Ijzersterk stenen gebouw.

Vrienden/vriendinnen. We hebben ze allemaal. Maar zijn het échte? Echte, als in: for better, for worse? Er ook voor je zijn, wanneer het ze eigenlijk níet uit komt? “Je echte vrienden kun je op 1 hand tellen”. Hmmmz! Nou, i don’t wanna brag or anything, maar ik kom toch echt wel verder dan 5 hoor! “Nou,” was dan het antwoord van menig mens; “daar kom je dan nog wel achter when the going gets tough”.

Weten we wie onze échte vrienden zijn? Of is het een kaartenhuis vol verwachtingen?

Het hoeft er ook niet persé om te gaan hoeláng iemand al in je leven is. Ik vond ooit een uitspraak op Internet en vond ‘m heel mooi: “Friendship isn’t about whom you’ve known the longest, it’s about who came and never left your side“. Ik ben nu 30 en denk toch wel te weten wie mijn echte vriendinnen zijn. Ik denk namelijk niet dat ik echte vriendinnen heb…. ik denk niet dat ze er altijd voor me zullen zijn…. en ik denk ook niet dat ze lach & traan met me willen & zullen delen! Ik denk al die dingen niet….. omdat ik het zeker wéét (dat het wel zo is dus ;-)). I got you there, didn’t I! 😛

De going gót tough, juli vorig jaar. En mijn vriendinnen waren er! Als een leger op de 2e rij, tranen latend en al. En sommige van die vriendinnen zie ik niet eens wekelijks. Hell, sommige spreek ik niet eens wekelijks. Maar daar gaat het ook helemaal niet om. Men zegt: “Een echte vriend deelt goede en slechte tijden met je”. Maar mijn ervaring is; de goede tijden wil iedereen met je delen! Het zijn juist die slechte tijden waar het om draait. En toen waren ze er. Bedankt!

For better, but certainly for worse.

Niks geen kaartenhuis! Een ijzersterk stenen gebouw is een betere verwoording.

Wel vol verwachtingen, dat altijd ;-).

——-

Je hebt iemand nodig, stil en oprecht.

Die als het er op aan komt, voor je bidt of voor je vecht.

Pas als je iemand hebt, die met je lacht en met je grient,

dan pas kun je zeggen: ik heb een vriend!

– Toon Hermans

——-

En met deze mooie woorden maak ik een eind, slechts aan vandaag. Welterusten!

A blast from the past – Australië.

Het is zó leuk om dagboeken en/of reisverslagen van jaren terug te lezen. Dan kun je je binnen de eerste paar regels eigenlijk weer precies herinneren hoe het was, op dat moment, ondanks dat het dan alweer een hele tijd geleden is. Je leest zo’n verhaal en beseft je maar al te goed dat je zelf degene bent die het geschreven heeft. En ja; in dít leven dus, ook al lijkt het een heel leven geleden.

En zo hier van mij een willekeurig reisverslag uit de stapel getrokken, die ik met jullie wil delen…. A blast from the Australia-past…. :-D.

(NB: Mijn Australië-partner-in-crime Kim was trouwens vóór het Australië-avontuur eigenlijk nog een onbekende voor me. We hadden via de Backpackers-site wel al mail-contact gelegd en kwamen er toen achter dat we in hetzelfde vliegtuig zouden zitten vanaf Amsterdam. We leerden elkaar dan ook pas kennen in het vliegtuig op wég naar Hong Kong & Australië toe. En dit bleek te klikken, waardoor we vervolgens ruim 2,5 maand samen gereisd hebben voordat we pas afscheid van elkaar namen, in Cairns, OZ.)

—————

Philip Island, Australia, 31 januari 2005, 11:56 am (ofwel bijna 12 uur ’s middags)

G’day everyone =),

Hoe is het met iedereen in het koude kikkerlandje?! Hoop dat alles goed gaat =)! Hier in ieder geval alles super! Behalve op het feit na dan dat ik dit reisverslag nu voor de 2e keer in elkaar moet draaien, want de 1e keer is ‘ie op mysterieuze wijze van het beeld verdwenen (en dus meer dan een uur werk… *poef* weg!!). Nou ik kan je zeggen; daar word je niet vrolijk van hoor!!! 😦

Enfin, we beginnen toch maar ‘vrolijk’ opnieuw ;-).

