Feitelijk onverklaarbaar.

35028_10151868502953345_1662279428_n

Ja! Gisteren waren de Backstreet Boys 20 jaar bij elkaar en mijn (BSB-)vriendinnen & ik kwamen samen om dit te vieren. Zodoende dat ik op deze blog kom…. Bij deze ga ik nog 1 poging wagen! 1 poging om uit te leggen, of eigenlijk meer; te vertellen hoe het is om een fan te zijn en dat te beleven. Het waarom en hoe dat gaat! En dat maakt dit verhaal dus met name bedoeld voor mensen die géén fan zijn, hoewel het met alle waarschijnlijkheid voornamelijk gelezen zal gaan worden door mensen die dat wél zijn ;-).

Waarom wordt/is iemand een fan en gaat het alleen om de betreffende groep en hun muziek of omvat het veel meer dan dat?

323375

Poeh! Ik probeer m’n blogs altijd tussen de 500 en de 600 woorden te houden (of minder zelfs) maar ik denk, nee: ik weet zeker dat dat nu niet gaat lukken. Ik zal mijn blog dan ook in stukjes verdelen. Dit omdat het anders een warboel wordt; als ik mijn emoties wat dit betreft via mijn pen de vrije loop geef, zijn we straks 4000 woorden verder en hoewel het voor andere fans dan alsnog prima te volgen zal zijn, zal een niet-fan na de 10e regel afhaken.

Het begin

Ik was 12 jaar en fietste met een vriendinnetje naar school (in 1995). Ze had haar walkman mee met een cassettebandje waar een nummer op stond van een band, genaamd: de Backstreet Boys. “Moet je eens luisteren” zei ze. Oh het klonk wel aardig, maar verder geen extra aandacht aan besteed. Kort daarna zag ik een clip. Hey, dat nummer herken ik, dat is toch van die ene groep? Het was “We’ve got it going on”, hun eerste echte nummer, waar ze mee doorbraken. Wat een leukerds ook eigenlijk die daar door het beeld flitsten!

Toen begon het. Ik weet niet goed meer precies hoe, waar en wanneer, maar ik had het te pakken. Het fanschap-proces begon. Ik móest ieder tijdschrift ineens kopen waar ze in stonden, al was het een plaatje van 2 bij 2 cm en al was dit in een Duits tijdschrift waar ik geen snars van begreep, zoals bijvoorbeeld de “Bravo”. Ik moest iedere singel hebben, liefst nog in meerdere uitgaven. Ieder album, liefst 2 x, want stel je voor dat er een kras op komt en hij uitverkocht is bij de Free Record shop! In mei 1996 kwamen ze naar Nederland en deden een rondvaart in de Amsterdamse grachten. OMG, ik wilde zó graag gaan. Maar ik mocht niet. Ik was woest en heb huilend bij de tv gezeten. Gelukkig kwam daar dan toch het moment: de eerste keer dat ik ze live mocht gaan zien, tijdens het Now Summer Dance-festival in Rotterdam: 13 juli 1996. Ik ging met 3 vriendinnen én mijn vader. We stonden vrijwel helemaal achteraan en ik zag ze als speldjes in de verte van links naar rechts schieten, maar het maakte me niet uit! Ik zag ze! Live! Nadat ze van het podium af waren en de volgende artiest aan het optreden was, bemerkte ik op dat ik me niet zo lekker voelde (waarschijnlijk werd de adrenaline-stoot me net iets te veel) en liet m’n pa en m’n vriendinnen weten dat ik heel even naar de wc ging, rondje ging lopen en/of wat water ging halen. Dit was prima, zij zouden blijven op de plek waar we stonden, aan de zijkant. Omdat ik daadwerkelijk naar de wc wilde en geen intentie had om backstage o.i.d. te sneaken, liep ik naar de zijkant van de kuip (waar dit alles zich afspeelde). Er was mij verteld dat daar een ehbo post was, mét wc’s. Toen ik daar aan kwam liep ik een bodyguard tegen het lijf die mij, volledig uit het niets, héél duidelijk maakte: “You can NOT go thát way” en hij liep weer verder. Uhm… wat?! Dus ik mag die kant op, die kant en die kant, maar NIET die kant. Hmmz. Interessant. En toen begon het. Kriebels. Feitelijk onverklaarbare drang. Waarom mag ik die kant niet op? Waarom loopt hij weg bij een fan die hij net uit het niets de les heeft staan lezen over welke kant ze níet op mag gaan. Een fan die oprecht op weg was naar de wc’s, de ehbo en het water! Weird! Uiteraard was het idee van plassen, ehbo en water vervolgens helemaal van de baan en liep ik de kant op, die ik niet op mocht gaan. Hey listen; the bodyguard started this!

