Gewoon een domme sukkel.

Iets waar ik nooit zo in geloofde was ongepland zwanger raken. Als mensen dat dan zeiden had ik altijd zoiets van: Tuurlijk! Tuurlijk… geheel onverwacht. Het condoom ging geheel onverwachts niet aan en/of die pil die vergat zichzelf ook gehéél onverwachts! Oepserdepoeps! Nee, onverwacht zwanger worden zag ik altijd als complete stieren-poep.

Totdat….. ik op 23 jarige leeftijd zelf, bevend en wel, met een zwangerschapsstokje in mijn handen op de wc zat. Zo’n stokje, waar als het bij 1 streepje blijft je vervolgens weet: ik ben niet zwanger! ‘Ooooh please, geen 2e streepje, geen 2e streepje, geen 2e streepje’. En in eerste instantie kwam daar dan ook, geen 2e streepje. Flink opgelucht (en toch diep van binnen ergens teleurgesteld, maar dat zal wel een vrouwending zijn!!!) legde ik het staafje weer opzij en slaakte hardop een diepe zucht. Pfjieuw! Dodged that bullet! Pakte wc-papier en zag vanuit mijn hooghoek toch een licht doch erg duidelijk 2e streepje tevoorschijn komen. Uit het niets. Oepserdepoeps! Ik hapte naar adem! Stond op met het staafje in mijn handen en keek nog eens van dichtbij en zag daar inderdaad 2 strepen staan. Hoe langer ik keek, hoe duidelijker ze werden. Het kleine beetje teleurstelling van eerder was omgeslagen in complete zenuwslopende waanzin en met m’n broek nog op m’n knieën sloeg ik de wc-deur open. Mijn god. Ik ben zwanger! Snel belde ik Marcel op, maar die nam niet op. Hyperventilerend baande ik mezelf een weg door de woonkamer en heb het staafje werkelijk op allerlei manieren vast gehad; tegen het licht, voor het licht, onder het licht, maar hoe ik ‘m ook hield: het bleven 2 streepjes. Toen ik Marcel eindelijk te pakken kreeg hoorde ik mezelf snikkend zeggen: “Nou ik heb toch al een test gedaan en de uitslag is niet wat we verwacht hadden”… waarop Marcel, zelf natuurlijk ook overrompeld, antwoordde: “Ja, doe die test dan ook niet als ik niet thuis ben!”. Uhm… nee, want dat had de uitslag namelijk volledig anders gemaakt, je hebt een punt :-P.

Na een aantal dagen van totale shockering was het voor beide partijen vrij duidelijk: dit kindje komt! We gaan er voor! En we hebben dit niet eens hardop uit gesproken aan elkaar, dat hoefde helemaal ook niet, want het was een feit: niet gepland, wel gewenst. Het is niet voor niets dat er op haar geboortekaartje de volgende tekst stond: “Er zullen handen zijn die je dragen, en armen waar je veilig bent. En mensen die je zonder vragen, zeggen dat je welkom bent“. Een maand of 8 later werd Carmen op de uitgerekende datum geboren: wat een wonder!!!! ❤

Nu, bijna 6 jaar later kan ik me gewoon af en toe niet voorstellen dat Carmen niet gepland was. Wat ik bedoel is; het had namelijk niet anders kunnen lopen dan zo, voor mijn gevoel! Zoals het nu is, zoals het nu bestaat en tastbaar is…. Mijn conclusie: het had zo moeten zijn. 😀 Je zal mij ook nooit horen zeggen dat Carmen een ongelukje was. Zoals Roseanne (in de gelijknamige serie) een keer zei tegen haar zoontje: “Je was geen ongelukje, je was een verrassing. Met een ongelukje zou je willen dat je het opnieuw zou kunnen doen zodat je het zou kunnen vermijden. Bij een verrassing kun je je achteraf niet voorstellen dat je ooit zonder bent geweest”. Touché!

Uiteraard heeft de blonde feeks Carmen zo af en toe ook haar kuren, zoals dat vrij gebruikelijk is voor een 5 jarige (of ja: voor welke leeftijd eigenlijk niet). Zowel papa, mama, haar zusje, als ook de grootouders kunnen haar vaak wel weer aan het lachen maken. Zo waren we gisteren met de Koninginne/Kronings-dag met het gezin op pad gegaan naar de stad en ook opa (mijn vader) was van de partij. Op de terugreis, we waren lopend, had Carmen het een beetje gehad en alles ging dan ook ineens zeer doen bij haar. Een pijnlijke rechter teen, een gevoelige oorlel, zand in haar ogen, enzovoorts, enzovoorts. Op een gegeven moment zette ze het op een huilen en mijn vader zag maar 1 oplossing om haar leed te verzachten: net doen of hij keihard tegen een paal aan knetterde, met als gevolg zogenaamd heel veel pijn aan z’n hoofd. Ja het is luguber maar dat is dus iets waar Carmen dubbel van kan liggen! En zo geschiedde: opa deed net of hij zich lam liep aan een lantarenpaal en Carmen rolde letterlijk over de grond van het lachen.

Opa: “Nou meid, kun je toch nog een beetje lachen! Ben blij dat ik daar nog voor kan zorgen”

Carmen: “Nee opa, je bent gewoon een domme sukkel!”

Rest mij 1 ding te zeggen:

Duidelijk een aangename verrassing! 😉

2 thoughts on “Gewoon een domme sukkel.

  1. Wat een heerlijk blogje om te lezen. Verrassingen kunnen heel leuk zijn en soms ook erg aangenaam. Sommige iets minder, maar gelukkig is dat hier niet het geval. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s