The end of an era.

Ongelooflijk! De dag kwam. De dag dat mijn vader met pensioen ging. Veertig jaar lang docent geweest, waarvan achtendertig jaar op dezelfde middelbare school. De dag kwam. En wel vandaag!

Ik dacht eigenlijk dat mijn vader altijd zou werken. Ik weet ook niet waarom. Misschien omdat hij zijn werk altijd erg graag deed. Of omdat hij zelf altijd riep niet te willen pensioneren. Maar vorig jaar keerde dat tij… wat bleek: hij was eigenlijk wel toe aan z’n pensioen! Slik!!!! En ondanks dat dat natuurlijk een mooi iets is: verder kunnen genieten en niks meer moeten, is het tóch echt “the end of an era”…: mijn papa is gestopt met werken en is vanaf heden gepensioneerd. Wat jammer dat mijn moeder dat niet meer mag meemaken. Allemaal gedachtes die vandaag door mijn hoofd flitsten.

Voor mij was het stiekem ook een beetje een bijzondere dag. Ik was namelijk vanmiddag ook aanwezig op de afscheidsborrel van mijn vader, en die afscheidsborrel was (uiteraard) op z’n werk..,. Ja: op school dus! Dé school waar ik zelf vijf jaar op gezeten heb en waar ik dertien jaar geleden voor de Havo slaagde. Hemeltje-lief; dertien jaar geleden alweer!

Toen ik er vanmiddag binnen stapte was het, zoals ik me kon herinneren. De vloer was hetzelfde, de geur, de omgeving. Wow! A blast from the past. Ik kon het gewoonweg niet laten om aan het einde van de borrel heel even in de school rond te lopen, op alle verdiepingen. Het is toch een omgeving geweest die tijdens vijf cruciale puberjaren erg belangrijk voor me is geweest. Ik zwierf door de gangen heen… heel veel was hetzelfde, maar ook heel veel was anders. Toch zag ik door het gewijzigde beeld alsnog wat ik me kon herinneren; oh ja, daar had ik mijn kluisje. En ginds zaten we altijd met een groepje. En dit is (was!) het lokaal van mijn vader. En oh ja; dáár is de filmzaal. De filmzaal waar we (bijna) iedere middagpauze oefenden voor de Bonte Avond. Nou is voor meerdere scholen de term “Bonte Avond” wel bekend… maar voor míjn middelbare school is het echt een fenomeen. De Bonte Avond is niet zomaar een bonte-avond… het is een daadwerkelijk uitverkocht theater drie avonden én een matinee lang! Het is een bonte avond waar je twee audities voor moet doen en waar je niet gegarandeerd door heen komt. Deze Bonte Avond is een ware happening! En in de zogeheten filmzaal werden briljante ideeën geboren. Onze ideeën. Ideeën die wij tot stand mochten laten komen… tijdens die bonte avond. Ieder jaar weer.

Dat was bij mijn her-examen geschiedenis in het jaar 2000 dan ook de enige overweging die mij even liet twijfelen: zal ik bewust toch een onvoldoende halen? Zodat ik nog een jaartje Bonte Avond mee kan doen? 😛 Neeeeh… laten we toch maar slagen. En mijn ouders waren érg blij met die keuze ;-).

The end of an era…

Tis die tijd hè… die vliegt!

foto (9)

© Eveline – September 2013

Advertenties

Nee!

Toen ik vanmorgen de oudste druif uit bed haalde, werd mij al heel snel duidelijk dat zij chagrijnig was. En niet zo’n klein beetje ook.

“Heb je lekker geslapen lieverd?”

“NEE!”

“Heb je zin in ontbijt?”

“NEE!”

“Ben je chagrijnig?”

“NEE!”

Wat is er dan?

“NEE!”

Ik moest oprecht mijn lachen onderdrukken! En wat bleek later… mevrouw was teleurgesteld in de i-Phone die ze afgelopen weekend op de kermis gewonnen had. Het moge duidelijk zijn dat het hier om een speelgoed-versie gaat.

