Prima gelukt!

Je hebt wel eens van die dagen dat alles vloeiend in elkaar overloopt. Vandaag was deels zo’n dag. De agenda stond nog al vol en er was sprake van een kak-strak-schema. Half 9 daar, 9 uur hier, half 12 zus, kwart voor 12 zo, etc. etc.! Toen ik iets voor 1 uur Carmen en haar vriendinnetje (die was blijven eten tussen de middag) op school terug had afgezet en weer in m’n auto stapte, zag ik dat ik nog tien minuten had om bij mijn volgende afspraak te komen. Met een autorit van zeven minuten in het vooruitzicht om daar te komen kon ik alleen maar concluderen: ‘Fantastisch! SUPER WOMAN!!!! Wat verloopt alles toch heerlijk gladjes vandaag!’. Ik deed de sleutel in het contact en plots veranderde de dag. Alsof iemand van bovenaf heeft gedacht: ‘Zo, even met beide beentjes weer op de grond zetten!’.

Er kwam (figuurlijk gezien dus) een donker wolk, puur en alleen boven mijn auto en mij. De bliksem sloeg in. Duizend duiven vlogen over en scheten hypothetisch de boel wit. Er volgde een aardbeving, maar alleen op de stukjes grond waar ik me bevond. Enfin, you get the picture!

Mijn auto wilde dus niet meer starten! Wat ik ook deed, de motor leek een enorme scheet, die zich maar niet wilde ontpoppen. Gek genoeg bleef ik heel rustig. Ik kan me fases in mijn leven herinneren waar ik op zo’n moment volmondig vloekend en wel hélemaal over de zeik zou zijn gaan, maar daar was geen sprake van. Ik voelde niets van dergelijke aard opkomen. Het enige wat ik dacht was: ‘ok, bummer’! Met de oudste druif op school en de jongste telg net daarvoor al ondergebracht bij een vriendin, had ik op dat moment alleen met mezelf te maken. Ik ben vervolgens naar huis gelift. Ok, toegegeven: met iemand die ik van gezicht ken, maar mijn perspectief is: als ik de naam van die betreffende (aardige) persoon niet ken en niet eens weet of zij wel of geen Facebook heeft, dan mag ik gerust van een onbekende spreken, en dus van ouderwets “liften” ;-).

De middag vulde zich verder met haasten, vallen en met verbijstering weer opstaan. Zoals 2,5 uur later met maar liefst twee fietsen, een buggy én de kids aan school staan, naast een auto die overleden is. En dan op z’n “Finding Nemo’s” denken: now what? Of Lisa die ineens op het smalle stukje halverwege de trap stond, terwijl iedereen in huis in de veronderstelling was dat zij bij de ander was en ik haar nog net op het laatste moment kon grijpen voordat ze van de trap gleed.

Gek genoeg verliep de hele middag ZEN voor me. Zou het door de yoga komen? 😀

Aan het einde van de middag liepen we het stuk van de garage (waar mijn auto inmiddels ter reparatie stond) naar het zwembad. Tja; het was maandagmiddag en ook de zwemles ging gewoon door. Sterker nog; het was kijkmiddag daar, maar met een buggy het zwembad in is niet echt een optie en dus keken Lisa en ik vanachter het glas toe hoe Carmen aan het zwemmen was. Ik vergat de turbulente middag en keek naar mijn oudste dochter, die al erg goed kan zwemmen. En dit met slechts nog maar 2 kurkjes. TROTS! Terwijl de kindjes het laatste kwartier allemaal nog mochten spelen in het water terwijl de juf met de ouders sprak, hopte Carmen uit het zwembad en rende naar het raam waar wij zaten en met gedempte stem hoorde ik: “Mama, ik kan ook al zonder kurkjes!”. Ik dacht nog; ‘Ze zal dat niet zomaar zeggen, toch?!’. Ik kon het toch niet laten te antwoorden: “Meid, hou ze nou maar aan!!!”. Maar ze deed ze toch af en sprong terug in het water. Vrolijk spartelde ze rond tot ze zich terug naar het raam draaide en met angst in haar ogen kopje onder ging en zich even niet kon redden. Ik kreeg geen adem meer! Ik keek naar de (niet-voor-bezoekers-toegankelijke-) deur van het zwembad en drukte mezelf er door heen en boog me het water in. Adrenaline kwam uit m’n oren. Godallemachtig! Uiteindelijk prima afgelopen en bleek er niet veel aan de hand, maar ik schrok me wezenloos. Het ZEN-zijn in deze chaosmiddag was in 1 klap over. Toen m’n hartslag eenmaal weer terug was, flitste het toch even door mijn hoofd: ‘En het ging allemaal zo smoothly tot 5 minuten voor 1!

Met beide beentjes weer terug op de grond worden gezet. Prima gelukt!

2 thoughts on “Prima gelukt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s