Snerpend schuldgevoel.

Iedere moeder ervaart het wel eens: een keertje vitten op je kind terwijl het dat helemaal niet verdiend heeft. Dit had ik gisteren. De schoolfotograaf was bij de oudste dochter op school en tussen half 9 en 9 uur kreeg je de gelegenheid om de broers/zussen-foto’s te laten maken, indien gewenst. Ja, leuk! Maar ik zat op een schopstoel omdat ik om 9 uur eigenlijk wel achter m’n bureau op m’n werk hoor te zitten en vóór die tijd moet de jongste telg ook nog netjes en wel op het kinderdagverblijf zijn afgeleverd. Kortom: ik had niet veel speling. En aangezien ik vorige week met de ziekenhuis-ervaring van Lisa al genoeg verzuimd had op m’n werk, vond ik het niet gepast nu wéér een half of een heel uur te snipperen.

9 voor 9 vloog ik de met de buggy de school uit. Ik had Carmen binnen al een kus gegeven, vlak voordat ze zich bij haar spelende klasgenootjes op het schoolplein voegde. Ik haastte mij langs het schoolhek naar mijn auto, toen Carmen ons achterna kwam aan de andere kant van het hek… “Mama mama, kijk… oooooh mama, nog een knuffel,  kom, kom, knuffel!”. Maar ik had haast. En ik moest weg. En wel NU! En ik hoorde mezelf ineens snauwen: “Ttttt, Carmen, ik moet naar m’n WER-REKKKKK!”, met daar meteen op volgend, op een iets mildere toon en met een snelle zoen door het hek: “Maar je bent een grote lieverd, daaaaag”. En weg was ik. Rennend. Snel. Niet meer omkijkend. Met de buggy mee vliegend.

Ik geloof dat ik nog wel ademde tussendoor.

Al met al was ik slechts enkele minuten na 9 uur op ’t werk. Valt, gezien de krappe tijds-omstandigheden, nog niet tegen. Eenmaal goed en wel aan het werk begon er iets te knagen. Huh?! Wat is dit? Mieren? Muisjes? Ratten? Nee… schuldgevoel. Snerpend! Tergend! Ik had mijn dochter géén knuffel meer gegeven bij het schoolhek en ik had gesnauwd dat ik naar m’n werk moest. Hoe vreselijk!

Een hele dag heb ik er rot van op m’n werk gezeten, uitkijkend naar het moment dat ik Carmen weer in m’n armen kon sluiten en kon zeggen dat het me speet van vanmorgen. En het was druk op het werk, dus dat moment kwam snel dichtbij.

Nadat ik Lisa had opgehaald van het kinderdagverblijf reden we naar huis. Ik kon alléén nog maar denken aan dé grote knuffel die ik zo zou geven aan Carmen. Ik parkeerde voor het huis en ze zag door het raam de auto al. Ze deed de voordeur open en kwam aan racen. YES… hier issie: dé knuffel! En het sorry zeggen. Wat fijn! Meteen zei ik het dan ook: “Sorry van vanmorgen lieverd”. Met grote ogen keek ze me aan… “Huh, van vanmorgen?”. “Ja, toen bij het hek, dat ik geen knuffel meer gaf en snel naar het werk moest”… Carmen fronste haar wenkbrauwen en zei op z’n ‘spuitelfs’: “Uhm, wat bedoel je dan precies eigenlijk, als ik het wist?”.

Dussssss….. een hele dag slecht van gelopen en dochterlief keek me aan en had werkelijk géén idee waar ik het over had. Waarschijnlijk kreeg zij vanaf toen medelijden met míj en was andersom niet meer van toepassing.

Vervolgens zei ze bemoederend: “Kom maar mama-tje, we gaan Lisa uit de auto halen”.

Ze gaf nog net geen klopje op m’n rug, onder het mom van: ‘Aaah, die moeders anno 2013, die kunnen écht niks meer hebben’. 😉

2 thoughts on “Snerpend schuldgevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s