“Hij kan niks en hij doet niks!”.

“Je vond ‘m toch leuk?”

“NEE!”

“Eerst wel, toch?”

“NEE!”

“Oké, hoe dan ook verwende meid, daar hoef je toch niet zo’n chagrijnig-gezicht voor te trekken?”

De letter N ontglipte haar al uit de mond, maar laatste moment bedacht ze zich, keek me aan en riep vervolgens: “JAWEL!!!!”, waarna zíj een lach moest onderdrukken.

Got her!!!! 😉

Chagrijnig

© Eveline – September 2013

Tijd glipt.

Tijd. Het is nog altijd een ongrijpbaar fenomeen. Iets wat alleen nog maar met de pijl naar de toekomst gericht staat. Niet naar het verleden. Niet tot stilstand. Alleen maar naar voor. Het gaat, het vliegt, het raast. En waar blijft het?

Soms denk ik wel eens: hoe fijn zou het zijn om de tijd even te stoppen. Maar waarom? En vooral; hoe zie ik dat dan voor me? Dat alles in de wereld even stopt en dat alleen ik er door heen kan lopen? Neeeh, da’s saai. Maar hoe dan wel? Dat alles door gaat, maar dat het een tijdje 21 september 2013 blijft?! Dat de aarde dus niet draait maar iedereen wel door leeft en dat het een paar uur negen uur ’s ochtends blijft. Of drie uur ’s middags. Maar wat is daar het nut dan van? Juist! Niks.

Het is wel vreemd en bovendien niet te bevatten dat wij er allemaal over honderdtwintig jaar niet meer zijn. Ik weiger honderd jaar te zeggen, want mijn dochters kunnen best 106 en 102 worden ;-). Hoe dan ook… de hechte boog aan familie en vrienden waar je het leven nu mee deelt, is er dan niet meer. Niemand van ons. En of we nou willen of niet, de tijd gaat. De pijl der tijd wijst maar één kant op. En het lijkt er wel op dat hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat.  Het is in feite natuurlijk onzin, want een seconde is een seconde, maar wat betreft de beleving is het wel degelijk anders als je ouder bent. Een volwassene heeft “alles” al een keer meegemaakt en daarom lijkt het sneller te gaan, met alle herinneringen en ervaringen opgeslagen tussen de oren. Voor een kind zijn veel dingen nieuw en dus lijken de dagen minder snel te gaan. Een dag lijkt een week, een week lijkt een maand, een maand lijkt een jaar. En een jaar… een jaar lijkt een eeuwigheid. Wat heerlijk!

Zoals met veel stukken die geschreven worden (of in ieder geval de stukken die ik schrijf) kan ik ook hier maar weer tot één conclusie komen: LEEF! MENSEN, LEEF! Leef, zolang je kan. En laat niet zomaar alleen je hart kloppen, laat het bonken! Laat geen dag voorbij gaan zonder te lachen, ook wanneer je denkt dat er niks te lachen valt. Geniet, val en sta daarna sterker weer op. Maak iets van je tijd hier, want of je dat nou wel of niet doet, de tijd maakt het niet uit. Die waait hoe dan ook de oneindigheid in.

Tijd glipt, zo door je handen. Het blijft nergens! Laat het niet voor niks zijn :-).

