Cogito ergo sum

Heelal

Wie wij zijn. Wie ik ben. Zware kost voor de zaterdagochtend ;-).

Het “zijn” van de mens is een bijzonder iets. Het is een onderwerp waar je eigenlijk niet over uitgepraat raakt. Ik kan denken, dus ik besta. Ik kan praten, dus ik ben. Ik kan mezelf in de spiegel herkennen, dus ik heb zelfbesef.

Het zijn. Een onverklaarbaar iets?

Ik weet nog dat ik een jaar of 8 was en dan voor de spiegel kon staan met de gedachte: ‘Ok, dus ik ben. Blijkbaar ben ik. Ik herken mezelf in de spiegel, maar waar komt dat ik-besef dan vandaan? Wie is ik? Waar zit ik? Is dat dan de ziel die is?’. Pfff… en dat op die leeftijd ;-). Wat ik toen nog niet besefte is dat dát filosoferen is. En dat veel van die vragen onbeantwoord blijven. Je moet het maar eens proberen, het staan voor de spiegel en gaan beseffen dat jij daar staat. Dat je dus bestaat! Dat je bent! Waar komt dat besef vandaan? Is dat wetenschappelijk verklaarbaar? Is er dan chemie van toepassing? Of is dat nou de ziel? En zou de ziel na de dood door gaan? Doorgaan met beseffen? Het is bijna een idiote gedachte om te denken dat het na de dood dan stopt, met je ik-besef. Zo’n gecompliceerde onzichtbare materie die dan op houdt, nadat je hart stopt met kloppen. Aan de andere kant: vóór dat je geboren werd was er ook niks. Tenminste; ik kan me er niets van herinneren. Geen ik-gevoel. Geen zijn. Dus als je daar dan weer aan denkt is het heel aannemelijk te denken dat het wel degelijk op houdt na de dood. Dat zijn.

BUMMER! Echt bummer. Ik vind het zo leuk; het zijn. Het kijken naar mijn gezin en familie, het lachen met vriendinnen, het denken, het ervaren. Deze zielen die het met elkaar zó goed kunnen vinden. Ik kan me niet voorstellen dat dat er over 100 jaar allemaal niet meer is. Althans, hopelijk is het er dan allemaal nog wel, maar niet meer met en tussen ons. Misschien vind ik dat nog wel het meest beangstigende aan de dood: het niet meer beseffen en het bewust zijn van jezelf en van de mensen van wie je houdt. Het niet meer kunnen nadenken.

Ja: het is een onverklaarbaar iets. Denk ik! En je moet er ook maar niet te veel bij stil staan want dan word je gek. Of filosoof ;-). Hoe dan ook: geniet van het hier en nu. Besef wat voor moois het zijn is. Maak gebruik van al je zintuigen zolang je kunt en open vooral je ogen. Kijk naar al hetgeen wat er om je heen is. Laat het je raken. Over 100 jaar, is het allemaal voor ons niet meer tastbaar en vermoedelijk alleen nog maar in de herinnering van het heelal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s