Dit resulteerde in mijn allereerste ontmoeting met Nick. Hij 16, ik (toen inmiddels) 13. Jeetje, zo puberaal, maar ik krijg er nog altijd kriebels van in m’n buik als ik terug denk aan die dag. We zijn inmiddels een aantal dergelijke verhalen, concerten, avonturen en Backstreet-marathon-ontmoetingen verder, maar die eerste keer vergeet je écht nooit meer (and I’m fully aware how crazy this may sound).

Het vervolg

Ja en toen was het hek van de dam. 11 december 1996 was mijn 2e concert wat ik van ze bezocht en het eerste concert zonder ouderlijke begeleiding ;-). En op den duur maak je daar alleen maar meer vriendinnen, krijgt een strategie in het ontdekken waar ze zijn, krijgt steeds meer respect voor ze als artiest, maar kijkt ook verder dan alleen hun talent. Je gaat dingen van ze weten, begrijpen, dingen van hun familie, hun huisdieren, hun passies buitenom muziek maken, etc. etc.! In het begin zie je ze alleen als muzikanten op een podium. In het begin hadden ze voor mijn gevoel ook geen leven daarbuiten, ze stonden alleen maar op een podium en dat was het. Gaande de weg besef je dat dit natuurlijk onzin is.

En het duurt niet lang, voordat ze een oprecht onderdeel van je leven worden en zijn. Niet op een enge manier, maar juist op een hele leuke manier. Je gaat merken dat in wat voor situatie je ook zit: je kunt altijd bij ze “terecht”. In hun muziek vind je troost, blijdschap, herkenning. In hun muziek zit jóuw gevoel. En na een aantal jaren besef je dat je je zelf tot de “die-hards” mag beschouwen. Een fan die er overal en altijd probeert bij te zijn, wat binnen haar macht en budget ligt. Die het er over heeft gespaard geld volledig te spenderen aan de band. Die het niet alleen bij Nederland houdt om ze te zien, maar met slaapzak en rugzak in de trein stapt en het gerust ver in België en Duitsland zoekt en op latere leeftijd zijn ook landen als Zweden, Spanje, Engeland en zelfs Amerika en de Bahama’s niet te ver weg om de idolen te zien.

1e rij

De eerste keer dat ik 1e rij stond bij de Backstreet Boys was 7 februari 1997 in Brussel (I’m a sucker for dates!). Dit terwijl we er pas hartstikke laat waren (het blijven slapen voor de concertzalen volgde voor mij in 1998 pas). We moesten allemaal eerst naar school die dag en we waren om 10 over 2 pas uit. Mijn paps bracht ons naar Brussel en eenmaal bij de concertzaal voegden we ons bij een hekje buiten voor de deuren, waar gek genoeg nog niemand stond. Er werd ons door andere fans toe gegild: “Dat hek gaat niet open hoor, jullie moeten achteraan aan sluiten”. Ik zocht oogcontact met 1 van de bodyguards en hij gaf mij stilzwijgend een teken met z’n gezicht waaruit bleek: ‘Ga gerust maar hier zitten vrouwke, dat hekje gaat straks gewoon open’. We vertrouwden dit en ondanks de waarschuwingen van de meiden zijn we daar toch gaan zitten en vele volgden ons voorbeeld. En ja, het is vreselijk voor degene die er al wel een dag zaten, maar uiteindelijk…. ging ons hekje als 1 van de eerste open! Wow, dat gevoel!!!!! Onbeschrijfelijk! We negeerden het gekrijs van de andere rijen die boos waren dat óns hekje toch open ging en we renden naar binnen. Dat was in een tijd dat je daadwerkelijk nog naar binnen mócht rennen, in plaats van angstvallig tegen gehouden te worden door security die roept: “Niet rennen, niet rennen, niet rennen”. Nee, in 1997 mocht je nog hollend naar je plek. And we did. Ik vloog naar het hek en botste, net onder de borst-streek, tegen het koude ijzer aan. Een tafereel wat ik nog een héle hoop keren daarna heb mogen beleven. Eenmaal vooraan, is eigenlijk nooit meer echt genoegen nemen met een plek verder in de zaal :-P.

