Smaken verschillen.

Mijn gedachte-gang vannacht om half 4 liet niet te wensen over. Ik piekerde over het feit dat er mensen bestaan die beweren nóóit gedoe, gezever, nachten van wakkerheid, brutale monden (etc.) te kennen van hun poezelige koeshie-koeshie-schatjes, ofwel; hun kinderen. Het zijn van die ouders, meestal moeders, die voortdurend de drang hebben om de namen van hun kinderen níet te gebruiken op de social media, maar hun namen cónsequent vervangen door “liefje”, “engeltje”, “scheete-poepe-kontje”. En uiteraard gevolgd door alleen maar positiviteit over hun knuffeltjes. Nou ben ik zelf ook een (bijna walgelijk) positief ingesteld persoon, tot ongetwijfeld grote ergernis van de pessimist. En natuurlijk: positieve dingen over je kinderen zeggen is niet meer dan normaal. Maar de moeders waar ik het nu over heb zijn niet normaal positief… zij zijn meer: “Santa claus-on prozac-at-disneyland-getting-laid”-positief. Oftewel: NOT TRUE!!!!

NÓT TRÚE!!!!!

Ik weet niet hoe dat bij andere “normale” mensen er aan toe gaat, maar buitenom het feit dat onze kinderen het allerbeste zijn wat ons ooit is overkomen, kunnen zij ook zeer zeker wel eens het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Nee sorry: krauwen. Soms bewust, soms onbewust, maar ze krijgen het voor elkaar. En ik heb echt een engelengeduld, maar zelfs ik ben wel eens in staat behang te kopen!!!!

Zo had ons Lisaatje vannacht uitgekozen om kiezen te krijgen. Het arme kind! Het speelde al een tijdje, maar vannacht was het op z’n ergst. Een stuk of 4 rompers ondergescheten met dunne-ik-krijg-kiezen-poep en ieder uur herhaalde zich een langspeelplaat van huilen. Dit zijn uiteraard de minder leuke momenten waar zo’n kind overigens niet zelf om vraagt en dit ook niet bewust doet om haar moeder maar uit haar te slaap te houden. En dus ben je er voor je kind. Je troost, je verschoond en je begint het riedeltje een uur later gewoon opnieuw. Omdat het je kind is. Maar of je dat leuk vindt?

Ik ben dan toch wel benieuwd hoe die Santa Claus-prozac-moeders dat dan op facebook gaan zetten:

“Aaah goshie, vannacht heeft m’n lieve kleine schatje de boel onder gescheten. Ja 5 x! 5 lieve keren! Het zo was zo snoezig. Het zat tot aan het plafond. Ze huilde ook veel, maar het was allemachtig prachtig. Wat hebben we genoten. We hebben niet geslapen en de stukjes diaree zijn nog steeds niet vanonder mijn nagels te krijgen. Maar het was fantastisch, m’n lieve engel!”

AAAAHHHH!!!!!!!! Ze verdienen zout in hun koffie!!!! Eigenlijk had ik hele andere dingen voor zulke ouders in gedachte vannacht om half 4, maar laten we het netjes houden.

Zout in hun koffie!

Zuur genoeg!

Advertenties

Perfect.

Afgelopen zaterdag was het zover: hetgeen waar we al een geruime tijd dingen voor geregeld en gedaan hadden: het vrijgezellenfeestje van een goede vriendin was een feit! Ik had een workshop cocktail-shaken gereserveerd voor de groep met aansluitend tapas eten. En… het was daadwerkelijk een feestje! Iedereen had het goed naar z’n zin, zelfs de niet-alcohol drinkende en/of vegetarische dames kwamen goed aan hun trekken ;-).

Na dit alles gingen we nog een dansje doen. Voetjes van de vloer. In een gay-bar! Nergens zo veilig voor de getrouwde vrouw om naar toe te gaan, als naar een homo-bar. Giechelende goed-uitziende mannen die alleen oog hebben voor elkaar óf voor jouw “enige pumpjes”. Truly: i love them!

