het Travellers Contact Point een tour geboekt voor de dag daarna: naar Cairns Zoo, want daar zouden we koala-beertjes mogen vasthouden en kangaroos mogen aaien. Whooopppp!

dsc01184

De vrijdag zijn we dus naar de Cairns Zoo (de dierentuin) geweest. En ja hoor; koalaatjes vastgehouden! En kangaroos. En zelfs een mini krokodilletje! Hoe bijzonder❤. Koalaatjes zijn trouwens helemaal niet zo zacht als ze er uit zien. En ze hebben me daar nagels, die ze ook maar al te graag in je vel zetten. Dus ze zien er enorm koeshie-koeshie uit, maar ondertussen!😉😛

dsc01196

Aan het einde van de dag werden we weer opgepikt door de tour-bus en afgezet in de city of Cairns, waar wij vervolgens ongeveer 3 kwartier op de bus naar Freshwater hebben zitten wachten. Eenmaal terug in de bus naar Freshwater, hebben Kim & ik de hele weg terug angstvallig met elkaar zitten kletsen en lachen. Over werkelijk helemaal niks! En waarom we dat deden? Ik zal het jullie vertellen: er was namelijk een dronken man naast ons gaan zitten die óntzettend graag met ons wilde praten, maar dat wilden wij niet met hem. Dus onze oplossing was: gewoon door blijven lullen in het Nederlands tegen elkaar, zodat er geen stiltes vallen, zodat hij er niet tussen kan omen, zodat hij z’n zatte klep houdt. Het hielp! Maar het resulteerde ook in oprechte lachbuien en onzinnige gesprekken en ik weet zeker hè, dat de buschauffeur er ons op een gegeven moment gewoon uit wilde zetten. Dus niet die dronken vent, nee, gewoon: ONS! Hahaha!  ;-)

Zaterdag hebben we een rustig dagje. Samen met Jenny & Chris een ontbijtje buiten de deur gaan halen (wat hier heel veel voor komt in Australië) en ’s avonds hebben we de ‘Pirates of the Carribean’ gezien. Wat een geweldig film!!! En wat een lekker ding is die Johnny toch!!😉

Zondag zijn we samen met de hele club naar ‘Port Douglas‘ geweest. Mijn god, wat een ontzettend mooie omgeving ook weer. Mooie foto’s gemaakt en lekker gedineerd in een tentje aan water. Wat een leven mensen… wat een leven !!!

portdouglas

Enfin, nu is het alweer vandaag (maandag dus). Tijd vliegt als je het gezellig hebt. Het reisverslag is natuurlijk wel weer enorm samengevat (kun je nagaan, haha), want anders zit ik hier nog wel een paar uur te typen. In ieder geval; met mijn pols gaat het niet goed. Ik heb ontzettend veel pijn en ik vermoed echt dat de peesontsteking gewoon terug is!

(Note, die ik er nu, anno 2016, bij zet: de peesontsteking bleek inderdáád terug te zijn en enkele weken na terugkomst uit Australië, ben ik aan die pols geopereerd in Nederland en heb tevens een tijdje in het gips gezeten daarna. Dat wist ik ten tijden van deze reisverslagen nog allemaal niet natuurlijk, en een pluspuntje is wel: het is gelukkig helemaal volledig genezen achteraf! Enfin, continue met het reisverslag! Terug naar 2005: ).

Mocht ik tegen de donderdag nog steeds geen passend werk gevonden hebben, dan vertrek ik uit Cairns en zal dan, terug in mijn eentje, de oostkust af gaan reizen, richting Sydney. Dus ondanks dat mijn pols de reispret nu een beetje bederft en enigszins verkort, ben ik voorlopig nog niet klaar met de avonturen hier in Australië. Oh no I’m not!!! =)  Dussuh… ik hou jullie op de hoogte !!!! Volgende week weer een nieuw reisverslag. Hell yeah !!!

