De som van onze keuzes.

Het heden. Tegenwoordige tijd; hetgeen waar we nu zijn, in deze hoedanigheid, hier en nu. Je bent er gekomen door de keuzes die je hebt gemaakt. Wij zijn de som van onze van keuzes. Of zit het niet zo? Zou het ook zo kunnen zijn dat je hier bent gekomen, ongeacht de keuzes die je hebt gemaakt? Dat je aan een bepaalde lijn loopt, een soort rode draad en dat je hoe dan ook hier was gekomen, ongeacht links of rechts?

Zijn wij de som van onze keuzes? Of heeft het lot allang bepaald?

Enerzijds wil ik graag geloven in het lot. Anderzijds denk ik op dit moment te weten dat dat allemaal “a bunch of baloney” is. We zijn wie we zijn, door verschillende optelsommen uit het verleden. En door de keuzes die we hebben gemaakt, of die in sommige gevallen voor ons zíjn gemaakt, iedere dag weer opnieuw. Was ik niet gaan studeren in Breda had ik die ene vriendin niet ontmoet. En was ik geen stage gaan lopen in Londen. Was ik dus ook zeer vermoedelijk niet ooit in de reisbranche terecht gekomen. Had ik misschien dus niet gebackpackt in Australië. En alle andere keuzes in die zelfde jaren, die ook weer allerlei gevolgen hebben gehad. Als een kettingreactie! Zou ik dan nu wel of niet ook met Marcel getrouwd zijn? Ja en hij is weer een essentieel onderdeel omtrent Carmen & Lisa :-D.

Wow. Keuzes: je maakt ze iedere dag!

Dus het lot? Of keuzes? Dan ga ik zelf dus voor de optelsom van keuzes.

Vannacht hebben onze beide kinderen een spooknacht gehad. Allereerst werd Carmen huilend wakker om kwart voor 3. Marcel verliet mopperend het bed! Oh oh, dit werd niks, ik volgde hem snel en liet hem weten dat ik wel zou gaan kijken. Vervolgens ben ik even bij Carmen gaan liggen. Huilend deed ze verslag van haar nachtmerrie. Ocherme! Na haar getroost te hebben werd Lisa krijsend wakker: een volgende tand of kies kondigde zich aan. Great! Toen Lisa eindelijk weer sliep, begon Carmen weer te huilen, bang voor een nieuwe nachtmerrie. Ik haastte mij terug naar haar zolderkamer, want de jongste sliep nét weer en dus zou iedere vorm van lawaai al te veel kunnen zijn. Ik boog mij over het traphekje heen en zei tegen Carmen: “Nou lieverd kom op, je zal niet weer een nachtmerrie hebben”. ‘Ja maar, hoe moet ik dat dan doen; geen nachtmerrie meer hebben?’. Mijn antwoord was: “Denk maar aan het strand, meid. En aan K3. En aan pannenkoeken. Dan komt het allemaal goed!”.

Tegen 4 uur ging ik doodmoe terug in bed liggen. Huilende kinderen midden in de nacht! Een mopperende man! En koude voeten! Dus dit is de optelsom van mijn leven! Jottem! 😛

Gniffel… Ofcourse I’m just kidding, zulke nachten horen er nu eenmaal bij. Na wat gepieker viel ook ik weer terug in slaap.

En ik droomde van het strand. Van K3. En van pannenkoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s