De (C)Auberg.

De dag was aangebroken. De dag dat ik met de mannen (= mijn man en een maat van hem) ging wielrennen in Limburg. Ik had tot voor kort überhaupt nog nooit op een koersfiets gezeten en oefende daarvoor ook werkelijk geen enkele vorm van sport uit! Een paar maanden geleden ben ik dan toch op de koersfiets gestapt. Voor het eerst. Dit omdat wij volgend jaar de Alpe d’Huez willen op fietsen voor het goede doel. In het begin trainde ik vrij intensief maar ik moet eerlijkerwijs bekennen dat er in die paar maanden sindsdien, zeker een maand of 2 bij heeft gezeten waarin ik nauwelijks tot niet getraind heb. Pas weer sinds een paar weken geleden dat ik de draad weer opgepakt heb. Mijn man traint al sinds vorig jaar en ook aanzienlijk consequenter, al is het alleen al vanwege het feit dat hij over het algemeen met de koersfiets naar zijn werk gaat.

Hoe dan ook…  het was zo ver: op naar Limburg! Op naar één van de lussen van de Amstel Gold Race Xperience. Ik wist totaal niet wat me te wachten stond, maar we begonnen er toch aan. De Cauberg was de eerste helling van de rit en sowieso ook daadwerkelijk het begin! Letterlijk dus het eerste wat je tegenkomt, met koude spieren die berg op. Ik had er geen verwachting van, alleen dat het ongetwijfeld zwaar zou zijn (dus feitelijk toch een verwachting en wel: een zware :-P). En… my friends… dat was het ook. Ik ben natuurlijk, ondanks de trainings-pogingen die ik doe, een onervaren fietser en feitelijk doe ik maar een dotje. En dan die Cauberg op. Nou, ik zal jullie vertellen: na 90 seconden Cauberg flitste er oprecht door mijn hoofd: – Oke, WÁT IS DIT??? Dit, 78 km lang? Mensen, help mij….. alsjeblieft zeg…..- gevolgd door nog wat onwelvoeglijk taalgebruik aan gedachtes, die niet publiceer-waardig zijn (geloof me ;-)). Echt, wat een berg! En dat met koude spieren! Maar uiteraard ga ik nog liever kapot dan dat ik opgeef, en dus fietste ik door. En ik haalde ‘m! En oké, Marianne Vos fietst ‘m op in onder de 2 minuten en ik deed er 4 minuten en een paar seconden over, maar dat doet er niet toe: ik kwam boven en dit nog levend ook!!!! Bigga up for me! Moest wel even in mezelf gniffelen… de Cauberg… de “Au”-berg bedoelen ze!!!!! 😉

cauberg_graph1

Daarna volgde de rest van de rit. In totaal voor mij zeven hellingen die ik haalde, opreed en uitzong. Bij de zevende helling (waren we al zo’n 2,5 uur aan het fietsen), bleef mijn hartslag rond de 200 bpm hangen en dit zo’n 1,3 km lang. Wist ik veel! Ik was te koppig om op te geven en het zal er allemaal wel bij horen! Maar eenmaal boven, begon ik uit het niets oncontroleerbaar te huilen en kreeg ik geen lucht meer. Ik moest dan ook echt even op de weg gaan zitten én liggen om bij te komen. Wat bleek: verkeerd geademd, te hard getrapt, te weinig gegeten en gedronken, enzovoorts. Het telt állemaal mee, als je je op dat niveau in de bergen gaat mengen. Maar positief gezien: je leert er wel weer van :-D. Mezelf vervolgens bij elkaar geschraapt met cola en dextro. De mannen boden aan om terug naar Valkenburg te rijden maar ik gaf zelf aan: “‘Tis vallen en opstaan. We gaan verder!”. And so we did.

De helling die daarna kwam ben ik (heel verstandig) afgestapt en met de fiets naar boven gewandeld (wat overigens ook al best in de beentjes te voelen is). Ik vond het niet leuk om mezelf over te geven, want zo zit ik niet elkaar, maar het ging even niet anders. De berg die daarna weer kwam bleef de hubby naast me fietsen en riep voortdurend: “Eveline, langzamer, je trapt te hard!’. En dus ging ik langzamer…. maar blijkbaar heb ik continue peper in m’n reet want volgens manlief ging ik nog te snel. “Eveline, langzamer!”. Ok,…. toen ging ik nóg langzamer, echt maar net hard genoeg om niet om te vallen. En warempel; het hielp. Ik kwam -zo goed als- boven! Huh? Toch stiekem dan de achtste! Oké, oke, gewoon gas terug nemen dus.

De afdalingen vond ik trouwens misschien nog wel het spannends. Die mannen racen er met groot gemak met 70 vanaf, maar dat durfde ik niet. Ik daalde af met zo’n 45 km p/u, maar echt niet harder. Ik kende de wegen daar niet en soms kon je het einde van de weg ook niet zien door de bochten en ja; op zo’n koersfiets ben je niet echt een stevig object op de weg ;-). Dus koos ik toch voor de veilige afdaling. Ach, het zal ook allemaal wel gewoon wennen en doen zijn.

Kort daarna was de hellingen-koek op bij mij. Echt helemaal op! Mijn benen waren elastiek geworden en na 3,5 uur fietsen gooide ik de witte vlag in de ring. De laatste twee hellingen van de lus sneden we dan ook af en reden terug naar Valkenburg.

Alsnog 70 km in de benen gehad, in totaal ruim 3,5 uur, inclusief tien pittige hellingen (waarvan 2 lopend!). Ondanks dat ik de lus niet helemaal tot het officiële einde heb afgereden, vind ik het voor mezelf toch niet slecht gedaan, gezien de amateur die ik momenteel nog maar ben. Mijn langste rit hiervóór was zo’n 40 km en dat vlak (zonder hellingen dus)! Eén ding is me wel duidelijk geworden: die Alpe d’Huez kom je nog niet zomaar op! Er moet nog flink aan de conditie getimmerd worden de komende tien maanden.

Maar iets in me zegt… dat dat best wel goed gaat komen ;-).

Steun/sponsor/volg jij ons ook al op facebook? :

Eveline & Marcel gaan voor de Alpe d’HuZes 2014-facebook pagina

foto (5)

© Eveline 2013

3 thoughts on “De (C)Auberg.

  1. Meid je hebt het daarom toch maar ff gedaan als “amateur” zijnde, echt super knap van je!! En goed dat je hubbie zo op je lette, gezondheid toch het belangrijkste dus goed dat je het niet helemaal af gemaakt hebt hoor!! Ik zal binnenkort ook ff een donatie doen,xxxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s