En als je dan eenmaal 1e rij staat, dan voel je je zó machtig. Eerst ga je met z’n allen nog zitten om te wachten, met je rug tegen het hek aan. De deuren gaan meestal rond 6 uur open een aangezien het voorprogramma vaak niet vóór 8 uur begint, zul je het nog even 2 uur moeten uitzingen. Liefst zittend dus. Maar al gauw voel je je onveilig. Je ziet duizenden meiden als gek-geworden-stieren op je afkomen. Het lijkt armageddon wel! Maar het gebeurt ook wel eens dat het wél goed gaat, en dat het eerste vak vanaf rij 1 tot aan de laatste rij, netjes gaat zitten. Vervolgens laat iemand een scheet om half 7 en breekt de pleuris alsnog uit. Iedereen gaat hysterisch staan en je staat dan nog 1,5 uur hijgend-hutje-mutje totdat de show begint! En da’s leuk joh, als het meisje achter je broodje-kebab-knoflook heeft gegeten vlak voor het naar binnen gaan en zich al 24 uur niet heeft gewassen. Jaaaah, het gaat niet áltijd over rozen ;-).

Hoe dan ook: als je op de 1e rij staat tijdens een concert van jóuw band, dan is alles op dat moment perfect. Er zijn geen wereldoorlogen, geen honger, geen armoede, en ook geen persoonlijke problemen…. op dat moment is alles volledig en subliem. En ineens gaat het licht uit. Niet in je hoofd, maar in de zaal. Kriebel in je buik. De eerste tonen beginnen. Licht-spektakels, vuurwerk en net als bij een orgasme wordt de spanning sterker…. En jawel: daar zijn ze. Vervolgens is het 1,5 of 2 uur complete FUN!!!!

31530_1483342212185_4671455_n

20 jaar verder

Het is uniek dat een boyband 20 jaar later nog steeds bij elkaar is. Nog steeds wereldtours doet. Nog steeds platen verkoopt en waarvan de meeste fans nog altijd dezelfde zijn als van toen in het begin, alleen dan ook 20 jaar ouder (ja dat hoort er bij ;-)). Maar vergis je niet: er komen nog altijd nieuwe fans bij. Zelfs fans die momenteel nog onder de 20 jaar zijn. Fans die dus nog niet geboren waren toen zij begonnen. Ja mensen…. vergis u niet! Het is heus en het is waar!

Stelling

Om antwoord te geven op de eerder genoemde stelling: waarom wordt/is iemand fan? Ik hoop dat met bovenstaand verhaal enigszins te hebben verteld. Dan nog zal het waarschijnlijk een abracadabra-verhaal zijn voor iemand die geen fan is. Op de vraag of het alleen om de band en hun muziek gaat: absoluut niet. Sterker nog: als je in je eentje fan zou zijn en de halve wereld zou rond touren: dat zou heus wel leuk zijn, maar niet leuk genoeg als je niemand hebt om het mee te delen. Ik heb ooit onderstaande tekst samen gesteld en ik denk dat het precies weergeeft hoe het is:

“Being a fan is not just about the band… it’s also about the friends you meet, the countries you see, the long road-trips, the laughs, the tears, the drinks, the parties, the hotels, the talks, the photo’s, the bloody complete package!!! When you’re on tour, the only concern you have, is where are the boys and where are we going to eat that day. Standing front row, there are no world- or personal troubles, it’s just about standig front row at the concert of your favourite band. And that is great! So in fact, being a fan, is not even just about being a fan… it’s a way of life! *@MissEvelineGirl* “

A way of life. En ik zou niet anders willen!

562959_398241773529820_884954342_n

Conclusie

Nu ruim 1900 woorden verder, zal ik nog steeds geen sense maken voor de niet-fan. En weet je wat lieve mensen…. we’re just gonna let that be…

It’s like my tattoo….

30775_483397601680903_79649926_n

7 thoughts on “Feitelijk onverklaarbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s