Hoe later het werd, hoe meer van onze groep het langzaam aftaaide naar huis. Het einde van de avond kwam in zicht. Op de zussen en 1 andere vriendin van de bruid na, bleven we over met een “Backstreet”-groepje van 4 meiden. (D.w.z.: een groepje die allen fan zijn van de Backstreet Boys, as is yours truly ofcourse). Al enkele nummers van de Backstreet Boys hadden de revue gepasseerd die dag en gaande de avond hadden we het gejinxd door nog één nummer van ze aan te vragen: “Everybody”. De avond ging voorbij en er werd géén “Everybody” gedraaid. De voetjes werden moe, de portemonnee werd leeg en het alcoholpercentage lag inmiddels zodanig dat we al zeker wisten netjes lopend naar huis te gaan ;-).

Het moment kwam daar: “Zullen we naar huis gaan meiden?”. Met het overgebleven Backstreet-groepje  bleven we bij de aanstaande bruid slapen. De jassen werden aan gedaan, de drankjes werden betaald en ok, vooruit….. nog 1 gemixed klein glaasje slammen dan en vervolgens schuifelden we langzaam richting uitgang. Klaarblijkelijk ontging dit de DJ niet, want ineens was daar de begin-tune van het aangevraagde nummer….

We keken elkaar aan. Deden zonder overleg onmiddellijk de jassen weer terug uit, schoven (of eigenlijk meer: smeten) de tassen onder de bar en vlogen terug naar de dansvloer…. 3,5 minuut lang gingen we hé-le-maal uit ons naad weer.

De glitters op de gezichten blonken in het disco-licht.

En even, was alles perfect.

Ja! Website O.K.!

Lectori Salutem,

Afgelopen dagen in de avonden een paar uurtjes kunnen klussen aan deze site, wat kunnen widgetten, leuke layout kunnen vinden, etc. etc.! En zie alhier: mijn website! Mijn weblog!

‘T weblog-kindeke is geboren! 😉

Zoals wellicht al opgevallen gebruik ik in mijn menu Nederlands en Engels door elkaar heen. Dit zal ook het geval zijn met mijn blogs. Vaak Nederlands, maar een andere keer kan het dus ook best wel eens Engels zijn. Ach, een beetje diversiteit in taal kan voor niemand kwaad, toch? 😉

Hoe dan ook: welkom iedereen! Wil je een berichtje krijgen als ik een nieuwe blog online zet? Kijk dan in het rechter menu, daar kun je op een knopje klikken en gij zult ontvangen ;-).

Eveline

Ok, een weblog! En nu?

Dus ja, dan besluit je een weblog te nemen. Doe ik ff! Maar het bleek iets meer voeten in de aarde te hebben dan “ff”, aangezien ik het “ff” dacht te doen tussen het eten en de afwas. Alweer zo’n 8 jaar geleden dat ik een eigen website had, welgeteld 1 jaar, die toen nog old school met html-codes was. 8 jaar verder ken ik facebook heus wel als de binnenkant van m’n broekzak, maar een nieuwe blogsite opstarten, domeinnamen doorlinken…. uuuuh ja… dusss! Maar enfin, ik geloof dat we online zijn.

En nu?

De pagina is trouwens nog niet naar m’n zin. En als ik me daar eenmaal door laat inpakken is het zó 4 uur ’s nachts, met gemak! Maar aangezien de wekker morgen om half 7 weer gaat, ga ik toch maar richting bedje nu. Ennuh…. ik maak m’n website-adres ook nog even niet algemeen bekend. Kan ik lekker nog even anoniemen en klussen er aan. Plus de druk, oh god, dé druk van het “nu echt leuk moeten gaan schrijven omdat je een weblog hebt”… hahahahaha!

Ja ‘tis heel zielig, kheb lol in m’n eentje ;-). That’s me! Enchanté!

Goodnight!