Ieder begin heeft een einde.

Verandering is de enige constante ~ Heraclitus

We wisten dat het ooit zou eindigen. Zoals álles ooit een keer eindigt. Toch leek op dat moment het kleine half jaar stage in Londen voor altijd te duren. Mijn schoolgenootje en ik kenden elkaar niet voordat we “samen” naar Londen gingen. We waren gewoon allebei van onze school de enige gelukkigen die uitgekozen waren om in Londen bij hetzelfde grote Amerikaanse bedrijf stage te gaan lopen, op de afdeling Touroperating. Er ging maar weinig tijd overheen voordat we twee handen op een buik waren. Ongelooflijk hoe goed het klikte.

We woonden in Earls Court, een redelijk bekende wijk in Londen. We hadden een leuke, druk-bezette baan als stage, we werkten van maandag tot en met vrijdag, tikte minimaal 42 uur op de wekelijkse teller weg én sloten de vrijdag altijd af met een borrel onder collega’s in de pub naast het bedrijf. Zeer gebruikelijk daar; de werkweek proostend afsluiten. In de weekenden begaven we ons in het bruisende zoals-je-dat-in-films-ziet- uitgaansleven. We zijn in clubs geweest waar de celebrity’s komen. Waar een glas wijn twaalf euro kost. Clubs waar wij als twintig-jarigen ’s morgens nog net niet zelf het licht uit deden ;-). We hebben het Londense leven geproefd en verkend, met plezier!

Soms zaten we met z’n tweeën met onze neus in de boeken in de grote huiskamer van de Student’s Club (waar we woonden) en begonnen uit het niets te filosoferen. We beseften ons namelijk heel goed, dat dit niet eeuwig zou duren. We wisten het. We wisten dat de tijd weg tikte, of we nou wilden of niet. En dat we tegen elkaar zeiden: “Stop het! De tijd! Dit, nu, hier, zo…. dit willen we houden!”. Onbezonnen en onbegonnen, want het leven nam het altijd over en hoppa: een nieuwe dag brak aan. Voor de rest van de tijd stonden we er niet bij stil natuurlijk en genoten gewoon. Van alles en van iedere bloody minute!

Tegen de tijd dat het einde was genaderd van de stage kwam dus het moment daar: één van ons keerde als eerste terug naar Nederland. En die eerste was ik. Het was in de tweede helft van augustus 2003. Deze maand tien jaar geleden! Ik was ’s morgens nog naar het werk gegaan om de laatste afsluitende dingen te regelen en tot ziens te zeggen tegen mijn gewaardeerde collega’s van toen. Het was één van de allerleukste banen die ik ooit heb gehad. Ik deed voor de laatste keer mijn computer aan en schoonde mijn mail op. Ik had alle klanten en connecties in de week daarvoor al laten weten dat het einde van de stage naderde en dat mijn werkzaamheden vanaf die en die datum zouden worden overgenomen door die en die collega! En Lisa, mijn lieve lieve vriendinnetje, moest die hele dag nog werken en ik dus maar tot het middaguur. Ik had de hele ochtend de klok in het vizier gehad…… Ik werk hier nog 3 uur. Nog 2 uur. Nog 1 uur. Nog een half uur… nog…… oh…. het is tijd! Ik maakte mijn bureau leeg en was klaar om te gaan. Lisa had ook gezien dat het 12 uur was. Snikkend stond ze op vanachter haar bureau en gaf me een grote knuffel. Het zit er op! We’re done! Ik vertrok die middag terug naar Nederland. We waren er allebei enorm van ontdaan!

Ik dacht toentertijd te weten dat we niet wilden dat het zou eindigen, omdat we -soort van- gevreesd waren voor het einde. Nu tien jaar later begrijp ik ineens, dat we niet gevreesd waren voor het einde, we waren gevreesd voor het begin wat dat einde met zich meebracht. We waren afgestudeerd en gingen terug naar “het normale leven”. En dan? Dan wat? Zien we elkaar nog? Vaak? Niet vaak? Vinden we een baan? Hoe ziet het leven er in de toekomst uit? Gaat het leven door, ook zonder elkaar en Londen?

Soms zouden we willen dat alles bleef zoals het is. Precies, zoals het op een bepaald moment is. Dat je rond je kijkt en denkt: DIT!!! Ja, DIT! Alleen dat kan niet. De enige constante in het leven, is verandering! En je moet dat met open armen ontvangen en beseffen: niet alleen ieder begin heeft een einde, maar ook ieder einde heeft een nieuw begin.

Hetgeen wat resteert, zijn de herinneringen….

img967484778           img967484302

© Eveline 2013

6 thoughts on “Ieder begin heeft een einde.

    • En gelukkig kunnen we die herinneringen wel vasthouden!!! Ik heb dit met Zuid-Afrika. Die 5 maanden afstudeerstage waren GEWELDIG!!! Met momenten nog altijd heimwee! 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s