Baas van de Paaz.

De wereld door mijn ogen is als volgt: meestal roze. En niet vanzelfsprekend roze, je moet het er zelf roze van maken. Mijn visie is dat het hele leven en hoe jij je in dat leven voelt, is: wat je er zélf van maakt. Een ander doet het niet voor je. En er gebeuren wel eens dingen waar je je vreselijk rot en/of verdrietig om voelt. En dat mag. Moet zelfs! Maar wat je er daarna mee doet, ligt aan je zelf. Hoe je jezelf laat beïnvloeden door die gebeurtenis(sen), dat bepaal je zelf. Dit geldt voor iedereen op deze aardkloot. Daar ben ik heilig van overtuigd! Maar klopt dit wel?

Ons overbuurmeisje (28 jaar) kampt al een jaar of vijftien met een aantal zaken. Zaken als borderline, chronische depressiviteit en nog een aantal afkortingen waar ik het bestaan niet van af weet. Zo nu en dan staat de crisisdienst of de ambulance bij haar voor de deur. Ofwel omdat ze zelf heeft gebeld omdat ze voelt dat het bijna fout gaat, ofwel omdat het kwaad al geschied is en zij dingen heeft gedaan die voor een menselijk lichaam niet haalbaar zijn. Heel af en toe gaan we samen de hondjes uitlaten. Ik ken haar nog van vroeger en ik vind haar een leuke en spontane meid. Toen ik haar voor de eerste keer weer zag sinds vroeger (toen ze hier pas tegenover was komen wonen dus) zag ik er niets aan af. We maakten gewoon een gezellig praatje. Ze sloot het gesprek af met: “Je positiviteit overwelmt me, dat is goed voor me.”. Huh? We hadden gekletst over het weer en de hondjes. I wasn’t even trying!

Drie weken geleden stond de ambulance weer bij haar voor de deur. Ze werd meegenomen en naar de Paaz-afdeling gebracht. Overdosis pillen. Crisisteam was ingeschakeld en allerlei termen als RM (?) en CIB  (?) en ik heb werkelijk waar geen idee wat nog meer, passeerden ineens de revue op haar Facebook. Achteraf dan! Want ze was eerst in een isoleer-gedeelte gezet waar ze zich, zo bleek later, niet veel meer van kon herinneren. Gistermiddag ben ik even bij haar op bezoek geweest in het ziekenhuis. Op de Paaz dus. Ik vond het bijna spannend! Een stille, mijns inziens sombere afdeling. Ik liep naar de kamer van ‘t buurmeisje en trof haar zittend op bed aan. Ze was muziek aan het luisteren. We liepen even naar buiten en gingen daar zitten. En nou ja, “buiten” als in: een terras wat volledig omringd is door het ziekenhuis zelf. Een terras in het midden. Een terras wat wel buiten is, maar toch ook weer niet écht. Mede-patiënten van haar zaten ook lekker even in het zonnetje. De een aan de puzzel, de ander aan een boek. Gewone mensen, zoals jij en ik. Maar blijkbaar mensen waar het even niet goed mee gaat, anders kom je niet op de Paaz. Terwijl ik met ons buurmeisje aan het praten was probéérde ik haar echt en oprecht te begrijpen. Waarom zit ze hier? Waarom verbetert het niet? Waarom helpt niks? AAAAHHH! Daar zat ik dan. Als enorme (bijna walgelijk) optimistische goeroe: tussen mensen die het even niet meer zagen zitten. Ik voelde me als een overactieve pup die in z’n mand moest blijven zitten. Ik ging er nog net niet van hijgen met m’n tong uit m’n mond. Ik probeerde dingen aan te kaarten vanaf mijn point of view. Totaal niet gepast, maar ik probeerde het toch. Geniet van het nu! Geniet van de blauwe lucht. Geniet van het zomerse briesje. Geniet! Alsjeblieft, geniet! Maar in haar ogen is dat allemaal anders. In haar perspectief is genieten een gecompliceerd iets. In mijn perspectief is genieten iets heel lichts. En altijd aanwezig en bovendien helemaal gratis en voor niks ;-). Maar dáár gaat het juist om. Dat verschil in denken. En het blijkt dus niet zomaar een houding te zijn, het is bij haar structureel iets anders in de hersenpan. Misschien een stofje wat zij niet aanmaakt? Maar dat zou met medicijnen aan te vullen moeten zijn en dat helpt volgens haar eigen zeggen ook allemaal niet.