Pas goed op jullie zelf. Dan doen wij dat ook. =)

Liefs,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Maar je handen niet wassen is pas écht pedagogisch onverantwoord! 

Zonder er erg in te hebben, had de oudste dochter (net 9 jaar) het spel “Grand theft auto” in de PlayStation gedaan. Werkelijk een heel onaangenaam spel, als je het mij vraagt…. de naam van ’t spel alleen al. Het gaat om auto’s stelen, geweld gebruiken en zo kun je er nog een hoop meer nare zaken opzoeken. Geen spel voor jonge kinderen dus. Maar enfin, ze had het spel uit de kast gevist en in de spelcomputer draaiende weten te krijgen. 

De meiden hadden plots grote lol en ik hoorde vanuit de keuken kreten als; 

“Jaaaaah, die auto gaan wij eens jatten, toch Carmen?”. 

Uhm, excuse me? Wat gaan we doen? Terwijl ik richting de dames in de woonkamer liep, zag allereerst met welk spel ze bezig waren en vervolgens dat ze op dat moment in dat spel in een ziekenhuis waren. Klaarblijkelijk op zoek naar het toilet. De jongste dochter (Lisa, net 5 jaar) keek me aan en zei; 

“Ja, ik moet even plassen mam, dus dat ga ik daar nu even doen!”. 

Oké dan. Toen ze de wc gevonden hadden en zij geplast had, vroeg ze aan haar grote zus of je daar ook ergens je handen zou kunnen wassen? Carmen’s antwoord was; 

“Tttttt, ja uuuh, volgens mij kan dat daar helemaal niet hoor! Gewoon verder gaan!”. 

Lisa keek met grote ogen van haar zus naar mij, en fluisterde toen; 

“Wat belachelijk dat je daar je handen niet kan wassen? Dat is toch helemaal niet goed?”. 

Och meisje toch. 

Want de rest van dat spel is zo ontzettend pedagogisch verantwoord! 🙈😅😉 


© Eveline – September 2016 

Reisverslag 8; Adelaide, Alice Springs, Uluru, Kata Tjuta & Kings Canyon.

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Alice Springs, 12 maart 2005, 10:01 am (ofwel 10 ’s ochtends)

Gegroet lieve mensen in Nederland,

Hoe gaat het allemaal met jullie? Het is inmiddels alweer bijna 2 weken geleden sinds mijn laatste reisverslag. Ja ja, tijd vliegt als het gezellig is😉. Ik zal maar gelijk van wal steken…

Onze laatste paar dagen in Melbourne verliepen snel. Soepel kan ik het niet helemaal noemen😉. De dag nadat ik het laatste reisverslag getypt had, hebben we met de Travellers Autobarn kunnen regelen dat we de auto terug aan hun konden verkopen voor 50% van wat wij er voor betaald hebben. In eerste instantie gingen wij hier helemáál niet mee akkoord, want we voelden ons echt enorm in de zeik genomen met die kapotte auto. Maar ja, al gauw bleek het ons duidelijk te worden: het was of 50% of helemaal niks. Kin kloppen ja, dat kon altijd nog. Shoot! Oké, dan maar ‘ja en amen’ zeggen en wegwezen daar. Maar mensen, dus even tussendoor; mochten jullie zelf ooit ook nog eens gaan reizen door Australië heen en je wilt een auto kopen, koop die dan NIET bij de Travellers Auto barn. Wij voelen ons echt belazerd door hun. Enfin, diezelfde dag (maandag 28 februari dus) hebben we een busreis naar Adelaide geboekt, voor vertrek 2 dagen later op woensdag. Tevens hebben we gelijk alle vluchten geboekt (van Adelaide naar Alice Springs en van Alice Springs naar Cairns). Gelukkig hebben we nog een rechtstreekse vlucht kunnen vinden uiteindelijk van Alice Springs naar Cairns, die zelfs nog goedkoper uit viel dan de 2 discount-vluchten die dan dus via Brisbane naar Cairns zouden gaan. Even een brainfartje tussen door😉.

