Slowmotion.

Carmen kan al ruim een jaar zonder zijwieltjes fietsen maar pas sinds vorige week dat ze ook daadwerkelijk op haar eigen fiets naar school gaat. We wonen toch een stukje van school vandaan en het is met Carmen zeker zo’n kwartier fietsen. Voor zo’n 5-jarig kind heel wat dus!

We fietsen altijd dezelfde weg naar de basisschool en die route bestaat grotendeels uit veilig fietspad….. 1 stoplicht, 1 rotonde en 1 gewone weg oversteken (vlakbij school) daargelaten. Maar het fietspad start bij ons naast het huis en het is de veiligste route naar school. Als haar opa (mijn vader) haar komt ophalen fietsen ze klaarblijkelijk altijd een nét iets andere route naar huis. Grotendeels ook via hetzelfde fietspad, maar het laatste stukje rijden ze langs het winkelcentrum en door een redelijk drukke doorgaande weg. Alsmaar vraagt Carmen aan mij of wij ook een keertje zo terug kunnen fietsen. Eigenlijk zie ik dat nooit zitten en zo ook vanmiddag niet, maar ach; 1 keertje dan, ze fietst zo netjes aan de binnenkant naast mama, luistert zo goed en met opa rijdt ze ook zo…. we gaan het gewoon doen, per slot van rekening is het maar een klein stukje anders.

Het ging helemaal prima, totdat we links moesten afslaan onze straat in. Ik hoorde een auto ons naderen van achteren en ik wist dat het veiliger was om eerst te stoppen, de auto voorbij te laten gaan en dan links over te steken. Ik zei het al tegen Carmen op voorhand: “Er komt een auto aan, we gaan eerst stoppen en afstappen, goed kijken en dan pas oversteken!”.

Ik hoor de auto dichterbij komen, ik rem…. stap af…. en zie Carmen in plaats van te stoppen, haar stuur naar links draaien. En even leek alles in slowmotion te gaan. Ik hoor mezelf paniekerig doch erg zuiver op harde toon roepen; “CAARRRR—-MEEEEEN”!!!! Ik zag de linkerkant van haar gezicht verschijnen wat dus betekende dat ze doorfietste…. en ze stak daadwerkelijk over. M’n hartslag vloog onmiddellijk naar ongekende hoogte en ik keek snel achterom.

De auto was gestopt. En Carmen bolde met haar fietsje onze straat in.

Ik stak m’n hand uit naar de automobilist en riep boos dingen naar Carmen als in; “Potverdories Carmen, je had overreden kunnen worden, je moet naar mama luisteren!!!!”. Ik trilde van top tot teen. Ik kwam naast haar te fietsen en zag dat ze huilde. Ook zij was geschrokken! Ze vertelde me dat ze had willen remmen maar dat dat niet was gelukt en in de fractie van die seconde had ze gedacht: ‘dan fiets ik maar gelijk de straat in’.

Ik weet (gelukkig!) niet hoe het voelt om een hartaanval te krijgen, but I’m sure I was pretty close to it. Ik voelde de tranen branden en ik heb zeker nog 5 minuten m’n hart in m’n keel gevoeld.

3 seconden in slowmotion….

10 jaar ouder van de schrik!

One thought on “Slowmotion.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s