Oh lieve lieverd, wat zou ik je willen helpen! Met alles wat in mijn macht ligt. Ik zou je ’s morgens iedere ochtend een vers kopje koffie of thee kunnen brengen. Ik zou je mee kunnen nemen uit eten. Ik zou dit, ik zou dat,…. maar het maakt allemaal niet uit. Niets wat ik zeg, helpt haar. En ook niets wat de doctoren aankaarten en/of aan medicijnen geven, helpen. Maar wat helpt dan nog wel?

Toen ik de Paaz-afdeling af liep, was ik blij dat ik er af kon. In het naar buiten gaan zat ik me te bedenken dat als ík baas van de Paaz was, zou ik de boel daar toch heel anders inrichten. Vrolijke kleuren, palmbomen het hele jaar door en een bubbelbad per kamer. Ik zou iedere ochtend de patiënten wekken door hun kamer binnen te wandelen en te roepen: “Lieverds, weer een prachtige nieuwe dag! Kom, we gaan lekker ontbijten, gekookte scharreleitjes voor iedereen!!!”. Er zou iedere vrijdag- en zaterdagavond live muziek zijn mét, voor degene die dat in combinatie met hun medicijnen zouden mogen hebben, lekkere alcoholische versnaperingen. Er zou stijldans-les als therapie zijn en salsa-dansen voor het slapen gaan. Ja, zo zou mijn Paaz-afdeling er uit zien. Kortom: het is maar heel goed dat ik geen baas van de Paaz ben. Dan zouden mensen namelijk nog naar het reisbureau gaan en zeggen: “Ja, ik wil graag een midweekje Paaz boeken, ben er aan toe!” ;-).

Voor sommige mensen op deze wereld ligt het dus echt wel anders dan puur een houding die je zelf creëert. Desalniettemin zet ík m’n eigengemaakte roze bril toch maar weer op. Adieu :-D.

601268_465551013506470_822275153_n

(Nb: bovenstaande blog is online gezet, met goedkeuren van het overbuurmeisje!)

9 thoughts on “Baas van de Paaz.

  1. wat prachtig beschreven! Idd heel lastig om te bedenken dat het voor sommige mensen zo lastig is het leven als positief te ervaren! Iedereen heeft wel eens een dip maar dan zie je ineens de zon schijnen of de vogels fluiten of je spreekt met vriendinnen af en dan denk je wat is het leven toch mooi en wat is het toch leuk allemaal!

    Je buurmeisje heeft heel veel geluk met jou! Je positiviteit straalt op andere en hopelijk voelt zij ook snel je positiviteit stralen en gaat bij haar het zonnetje ook weer schijnen!

  2. Lieve Eveline….geniet altijd van je blogs…soms is het er een met een lach maar soms ook met een traan. Je weet dat ik nu in een diep dal zit en woorden als deze trekken me dan weer wat verder omhoog! Bedankt!
    xxxx

  3. Heel mooi en lief stukje! Ja, misschien zouden ze jou tijdelijk, als experiment, even de Baas van Paaz kunnen laten zijn, gewoon om te kijken wat er gebeurt. Slechter kunnen de mensen die er zitten er niet op worden lijkt me!

  4. Het leven is niet voor iedereen zo simpel, ik ben wel blij te lezen dat je haar probeert te begrijpen. Dat is een stap die niet iedereen neemt. Je blogs fleuren mij ook op, dank je.

  5. Ik denk dat je dat niet echt kan begrijpen als je dat zelf niet kan ervaren, ik zit hier ook met open mond te lezen,….en ik lees dat vaker op blogs, mensen die enorme angsten kennen, aan depressies lijden,…….en dan kunnen we maar een ding zeggen, gezondheid, is het belangrijkste, zowel fysiek als mentaal!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s