Vorige week dinsdag zijn we dus uit Canberra weggereden. Maar (hoe kan het ook anders), weer niet zonder ‘kleerscheuren’! Want toen we van de camping weg wilden rijden…. startte de auto maar weer eens…. 3x raden…. NIET!!!!!! Shocking!!!! Je maakt nog eens wat mee hiero, haha! Voor de 3e keer de NRMA (ofwel; ANWB) gebeld. Het bleek een simpel klein probleempje te zijn wat zo op te lossen was! Goed, fijn, heel fijn! Maarrrrr mensen, de radiateur was als klapper op de vuurpijl ook nog eens kapot. Goh!!!! Wat onverwacht!!! Wij hebben nou absoluut nog geen problemen met die auto gehad, we verbaasde ons enorm! Met een hoop gelach natuurlijk, haha, want dit kon er dus nog wel bij! We belden de Travellers Auto barn op (waar we ‘m gekocht hebben) en die loodsen ons naar een garage in de buurt (namelijk in Fyshwick, Canberra) waar we ‘m gratis konden laten repareren (alles viel nog onder de garantie… gelukkig). Dus wij naar dat industrie-terrein toe. Bleek alleen wel dat we ‘m daar 3 uur moesten achterlaten en wij dus 3 uur daar rond moesten dwarrelen. En mensen; zoveel is er niet te doen op een industrie terrein. Hoewel…; ze hadden een ‘take-away’, drie 2e-hands boekwinkels en een zwangerschapkleding-winkel… dus we hebben ons uiteindelijk kostelijk vermaakt, whahaha! Enfin, na 3 uur konden we onze pimp-my-ride-auto (want ja; ondertussen is alles gloednieuw vervangen) ophalen en reden wij terug richting oostkust…. jippie!!!

Aan het einde van die middag stranden wij in het badplaatsje ‘Broulee‘. Daar zijn we in een Big4-camping ingechecked en hebben een maaltje in elkaar gedraaid. Wederom een super aardige Australische familie ontmoet (die hun zomervakantie aan het vieren waren) waar we gezellig mee konden ouwehoeren. Hartstikke tof!!! Later die avond zijn we naar het strand gegaan en hebben ook daar weer wat leuke fotookes gemaakt.

Woensdag was het DE dag voor Australie, want toen was het namelijk “Australia Day”!!! Op de camping verkochten ze zelfgebakken muffins en dus was het genieten, ghehe! De aardige familie van de dag daarvoor  kwam ook weer om de hoek kijken, met koffie en nog meer muffins…. altijd goed natuurlijk! Tevens kwamen ze met tips & adviezen voor nog absoluut te bezoeken stadjes, alsmede met adressen en telefoonnummers van familie verspreid over Australië waar we meer dan welkom zouden zijn. Tja; hoe meer contacten hoe beter, dus we waren er erg blij mee. Zo gaven ze ook het adres van een oma die op Philip Island woont. Wij dachten echt bij ons zelf; ach ja, gaan we waarschijnlijk toch niet naar toe, maar who cares, we nemen de informatie maar mee. Goed, afscheid genomen van de familie, fotootje hier, fotootje daar, en toen sprongen we ons autootje weer in… hoppa… de weg weer op.

Die dag hebben we weer een behoorlijk stuk afgelegd, namelijk totaan Merimbula. Ingechecked bij een holiday camping aan het strand en tot ons grote genoegen later die dag genoten van het namiddag-zonnetje in het warme zand. Heerlijk!!!! Toch sta ik er elke dag nog wel even bij stil hoe prachtig het hier allemaal is en hoe ongelooflijk lucky I am, we are, dat wij dit mogen meemaken!!! Enfin, die avond hebben we voor de eerste keer zelf ge-BBQ-ed. We hadden namelijk een wegwerp-BBQ gekocht, en deze werkte als een tiet. Lekker hamburgers, kip, stokbrood en verse sla naar binnen zitten werken. Jam jam!!! =) Tevens kwamen we die avond op het spontane gesprek over de maan, de sterren en het heelal. Ja, zo’n gesprek werd het dus…. zo’n gesprek waar je je ineens enorm kan verbazen over de oneindigheid of juist niet oneindigheid van het universum en er ineens anekdotes en gedachtes op de proppen komen waar je niet van wist dat je ze in je had. Ja…, zo’n gesprek dus… =)

De donderdag zijn we helemaal totaan “Lakes entrance” gereden. Prachtig stadje!!! Hier zijn we overigens alleen maar even gestopt voor een koffietje, een ijsje, een broodje en tevens wat nieuwe (noodzakelijke) camping spullen. Na Lakes entrance zijn we nog een stukje verder gereden totaan Paynesville. We hadden (rauwe) kip van de vorige dag in de koelbox bewaard, maar dit bleek absoluut geen succes, helaas. We gaven het dan ook na het voorgerecht (blik pasta met kaas) al op en reden naar het centrum voor versgebakken pizza, wijn en chocolade. Ik vraag je; wat heeft een mens nog meer nodig?!? *lol*. Als je trouwens hier in Australië ’s morgens vroeg wakker wordt hoor je de meest aparte en mooie vogelgeluiden. Fascinerend!!! Enfin, ik kwam dit gegeven ergens tussen gekrabbeld in mijn notitieblokje tegen en dit dus even f.y.i. ;-).

