Intuïtie.

Vorig jaar op deze datum was ik ’s morgens vrij en moest ik om half 1 beginnen met werken. Het was schoolvakantie en de kindjes waren onder de pannen. 4 juli viel in 2012 op een woensdag en het was een redelijk warme dag. Ondanks de grote hoeveelheid zon, ging ik die ochtend rond kwart over 11 toch nog even onder de zonnebank, ergens in de stad. Vier weken en drie dagen later zouden mijn man en ik namelijk ons trouwfeest (wat we vijf jaar daarvoor al officieel hadden bezegeld) groots opnieuw vieren en om in een ivoor witte trouwjurk te stappen met witte melkfles-armen vond ik niet zo’n leuk idee. En dus: een paar weken voor de trouw met een zonnebank-kuur begonnen. Mooi weer, of geen mooi weer.

Ik was ongeveer een kwartier onder de zonnebank geweest en stond vanaf half 12 nog even te praten met de mevrouw achter de balie. Wat gezellig en wat was het een mooie dag! Daarna ging ik nog even om wat kleine boodschapjes en voor ik het wist was het ver 12 uur geweest. Ai! Ik wilde eigenlijk nog langs mijn moeder gaan, maar aangezien ik om half 1 moest beginnen pakte ik mijn telefoon om haar te laten weten dat ik niet kon komen vandaag. Ik toetste het nummer in en bleef, misschien wel een halve minuut, naar m’n telefoon staren. Ik kon me er niet toe zetten om op “bellen” te drukken. Iets in me zei dat ik gewoon langs moest. Ik weet niet waarom, maar ik gooide m’n gsm terug in m’n tas en vloog naar m’n auto, stapte in en reed naar het verpleegtehuis waar mijn moeder sinds eind 2010 verbleef. Het was echt een race tegen de klok; tegen 12.20 uur kwam ik aan. Mijn moeder zat in haar rolstoel aan de gezamenlijke eettafel net een broodje en soep te eten. Ik gaf haar een grote knuffel en een kus en zei: “Sorry mam, ik heb niet veel tijd, ik moet gaan werken, maar ik wilde je alleen maar even een kus geven.” Ze lachte. Ze kon door een volle mond niet praten (daarbij kwam kijken dat ze sowieso door haar ziekte veel moeite had gekregen met praten) maar ze knikte met een glimlach. “Ik kom morgen na m’n werk ook weer even langs!! Voorzichtig aan doen mam en tot morgen!”. Ik draaide me om en liep met een drafje weg. Vlak voordat we uit elkaars gezichtsveld waren draaide ik me nog even om en zag mijn moeder. Ze zag mij niet.

De ochtend daarna, vlak voordat ik naar m’n werk vertrok (wilde vertrekken), kreeg ik het telefoontje dat m’n moeder was overleden. Morgen alweer een jaar geleden.

Intuïtie: onderschat het nooit.

9 thoughts on “Intuïtie.

  1. Pfff.. Krijg er waterige oogjes van meis.. Je hebt helemaal gelijk.. Go with your gut feeling!!
    En nog een knuffeltje voor jou!
    X

  2. een goed Kippenvel….maar wat moet het je..nog steeds…gevoel geven dat je die dag in alle haast toch nog even bent gegaan! xx

  3. ook hier staat kippenvel op mijn armen! prachtig om te lezen hoe je gevoel je zegt om dan toch nog even langs te gaan. Veel sterkte de komende dagen! dikke kus!

  4. De haren gaan even overeind staan, jeetje dit is iets waar mee bewijst hoe je intuïtie het vaak zo veel beter weet.

    Dikke knuffel nog want het is geen makkelijke dag en dat zal het ook nooit worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s