Anyway, de woensdag was het dan zover: afscheid nemen van Melbourne (wat voor ons echt al een beetje als ‘home’ begon te voelen🙂 ). Een nieuw hoofdstuk kon beginnen: met het openbaar vervoer door Australië heen, in plaats van met ons hotel op wielen😉. Jemig, we maken wat mee hier, in the land down under. ’s Morgens in alle vroegte is de trip begonnen en we hebben uiteindelijk 10 uur in de bus gezeten, met natuurlijk af en toe wc-&koffie stops. Tegen het begin van de avond kwamen we aan in Adelaide…. Adelaide: een rustige, doch bruisende stad met veel gezelligheid en sfeer. Vele malen rustiger dan Sydney en Melbourne, maar wel erg aangenaam.

adelaide2

Behalve ’s avonds… al gauw merkten we dat we ons er ’s avonds gewoon niet op ons gemak / niet veilig voelden, terwijl we dat in Sydney, noch in Melbourne zo ervaren hebben. Opmerkelijk! Anyways, ingecheckt in een YHA-hostel en echt waar…. beste hostel EVER. Tot nu toe dan toch. Ongelooflijk schoon, goed verzorgd, veel faciliteiten en ga zo maar door.

yha

Zondag zouden wij naar Alice Springs vliegen en wilde dus tot zondag 2 bedden boeken, maar…. dit ging aan ons neusje voorbij. Er was een méga festival dat weekend en dus zat het voor dat weekend hartstikke vol. Het werd dus een reservatie tot vrijdag en vanaf dan… ja, soort van dakloos dan maar😉. Gelukkig was er ‘down the road’ een ander hostel wat nog wel plek had. Dit was het ‘Shakespeare’ hostel. Een iets minder leuk hostel, maar nog steeds gezellig. Wel sliepen we hier met 12 man op 1 grote kamer. Wowie! Dat hadden we nog niet eerder gehad. Zo maak je alles een keer mee, haha. In het YHA-hostel hadden we trouwens super leuke roommates, waaronder een meisje ook uit Nederland. Die was al even onderweg met haar backpack en zij kon ons voorzien van hele goede tips en adviezen. Altijd goed! Donderdag zijn we naar het strand geweest en hebben de zonnige dag afgesloten met een dikke vette grote pizza. Jam!

shakespearehoteladelaide

Toen we ons de vrijdag (4 maart) hadden ingecheckt in dat Shakespeare hostel en daarna nog wat hadden rondgedwaald in Adelaide (je dwaalt wat af daar in Australië😉 ) kwamen we, tot onze grote verbazing, ons zelfde kamergenootje tegen als die we de laatste paar dagen in Melbourne ook hadden gehad. Hoe leuk !!! Een hoop gegil en gelach was natuurlijk het gevolg. Ook zij had ingecheckt in het Shakespeare hostel en ja wel: ZELFDE kamer. Gezellig met z’n 3tjes… en 9 anderen dan😉. ’s Avonds zijn we met z’n 3en naar een bar geweest en hebben daar een wijntje gedronken, in een échte Australische pub. Erg gaaf!

De zaterdag (5 maart, vorige week zaterdag dus) hebben we heerlijk weer eens uitgeslapen en hebben daarna een ontbijtje bij de ‘Kwik & Fresh’ verorberd. ’s Middags zijn we naar de Art-gallery gegaan en wow, wat was dat interessant. Oprecht! En nog gratis ook! Tja, je bent een Nederlandse backpacker of je bent het niet hè, hahaha. Na een noodeltje te hebben binnen gewerkt en onze backpacks helemaal her-ingericht te hebben, zijn we vroeg ons mandje in gegaan, want de dag daarna was het vroeg op pad… op naar het vliegveld. Op… naar de outback !! =)

