Mond tot tegel.

Op een gepland tripje, groot of klein, kan een mens zich verheugen. Met veel plezier! Of het beleven ervan net zo leuk is als in gedachte vooraf gevormd, is een tweede. Gelukkig vaak wel, maar…… ook wel eens niet! Zo níet, dat je jezelf achteraf afvraagt: ‘Had ik niet beter thuis kunnen blijven???’.

Vandaag is het hemelvaart en ik wilde iets leuks met de dochters gaan doen, ik zat me er al een paar dagen op te verheugen :-D. Marcel had de nachtdienst vannacht, dus die lag nog op z’n bedje toen wij net voor de middag vertrokken op de fiets. Lisa voorop bij mij en Carmen trots op haar eigen fietsje. Leuk! We reden weg met het zalige zonnetje op de bol. Ik zag het voor me: eerst heerlijk met de kids naar de kinderboerderij, daar wat keutelen, genieten van elkaar, de diertjes en de zon en daarna door fietsen naar de zeedijk, waar we zouden pootje-baden. Het zou een filmsetting zijn: de wind zou door onze haren waaien en het zoute water proevend in de lucht. Oh echt, het zou een middag worden om nooit meer te vergeten.

Nou…. dat werd het ook!

We waren de straat nog niet uit of Lisa blies een bel uit haar neus waar je een luchtballon op aan kon sluiten. Daar konden we trouwens nog wel om lachen, zelfs toen ze het in haar haar smeerde. Bij de kinderboerderij aangekomen ondervonden we dat deze dicht is tussen de middag en wij er net rond 12 uur waren. Ok, geen probleem, ik wist van een omheinde speeltuin af, elders in Terneuzen. Carmen begon toen al te sputteren, want ze wilde perse naar de kinderboerderij. Maar goed, dicht is dicht, dus ook Carmen sloot zich (op den duur) aan bij het even tijd doden in een speeltuin. Eenmaal daar liet ik Carmen weten dat de kinderboerderij als het goed is over een minuut of 30 weer open zou gaan en dus, als ze wilde, hoefden we hier maar even te zijn en konden daarna weer terug fietsen. Dit was prima en ze vloog de grote speel-stelling in. Na een kleine 10 minuten pakte ik alle spulletjes weer bij elkaar en liet Carmen weten dat Lisa en ik terug naar de fiets zouden gaan. Carmen kwam aanrennen en deelde mede: “Ik ga nog even van de grote glijbaan!”. Ik zette Lisa weer vast in het kinderstoeltje en laadde de tas e.d. terug in het mandje en zette alles weer goed vast. Plots galmde het: “Mama, kom eens snel!”. Uhm… nou dan maar met fiets en al de speeltuin in, ik ga Lisa niet weer helemaal losmaken. Aangekomen bij de grote speelinstallatie bleek Carmen niet van de grote glijbaan te durven. Maar ze durfde er ook niet meer af. Impasse! Ik heb de 10 minuten daaropvolgend van alles geprobeerd: lief doen, streng doen, though-love toepassen, niks hielp: Carmen wilde er niet meer van af. Ik denk dat zelfs de opvoed-nanny van RTL 4 zou hebben gezegd: “Hey, I got nothing, you’re on your own!” ;-). Lisa kon ik ook niet alleen laten en mét Lisa die hele stellage beklimmen vond ik ook niet verantwoord. So, now what???

Uiteindelijk is Carmen er vanaf gekomen, op dezelfde manier zoals ze er op geklommen is. Maar was vervolgens woedend op mij! Brullen, gillen en tieren. Omdat ze zelf niet van de glijbaan durfde. Ja, mama’s moeten het ontgelden soms! En Lisa kreeg vervolgens sympathie-pains voor haar zus: Carmen krijsen, Lisa krijsen. Gezellig joh, middagje hemelvaarten! Bij het naar buiten gaan van de speeltuin zag ik dat er betaald moest worden: 2 euro per kind voor een hele dag.  Nou Lisa had níet gespeeld en Carmen had van de 20 minuten dat we binnen waren geweest, 10 minuten huilend bovenaan een glijbaan staan jenken. Ik vond dat een eurootje wel voldeed in deze situatie en liet 5 munten van 20 cent in het onbemande betaalbakje vallen.

Met 2 huilende kinderen onderweg en met het inmiddels steeds kouder wordende windje, kon ik tóch de moed nog bij elkaar rapen om langs de kinderboerderij te fietsen. Het zou inmiddels allang open moeten zijn. Kwamen we aan: nog steeds dicht! Oh wacht: natuurlijk hemelvaart en dus zal een zondags-rooster gelden. Dat zou betekenen: om half 2 open. Ok, then we’ll wait. Maar het werd half 2, 10 over half 2: maar de kinderboerderij bleef dicht. We konden op onze kin kloppen! Dan maar even naar de Appie Heijn: ijsjes halen als pleister op de wond.

Na het arriveren bij de Albert Heijn ging de ellende alleen maar verder: 2 snotterend-blatende kinderen, fietsen die omver vielen, Lisa die met haar voetje bleef hangen in de fietsstoel, kwijtgeraakte fietssleutels, tussen spaken hangende kledingstukken, een winkelwagen die krom stuurt, bonuskaarten die niet willen scannen en voorál….. die snotterend-blatende kinderen!!! ALLES WAT JE JE MAAR KAN BEDENKEN WAT JE NIET WILT, GEBEURDE TOCH!!!! I swear: Bridget Jones got nothing on me!

Bij thuiskomst heb ik de achterdeur open gezwierd, de kinderen in de woonkamer gezet, heb innig de vloer gekust en heb toen een kriekje uit de koelkast gepakt.

Ja, it is safe to say dat ik beter thuis had kunnen blijven. Ik ga nóóit meer m’n huis uit!

(Of nou ja: nooit meer tot morgenochtend dan ;-).)

2 thoughts on “Mond tot tegel.

  1. whahhaah prachtig hoe je het beschrijft! alsof ik er bij was! hahaha respect woman echt waar respect! =D haha nu lekker thuis genieten en vooral vandaag de deur niet meer uitgaan =P

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s