Caught in the middle.

Als moeder wil je alles kunnen. Je wil én een goede moeder zijn, én een goede echtgenote, een goede vriendin, een goede werkneemster, een goede gesprekspartner, én én én….  en ja: dit kan wel eens lastig zijn.

Gisteren trof ik mezelf, mijn kids en een groepje andere mensen gezellig aan op het terras. De meiden hadden lol en ik had ze goed in het vizier. Maar ze wilden (en namen) steeds iets meer vrijheid. Eerst rond de tafel, toen rond drie tafels, toen rond het terras en stapje voor stapje een stukje verder. Over de oudste telg maak ik me niet zo druk, maar de jongste moet nog twee worden….. Vind ik wel een ander verhaal en bij haar wil ik de vrijheid het liefst nog ietsjes beperken dus!  Maar enfin, de sfeer was goed en de voornaamste eis die ik gister stelde was: zolang ik jullie beiden nog maar wel kan zien! We zaten op de markt en auto’s konden op dat moment maar op één gedeelte van de markt komen en verder was het autovrij. Op het terras en de rest van het autovrije gedeelte mochten ze hudderen. En ondanks dat ik vrij relaxed in m’n stoel zat, zag ik me zelf toch steeds kijken, verder gaan met het gesprek waar ik mee bezig was, kijken, verder praten, kijken, luisteren, kijken, verder luisteren…. praten…. luisteren… ooooooh, al een klein tijdje niet meer gekeken….. maar wacht: daar zijn ze!

Best een beetje……. vermoeiend!! 😉

Op een gegeven moment raakte ik verwikkeld in een interessant licht filosofisch gesprek. Mijn aandacht werd op de proef gesteld, want ik wilde dit gesprek voeren, maar ja, de kinderen ondertussen ook in het vizier houden. Luisteren, kijken, praten, kijken, luisteren, kijken, praten…. luisteren…. praten…. snel kijken, huh waar zijn…. omkijken…  en toen; “MEISSIE!!!!!!“. Ik zag de jongste spruit waggelen richting een voorbij vliegende auto (oké, de betreffende auto ging aanzienlijk minder snel dan ik nu doe schetsen, maar het kwam over als 350 km p/u :-P). Ik  snelde van het terras af en tilde haar op. Met een overactief bonkend hart liep ik terug naar onze tafel en zette ik haar vast in de buggy. Zij én zuslief waren werkelijk woest omdat ik één van de twee tijdelijk in gevangenschap hield, maar het kon me niks schelen. “Je blijft nu even bij mama!”.

En je zag mensen kijken,…. écht kijken, als in: “Maaah, bijna dat kind aangereden! Die moeders van tegenwoordig ook!”. Ach, wellicht had ik dat ook wel gedacht als ik hun was geweest. En misschien is het ook wel nooit goed bij de goegemeente…. Kijk je te veel, ben je een overbezorgde moeder die niet kan genieten, kijk je te weinig, ben je laks…. En laten we eerlijk zijn: een overreden-kind is ook weer niet nodig in de strijd naar de gulden middenweg :-P…

Caught in the middle!

Niet lang daarna voegde mijn man zich bij ons op het terras. Mooi! Konden we de ‘oplet-taak’ een beetje verdelen ;-).

pleister

© Eveline – Augustus 2013

3 thoughts on “Caught in the middle.

  1. Inderdaad, je doet het nooit goed. Dus niet meer bezig zijn met wat andere mensen misschien wel denken waant als je die bal ook nog hoog moet houden… Niet aan willen beginnen.

  2. Je kunt liever te bezorgd zijn dan te nonchalant denk ik. En de tijd dat je urenlang filosofisch kunt kletsen komt vanzelf weer, misschien nog wel vlugger dan je denkt. En dan zul je wel eens tegen jezelf zeggen: ‘renden ze nog maar even zo klein en vrolijk om me heen….’ Tenminste, dat denk ik nu wel eens bij die van mij. Snik….;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s