Na een vlucht van 2 uur kwamen we zondag aan in Alice Springs. Even serieus: datt is werkelijk een gehucht in the middle of the desert.

alicesprings

Althans, het lijkt een gehucht…. in mijn ogen niet grote dan mijn dorpje in Zeeuws Vlaanderen. Maar stiekem heeft Alice Springs toch nog zo’n 27.000 inwoners. MWAH, oké, iets groter dan Hoek. Vooruit dan, haha. Wel is het er droog en verlaten en er zijn Aboriginals everywhere. Als wij hier over straat lopen voelen wij ons niet echt heel veilig, want de Aboriginals die in de steden (zoals o.a. hier dus) rondlopen zijn over het algemeen zwerver of alcoholist. Of beiden! Niet allemaal natuurlijk, maar de meeste die hier rond dwalen (ook al aan het dwalen😉 ), hebben het niet zo op toeristen. Understatement! Hier waren/zijn wij dan ook zeer op onze hoede.

alicecamp

Goed, tevens ingecheckt in een YHA-hostel en we kwamen tot de zeer succesvolle conclusie dat dit YHA-hostel een privé zwembad had! Goed! Héél goed!

De dag daarna (de maandag) hebben we het rustig aan gedaan. Lekker uitgeslapen, van het zonnetje genoten, bakje koffie hier, bakje koffie daar, ijsje zus, ijsje zo, en this could go on for a while. And yes, it did😉. Tevens onze wat kleinere backpack ingepakt voor onze 3-daagse desert-safari-tour. De grote backpacks kunnen hier opgeslagen worden. Best prettig, om die een keer niet mee te zeulen. En geen zorgen: alle héle belangrijke spullen, gaan gewoon mee. Je weet maar nooit! Enfin, we hadden super veel zin in de outback-tour. De dag daarna was het zover.

De dinsdag werden wij om 05.50 uur (belachelijk vroeg dus) opgehaald door onze tourguide bij ons hostel. We bleken in totaal met een groep van 9 te zijn. Eerst hebben we genoten van de zonsopkomst over Alice Springs en dit was werkelijk adembenemend. Later die ochtend zijn we naar een kamelen-farm gegaan en ja ja: ik heb op een kameel gereden. Was echt gaaf!

camelfarm

Na de “Camel-farm” zijn we naar een Aboriginal Art-Gallery geweest en kwamen we wat meer te weten over de (bijna verloren-) cultuur. In de 4wheel-drive op weg naar de outback, vertelde onze tourguide dat hij vond dat er in Europa het “ABC” van toepassing was. ABC stond voor “Another Bloody Church”. In Australië echter, zo vertelde hij, gold ABR….: Another Bloody Rock😉. Enfin, op een gegeven moment stopten we ergens midden in de outback (de woestijn met hier en daar toch nog wat struikjes) om hout te halen voor het kampvuur die avond. Ieder moest 2 grote houtstukken zoeken en die terug meenemen naar de 4wheel-drive. Kim, een Duits meisje Anja en ik liepen een stukje verder en kwamen een aantal prachtige stukken hout tegen. Toen we terug liepen met onze aanwinst, beseften we plots dat we niet terug liepen, maar blijkbaar juist verder weg. Weer terug. En verder. Nee, toch terug. Andere kant. Nee, die struik kennen we ook niet… shit, nee terug…. toch die kant op… SHOOT, WE ZIJN VERDWAALD! Hoe kan het ook anders (het kan bijna niet en toch is het ons gelukt!); wij zijn verdwaald geweest in de outback. Een redelijk onaangename ervaring, kan ik je zeggen !!! Even serieus, ga er nooit alleen op uit in de outback, want het kan heel goed zijn dat je de weg terug niet meer vindt. We waren dan ook niet echt ‘amused’ en gooiden onze houtstukken aan de kant en gingen hard roepen en fluiten. Na pas een kwartier (en dat is op zo’n moment afgrijselijk lang, er passeerde echt een aantal keer de revue: ‘dit overleven we niet’!) hoorden we ineens een claxon. Geen licht, maar juist geluid aan het eind van de tunnel. Door de claxon vonden we uiteindelijk de groep weer terug. Jezus! We kusten nog net de zanderige grond niet. Enfin, we had a good laugh about it afterwards.

