Niets is wat het lijkt.

Als je kind ziek is, ben je zelf ook een beetje ziek. Of er in ieder geval ziek van! Onze jongste telg liep al een paar dagen met af en aan hoge koorts en gisteren was het ineens genoeg! Van de huisarts, naar de kinderarts, naar een nachtje ziekenhuis. En ondanks dat het allemaal goed gaat komen, werd 1 nachtje er 2 en zo zijn wij (als in: de jongste druif, met mij als chaperone) aan onze volgende ziekenhuisnacht begonnen.

Gisteravond wilde ze niet echt meteen gaan slapen en toen ze dit vervolgens wel deed was ze alsnog onrustig. Tegen 11 uur leek ze dan toch eindelijk de diepe slaap te vatten. Tegen 12en viel ook ik in slaap. Dit toch niet helemaal op m’n gemak in zo’n ziekenhuis, op de stretcher. Ik verwachtte een nacht, met om het uur wakker worden.

Op een gegeven moment schrok ik wakker. Wat rumoer op de gang. Nog wel donker buiten maar we waren zéker een paar uur verder inmiddels, zo’n 6 à 7 uur toch minimaal, concludeerde ik uit het niets. Zou dat al het ontbijt in aantocht zijn wat ik daar hoor? Dat werd een vreugde-dansje! En ik was blij; ik had het ziekenhuis-bezoekersbed getrotseerd, en een hele nacht geslapen! En nog beter; ons meisje ook! Wat goed! 🙂 Ondanks de gekke vreemde kamer, ondanks de niet-normale-algeheelheid, ondanks de ziekenhuis-lucht, ondanks het bezorgde moeder-oer-instinct; we hadden geslapen! Een hele nacht!

Ik rekte me uit om m’n mobiel te pakken. Klikte ‘m van z’n toetsenblokkering af. En zag in beeld:

01.15

Ah crap! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s