Krankzinnig!

Vanmiddag kwam een vriendinnetje van onze oudste dochter spelen en toen de mama van dit vriendinnetje haar weer kwam ophalen, hebben wij gezellig nog even zitten kletsen. We kregen het over het technologisch-razende-tijdperk van tegenwoordig. En dat iedereen vergroeid is met zijn telefoon, laptop, Ipod, digitale camera en nog met véél meer dan dat. Continue technologisch geprikkeld worden, in groot of in klein formaat. Waar gaat dat heen? Is of gaat dit een probleem vormen voor de algehele rust tussen de oren? En zo ja: kun je hier onderuit komen en tóch mee gaan met de tijd?

Nog niet zo lang geleden vloog ik voor een snelle boodschap de Albert Heijn binnen. Omdat ik deze winkel inmiddels uit m’n hoofd ken, had ik een volledig op route-gesorteerd-boodschappen-lijstje in mijn hoofd zitten en ik gooide alles in de grote boodschappentas die ik mee had. Ik had daarbuiten geen handtas mee en ik had dus m’n mobiel, sleutels en portemonnee ook in diezelfde boodschappentas gegooid. Eenmaal bij de kassa legde ik alles op de band en wierp een blik terug in de tas. Ik zag mijn sleutels. Ik zag mijn portemonnee. En dat was het.

BAM!!!!!!!!!!! Hartaanval! 

Het bloed stroomde alle kanten op, maar het was eenrichtingsverkeer geworden vanuit mijn gezicht. Ik kreeg klamme handjes en ik voelde mijn hartslag vanuit mijn keel naar mijn oren bonken. Stoom kwam langzaam uit mijn neus en ik had zelfs het idee dat er een beetje bloed uit mijn oren kwam…. want mijn telefoon, was weg! WEG!!!! En ik had ‘m voor het naar binnen nog in m’n handen gehad, dus ik had ‘m zeker weten van huis meegenomen. Maar hij was weg. God, niet weer! Ik had ‘m vorig jaar ook al eens op m’n autodak laten liggen en wonder boven wonder terug gekregen van de eerlijke vinder, maar we gaan het nu toch niet wéér beleven….. en dat voor iemand die (normaal gezien dan) zo zuinig is op haar telefoon! Ik kreeg langzaam kots-neigingen. Mijn complete leven staat in die telefoon. Mijn contacten, foto’s, wachtwoorden, om nog maar te zwijgen van de apps die er allemaal op staan: open, toegankelijk en wel! Mijn smsjes, mijn whatsapp-berichten, alsmede mijn agenda; vol gepland tot half september en de daar bijbehorende alarmpjes die ik dan een uur, een dag, of een week van te voren laat af gaan.

De enige conclusie die ik hier uit kon trekken was: ik ben verloren! Werkelijk verloren. Dit was het, hier houdt het op. Ik ben mijn iPhone en alles wat daar bij hoort en in staat, kwijt! Het zweet brak me letterlijk uit en als een hijgend, net bijna-overreden hertje begon ik angstvallig rond mij heen te kijken. Ik was in staat om “HELP” te roepen. Ik zocht links, rechts, onder me, boven me….. Vervolgens dook ik op de band met boodschappen terwijl ik, volgens mij zelfs hardop, “alsjeblieft-alsjeblieft-alsjeblieft” tegen mezelf aan het zeggen was. Ik schoof de spruiten opzij en zag daar ineens een wit hoesje met een grote halve appel op de achterkant schitteren in het Albert Heyn-TL-licht. GODZIJDANK!!!!! Daar was ‘tie! Mijn leven! Ik slaakte een diepe zucht en het meisje voor me (hooguit 18) gaf mij een bemoedigend knikje. Het was een alles zeggend knikje, zo van: “Och mevrouw, ik had dit gisteren ook. Ik kon vanmorgen pas van mijn zuurstofapparaat afgekoppeld worden en mijn hart functioneert nu inmiddels weer naar behoren”.

Ik stond oprecht trillend op mijn benen, met mijn iPhone tegen me aan geklemd. Ja; de wereld is krankzinnig geworden. Of in ieder geval; ik dan toch!

Ik kwam die middag thuis en heb mijn mobiele telefoon zowaar uitgezet! Ja! Zomaar voor een paar uur. En ik heb ‘m in die paar uur oprecht niet aangeraakt. We hebben de spelletjesdoos uit de kast gepakt en hebben ouderwets spelletjes gespeeld, met het gezin. Gewoon: met een dobbelsteen, een speelbord en pionnen. En hoewel ik het spel niet won, heb ik wel genoten en er was weer even rust in de tent. Dus het kan: er onderuit komen en tóch meegaan met je tijd! Ík heb het zuurstofapparaat uiteindelijk dus niet nodig gehad en de eerstvolgende keer dat ik het bemoedigend-knikkend-meisje weer zie, zal ik haar laten weten wat de oplossing is voor ons krankzinnige wereldprobleem:

Even uit zetten!

1017344_538465382884043_2068873272_n

8 thoughts on “Krankzinnig!

  1. Herkenbaar, hier gaat het geluid regelmatig op tril, dan heb ik minder de neiging om hem te pakken en heb ik gewoon weg even geen tijd!

  2. ik voelde je paniek! geweldig, en waar.. de gsm, de tv, de radio.. alles moet af en toe gewoon een keertje uit! En dan lekker genieten van de simpele dingen :).

  3. Ik begrijp je volkomen hé, maar dat is toch erg dat wij zo afhankelijk worden!! Heel ons leven in een toestel,…..niet te geloven!

  4. OMG! ik heb het met hardkloppingen en zweet in mijn handen zitten lezen alhoewel ik je nog in de groep app had gezien en dus ergens wel wist dat je je telefoon weer had! Maar toch het zal je maar gebeuren! h

  5. Hmhm… ik weet het, ik weet het. Het is bij mij al net zo erg gesteld. Stapelgek ben ik op al die dingen. De Ipad aanschaffen was de aller- allerbeste aankoop in mijn leven en sinds enkele weken heb ik een Samsung Galaxy S4. Vanmiddag zat ik me nog te bedenken dat het nu wat te gek wordt – ik wil me losmaken hiervan. Het is treurig geworden. Ik wil OudHollandse Gezelschapspelletjes doen. Borduren. Breien. Knus en gezellig. Of het ooit lukt is een tweede…..

  6. Oh ik zou ook helemaal gek worden als mijn telefoon weg is, wat een verlies is dat stiekem dan toch he.

    Ik heb al vaste momenten dat ik mijn telefoon niet gebruik, zo bijvoorbeeld bij het ontbijten. Dan ligt mijn telefoon netjes nog naast mijn bed, want ik ga altijd eerst ontbijten en dan aankleden. Even een moment van rust en alle tijd om wakker te worden.

    Als ik op werk ben, op mijn vorige werk nam ik mijn telefoon altijd mee overal. Nu doe ik dat nog steeds omdat ik altijd bereikbaar moet zijn maar ik zet hem op stil en trillen uit. Hierdoor merk ik niet eens meer als ik een whatsapp berichtje krijg. Alleen als ik door werk gebeld word omdat er iets is dan trilt mijn telefoon nog wel, want verder belt geen hond mij meer. Ook een half uur voor het slapen gaan leg ik mijn telefoon aan de kant, rust en heerlijk in slaap vallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s