Anyway, daarna gestopt bij Mount Connor en hier hebben wij ook zeker mooie kodak momenten gehad. Na Mount Connor was het tijd voor… Ayers Rock. Het boegbeeld van de Outback. Oftewel: Uluru. TE WOW!!!!! Echt, wow! Leuk hoor, om ‘m op zo’n plaatje zien, maar in het echt….*Stilte*… Te cool !!

img_0864

Je kunt er voor kiezen om ‘m tevens te beklimmen, ook al stellen de Aboriginals dat absoluut niet op prijs, maar hoe dan ook; de dag dat wij er waren was de klim gesloten vanwege de extreme hitte (gemiddeld was het 35 graden die dag). Je zou er in kunnen blijven dus! (Nee, hout zoeken in de Outback, da’s beter😛😉 ). Wel hebben we rond Ayers Rock gelopen, wat al een opgave op zich was. We hebben hem niet eens helemaal rond gelopen en waren alsnog 2,5 uur onderweg! 2,5 UUR !!!!! Voor driekwart rond. Go figure!

We hadden echt een fantastische groep en er hing een geweldige sfeer. Er is veel afgekletst onderling en uiteindelijk was het gezegde van de dag: ‘Mensen, als er iets is waar je mee zit, of wat dan ook: BUILD A BRIDGE, AND GET OVER IT!’.😀

img_0880

 ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en onze tourguide (super relaxte kerel overigens) maakte een heerlijk avondmaaltje voor ons op het vuur. Het werd pasta met een heerlijk sausje. Én knoflook… hmmmm! Na het (late) eten nog wat gebabbeld een ons allemaal zitten verbazen over de kraakheldere sterrenhemel boven ons. Toen was het tijd voor bed. Of nou ja… bed…. Wij sliepen allen, in onze slaapzak (die in een waterdichte swag lag), onder de sterrenhemel. Gewoon lekker buiten. Geen spinnen, geen slangen, geen kamelen, geen dingo’s, alleen maar… stilte, knisperend kampvuur en de sterrenhemel boven je, zoals je ‘m nog nóóit gezien hebt. Eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven hoe dat daadwerkelijk was.

Woensdag ook weer vroeg op en de zonsopkomst over Ayers Rock gezien. WWWAAAHHH! Het gaat nooit vervelen, echt niet. Die dag zijn we naar de Olga’s geweest, ofwel Kata Tjuta, en hebben daar een paar uur gehiked. Wow! Soms wat vermoeiend, maar oh zo interessant. Wel ben ik dóór mijn hoofdhaar op m’n knar verbrand gewoon. Terwijl ik het grootste gedeelte van de hike gewoon een hoedje op had. Ik denk een kwartiertje niet, alles bij elkaar. En BAM! Verbrand. NIET PRETTIG! Enfin, na gelunched te hebben zijn we doorgereden naar Kings Creek Station. En that my friends, is écht in de middle of nowhere. Die avond hetzelfde ritueel: kampvuur, gezelligheid, sfeer, en toch was dit ook weer een hele andere ervaring dan de avond er voor. Dit was namelijk écht in het midden van de outback…. een gebied waar kamelen, dingo’s, etc. daadwerkelijk ook ergens rond huppelen.

img_0923

En we sliepen nu niet in een waterdichte swag, maar gewoon, open en bloot. Tikkeltje gespannen waren we, maar oh boy, wat vonden we onszelf cool!!!😀 Tevens was er een wc…. een daadwerkelijk toilet, maar dan in een open hokje. In the middle of the bush-bush. Onze tourguide noemde het: ‘A loo with a view!’.

