Watje.

Gisterochtend zijn bij onze jongste dochter (die nog twee moet worden) haar keel-&neusamandelen verwijderd, alsmede het vocht in haar oortjes nagekeken. Ze sukkelt al een tijdje met deze zaken en dus had de KNO-arts besloten: we halen een en ander eruit, het zal haar verlichten. De operatie werd ingepland binnen twee weken na deze conclusie.

Ondanks dat je weet dat het voor “haar eigen bestwil” is (zoals men graag met die term gooit), werd ik toch overspoeld door een soort van schuldgevoel. Althans, niet écht schuldgevoel maar meer zo van: dit kind vraagt niet om een operatie! Ze krijgt prikken, narcose, een bloedend keel-& neusje, het hele rattenplan er om heen, terwijl zij haar mening niet heeft kunnen geven. Er is niets met haar overlegd! Goed mensen, voordat jullie het gesticht gaan bellen: ik heb ook niet de indruk dat je met een anderhalf-jarige zo’n dergelijk gesprek kunt voeren hoor, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Daar stond ze dan: in haar “prachtige” ziekenhuis-tunicje met haar eigen korte broek er nog even onder. Tijdens het wachten wilde ze namelijk graag nog even spelen en anders waait dat zo door, zonder broek ;-). Ze was de kamer aan het verkennen, kon om alles lachen en huppelde vrolijk rond. Och schaapje, dacht ik nog…..  Je hebt werkelijk geen idee wat je hier komt doen. *Slik*

En jawel: ze was aan de beurt. Ik mocht mee tot aan de operatietafel en ondanks dat ik wist wat er toen komen ging en ik dat een afgrijselijk gezicht vind, was er geen haar op mijn hoofd die haar op dat moment alleen zou laten. Ze kreeg het kapje op haar neus en vocht voor wat ze waard was. Het duurde mijns inziens dan ook best nog even voordat ze onder zeil was. Ik kon het af en toe gewoon niet aan zien en keek met tranen in mijn ogen de andere kant op. Arm ding! Uiteindelijk gaf ze de strijd op en viel in slaap. De slaap, voordat de narcose verder wordt toegediend via een infuus. Ik aaide haar nog even over haar arm en ging weg. Tranen rolde over mijn wangen toen ik terug op de gang stond.

Gelukkig was de operatie goed en snel verlopen. Ze hebben uiteindelijk de narcose wel via het voetje moeten toedienen, wat er best gek uit zag; een infuus-buisje in haar voet! Enfin, gisteren was ons wijfie erg hangerig en huilerig, maar vandaag heeft ze al meer eet-&drinklust. Het herstel lijkt spoedig te verlopen dus. Hopelijk is ze van het weekend weer helemaal “de oude”.

Een paar uur na de operatie werd ik tussen de middag plots door mijn oudste dochter op gebeld (via de telefoon van een vriendin van mij): haar eerste tand was eruit!

Bam, weer tranen in m’n ogen!

*Tilt een wenkbrauw omhoog*

Sinds wanneer ben ik zo’n watje???

foto (6)

© Eveline – Augustus 2013

6 thoughts on “Watje.

  1. aaah arm lisaatje! maar in dit geval ook arme eef! Gelukkig gaat het al weer beter met de kleine meid en hopelijk heeft de operatie ook echt zijn werk gedaan 😀 beterschap!

  2. Wat een klein droppie. Kan me goed voorstellen dat dat toch even lastige momenten zijn. Mijn neus- en keelamandelen zijn er tussen mijn tweede en vierde uitgehaald, beide operaties kan ik me nog herinneren. Ik moest daarvoor twee keer onder het mes, gelukkig hebben ze het bij jouw dochtertje in één keer kunnen doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s