Vrijdag ochtend werd ik in de bloedhete auto wakker, en werd overspoeld door een gevoel van…. melancholiek… (Haha, Hans is everywhere ;). Nee hoor, ik werd overspoeld door een gevoel van… JEUK!!!! AAAAAH!!! Die nacht was ik namelijk te grazen genomen door…. MUGGEN!!!! 30 tot 35 keer gestoken die nacht. Mwah, ik kan me leukere dingen voorstellen. Kim is trouwens nog erger te grazen genomen die nacht, want die had op haar voeten alleen al 44 muggenbulten. Allemachtig!!! Goed, die dag hebben we Raymond Island bezocht en hebben we voor de eerste keer wilde koala’s gezien. Te wow gewoon!!! Goed, toen we die middag door naar het strand wilde gaan, begon het te regenen. Tuurlijk, tuurlijk, ik wacht hier wel! Toen zijn we ‘even’ voor een broodje gaan zitten in een restaurantje aan het water! 4,5 uur later gingen we er pas weg. Tja, als het ergens gezellig is moet je gewoon lekker blijven hangen, mwuahaha! Die dag is trouwens wel m’n bikini op mysterieuze wijze kapot gegaan (ikzelf denk dat Kim en/of Krista er iets mee te maken hebben gehad, dat het 1 groot complot is, maar oke 😉 Sor help me!!! Whaaahaha!) en dus moest ik, he wat jammer nou, een nieuwe kopen. Vervelend!!! Heb nu een super coole van Billabong. Ook leuk! =) Anyway, die avond zaten Kim en ik te overleggen waar we dat weekend eens naar toe wilden rijden. En we kwamen op… Philip Island. Hmmz, hebben we daar al contacten?! Jahaaa, “omi” woont daar, van die ene familie in Broulee. En dus, telefoonnummer opgescharreld en omi gebeld of het goed was dat we de dag daarna naar haar zouden komen. Omi wist nog van niks, maar ze vond het hartstikke leuk en we waren meer dan welkom. Serieus, zoiets moet je in Nederland eens proberen! Een willekeurige oma bellen: he joh, we komen morgen langs en we blijven pitten, goed? 😛

De zaterdag brak aan en dus… op weg naar omi op Philip Island. Onderweg nog wel ergens een flesje wijn gekocht voor omi als bedankje (niet wetende dat omi geen wijn drinkt… tja… schijnbaar lust niet iedereen wijn, ‘tis heel vreemd ;-). Eenmaal op Philip Island aangekomen konden we haar huisje niet meteen vinden. We riepen de hulp in van een jongen die bij de benzinepomp werkt, maar aangezien hij ook werkelijk waar geen reet wist, hebben we het zelf maar uitgezocht en jawel hoor; gevonden!!! Een piepklein geel huisje naderde ons gezichtsveld. En ja hoor; het huis van omi! Super gaaf! We werden met open armen ontvangen. Tevens liet ze even een traan, want ze had die middag vernomen dat er een vreselijk auto-ongeluk was gebeurd en dat er 2 vrouwen om het leven waren gekomen. Even was ze bang geweest dat wij dat waren. Gelukkig niet het geval dus! Die avond kookte omi voor ons een super lekker (en gezond) maaltje; puree, verschillende soorten groenten en gehaktballetjes. Als toetje zelfgebakken cake. Lekkerrrrr!!!

Die avond geslapen als een roosje… in weer eens een normaal bed!

De zondag (gister dus) hebben we lekker uitgeslapen en zijn na het ontbijt naar de rand van het eiland gegaan, naar “The Nobbies”. Daar hebben we een onvoorstelbaar uitzicht aanschouwd en baby pinguins gezien. Super lief!!! Na “The Nobbies” kregen we een super grote lunch van omi, bestaande uit alle dingen die je met een English Breakfast ook krijgt. ’s Middags hebben we langs het strand gelopen samen met een vriendin van omi (Jill) en ook op dit strand weer rode rotsen gesignaleerd. Lekker gekletst en gelachen en na het avondmaaltje (wat ook weer super was) zijn we naar de sunset gaan kijken. Magnifiek!!!!