loowithaview

Donderdag hebben we de Kings Canyon bezocht. Ook weer een hike gedaan. Ja ja mensen, we kweken wat spieren af hier. Prachtige foto’s gemaakt, alsmede liggend-heel-voorzichtig over het randje gekeken. CRAP, WAT EEN DIEPTE!kingscanyon

’s Middags zijn we door een Aboriginal community gereden. Toch wel zorgwekkend om te zien hoe die mensen leven. Het was een beetje een “culture shock”! Er werd ons verteld dat het een serieus probleem is en dat de regering het niet helemaal juist oppakt. Van wat wij er van konden zien, konden wij niets anders dan dit te beamen. Later in die middag zat de 3-daagse outback-tour er helaas al weer op. Afscheid genomen van alle lieve mensen (verbazingwekkend hoe snel je soms een band krijgt met mensen, zeker daar in de desert!), e-mailadressen uitgewisseld, nog wat foto’s gemaakt en hoppa: terug naar Alice Springs. Toen weer terug naar het YHA-hostel en geboekt tot vandaag.

Gister hebben wij gezond (als in: in de zon gelegen… of dat nou daadwerkelijk gezond is, is een tweede😉), gezwommen en gehangen. Ja, dat is weer de andere kant van het backpacker zijn… There is hiking… and then there is op je luie reet in de zon hangen. Dus! En vandaag is het zaterdag 12 maart 2005… Over 3 dagen word ik 22 jaar !!! En Kim (ja ja, op dezelfde dag, we are só meant to be friends) word 21. We rock!!! Maar goed, vandaag 12 maart dus. De dag dat we het vliegtuig pakken naar Cairns, waar wij toch dringend aan het werk zullen moeten gaan. Toch zeker voor zo’n 10 weken. Als we willen blijven, that is. Het geld vliegt er namelijk uit, haha.

Nou lieverds, dit was de (geloof het of niet: zéér samengevatte) korte versie van de afgelopen 2 weken. Er valt toch nooit precies op papier te zetten hoe iets écht was, hoe dingen écht beleefd werden. Je kunt wel een poging wagen, zoals ik hier nu doe, en hopelijk krijgen jullie hiermee toch een beeld van ons leventje hier in Australië. I could live here. For real! (Maar denk niet dat ik de boyfriend zo ver krijg😉 ). Ik zit momenteel in het centrum van Alice Springs, bij een Internet gelegenheid waar je je foto’s niet kan uploaden. HOEZO DAN NIET? Moet ik dat achteraf weer gaan doen. Fijn. Heel fijn. Haha, je kan je maar ergens druk om maken. Vanmiddag vliegen we naar Cairns, alwaar we worden opgehaald door die zakenrelatie van mij vanuit Londen: Jennifer, die in Cairns met haar gezin woont. We zijn  uitgenodigd om vanavond bij haar te BBQ-en. Super tof! Ze hebben tevens een daadwerkelijk ‘guesthouse’ aan hun huis, maar dat is net nu enkele dagen al bezet. Later de week zijn we echter heel erg welkom om intreden te maken in hun guesthouse. Geweldig !!!! Ze had trouwens (helaas!) voorlopig geen werk voor me en dus zullen Kim & ik meteen weer aan de sollicitaties moeten geloven na aankomst in Cairns. Ach, er is een tijd van plezier maken en een tijd van ‘going back to business’. En dat is precies wat we willen gaan doen. We hebben gehoord over een Nederlands verzorgings/bejaardentehuis in Cairns, die klaarblijkelijk altijd staan te springen om Nederlands personeel. Dat gaan we sowieso proberen dus. Jullie horen er van.

Pas goed op jullie zelf… dan doen wij dat ook! Tot volgende week weer😀.

Dikke kus,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)