Goed, en toen was het alweer maandag (vandaag dus) en vandaag is de dag dat we afscheid gaan nemen van omi en Philip Island. Echt een heerlijk weekend gehad, en trouwens een heerlijke week!!!! Het verslag is wel een beetje samengevat en ingekort (zeker aangezien ik het voor de 2e keer in elkaar moest draaien), maar nu zijn jullie weer enigzins op de hoogte. We hebben het nog steeds enorm naar ons zin hier, en ondanks de af en toe wat kleine tegenslaagjes (wat heel normaal is in het leven) voelen we ons hier ontzettend op ons plek. Wees niet ongerust lieve mensen; ik kom ooit wel terug hoor, haha! Anyway; vandaag vertrekken we naar Melbourne, alwaar wij een paar weken aan het werk willen gaan. Dus het eerst volgende verslag zal waarschijnlijk wel vanuit Melbourne zijn, met nieuwe belevenissen en verhalen. Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook. Tot snel! xxx

ILoveAustralia     ILoveAustrlia1   IloveAustralia2  IloveAustralia3 

—————

En met deze blast from the past in gedachte stap ik vanavond mijn bedje in. Zou een Australië-droom nu gegarandeerd zijn? 😉

De som van onze keuzes.

Het heden. Tegenwoordige tijd; hetgeen waar we nu zijn, in deze hoedanigheid, hier en nu. Je bent er gekomen door de keuzes die je hebt gemaakt. Wij zijn de som van onze van keuzes. Of zit het niet zo? Zou het ook zo kunnen zijn dat je hier bent gekomen, ongeacht de keuzes die je hebt gemaakt? Dat je aan een bepaalde lijn loopt, een soort rode draad en dat je hoe dan ook hier was gekomen, ongeacht links of rechts?

Zijn wij de som van onze keuzes? Of heeft het lot allang bepaald?

Enerzijds wil ik graag geloven in het lot. Anderzijds denk ik op dit moment te weten dat dat allemaal “a bunch of baloney” is. We zijn wie we zijn, door verschillende optelsommen uit het verleden. En door de keuzes die we hebben gemaakt, of die in sommige gevallen voor ons zíjn gemaakt, iedere dag weer opnieuw. Was ik niet gaan studeren in Breda had ik die ene vriendin niet ontmoet. En was ik geen stage gaan lopen in Londen. Was ik dus ook zeer vermoedelijk niet ooit in de reisbranche terecht gekomen. Had ik misschien dus niet gebackpackt in Australië. En alle andere keuzes in die zelfde jaren, die ook weer allerlei gevolgen hebben gehad. Als een kettingreactie! Zou ik dan nu wel of niet ook met Marcel getrouwd zijn? Ja en hij is weer een essentieel onderdeel omtrent Carmen & Lisa :-D.

Wow. Keuzes: je maakt ze iedere dag!

Dus het lot? Of keuzes? Dan ga ik zelf dus voor de optelsom van keuzes.

Vannacht hebben onze beide kinderen een spooknacht gehad. Allereerst werd Carmen huilend wakker om kwart voor 3. Marcel verliet mopperend het bed! Oh oh, dit werd niks, ik volgde hem snel en liet hem weten dat ik wel zou gaan kijken. Vervolgens ben ik even bij Carmen gaan liggen. Huilend deed ze verslag van haar nachtmerrie. Ocherme! Na haar getroost te hebben werd Lisa krijsend wakker: een volgende tand of kies kondigde zich aan. Great! Toen Lisa eindelijk weer sliep, begon Carmen weer te huilen, bang voor een nieuwe nachtmerrie. Ik haastte mij terug naar haar zolderkamer, want de jongste sliep nét weer en dus zou iedere vorm van lawaai al te veel kunnen zijn. Ik boog mij over het traphekje heen en zei tegen Carmen: “Nou lieverd kom op, je zal niet weer een nachtmerrie hebben”. ‘Ja maar, hoe moet ik dat dan doen; geen nachtmerrie meer hebben?’. Mijn antwoord was: “Denk maar aan het strand, meid. En aan K3. En aan pannenkoeken. Dan komt het allemaal goed!”.

Tegen 4 uur ging ik doodmoe terug in bed liggen. Huilende kinderen midden in de nacht! Een mopperende man! En koude voeten! Dus dit is de optelsom van mijn leven! Jottem! 😛

Gniffel… Ofcourse I’m just kidding, zulke nachten horen er nu eenmaal bij. Na wat gepieker viel ook ik weer terug in slaap.

En ik droomde van het strand. Van K3. En van pannenkoeken.