223433_459840654083683_1047403315_n

© Eveline – September 2013

Stilte na de storm.

foto (8)

Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet niemand, maar onze dochters verjaren op 14 en 15 september, met een leeftijdsverschil van 4 jaar (min een dag). Het scheelde overigens maar één uur en drie minuten, of ze hadden dezelfde verjaardag gehad. Da’s nog eens uitkienen hè! 😛

We vieren het voor de meiden altijd samen in één weekend; zaterdag het feestje voor de familie en zondag party-hardy voor een handje vol vrienden. En ja; de oudste telg mag sinds vorig jaar natuurlijk ook een kinderfeestje houden. Dat is dan altijd voor de woensdag (of vrijdag-) middag. Dit alles speelde zich afgelopen week af. Voor m’n gevoel is het dan ook van woensdag tot en met gisteren feest geweest. Afgelopen woensdagmiddag met zes meisjes naar een speelboerderij dichtbij de kust gereden, donderdag en vrijdag gewoon gewerkt, toen zaterdag dertien man op bezoek gehad, ’s avonds kwamen de logees aan, en gisteren ook weer twaalf mensen in ons huis mogen verwelkomen (kids hierbij niet eens meegeteld, die hudderden er zo een beetje tussen door ;-)). Kortom: het was een érg gezellige boel en de meisjes zijn tot in den treure verwend. =) Grote dank aan iedereen die geweest is.

Wel kan ik jullie melden……. ik ben KA—-POT!!!!! Hahaha! Toch die dertig die mee telt. Werkelijk! Hier moet ik drie dagen van bijkomen! Oke, zo lang heb ik de tijd helemaal niet om bij te komen, want morgen “calls the duty” weer. Maar vandaag, voor het waard is; even op het gemakje. Ik heb de sportschool vanmorgen overgeslagen, ben op m’n dooie akkertje met de jongste druif de boodschapjes gaan doen (nadat we de oudste op school hadden afgezet), en heb daarna languit op de bank met een bak koffie naar dr. Phil gekeken en het krantje gelezen.

Stilte ná de storm….. ook genieten!

Relaxen 001

© Eveline – September 2013

Het is een keuze!

Zoals de meeste er vandaag al wel een uitspraak of een mening over hebben gehad, blijf ook ik niet achter in deze; de zomer lijkt ons te hebben verlaten. Of het nu voor even is of niet, momenteel is het een feit; zonder jas is het buiten niet lekker, het regent, het waait en de gedachte om de centrale verwarming op te starten is al menig maal door het hoofd geflitst. De herfst dient zich langzaam aan.

Uiteraard vind ook ik het jammer dat we nu al van de, mijns inziens, te korte zomer afscheid moeten gaan nemen, maar aan de andere kant kan ik niet ontkennen de leuke dingen er ook wel weer van in te zien:

Koude gure lucht buiten, heerlijke warme sfeer binnen. Thee, koekje, dekentje op de bank. Storm in de lucht. De regen die op het rolluik te horen is, terwijl jij het knisperende dekbed nog een beetje hoger over je neus trekt. Het seizoen waarin je je warme thuis nog net iets meer gaat waarderen.

Heerlijk!

Positief denken. Het is een keuze… 😉

© Eveline – September 2013

Antonio Vivaldi

Afgelopen donderdag zat ik achter mijn bureau op mijn werk. Ik ben receptioniste/planner en dus is mijn bureau niet alleen een bureau maar onderdeel van een hele balie. Hetgeen wat klanten als eerste zien als ze bij ons binnen lopen. Ik ben er altijd een half uur voordat we open gaan. Die 30 minuten gebruik ik altijd om de boel op te starten en last-minute afspraken er proberen tussen te plannen voor die dag.

Ik was druk aan de slag toen mijn gedachte plots naar mijn moeder gingen. Toen zij net overleden was, heb ik haar aanwezigheid vaak rond me heen gevoeld. En dat is voor een nuchtere Zeeuwse een redelijk vreemde ervaring want over het algemeen hou ik helemaal niet van dat “zweverige geouwehoer”. Maar ik kan het niet ontkennen: ik heb de energie van mijn moeder vaak rond me heen gevoeld een bepaalde periode na haar overlijden. Ik weet ook al van jongs af aan dat, als ik wil en ik mezelf daar voor open stel, ik redelijk spiritueel kan zijn en dergelijke dingen op weet te vangen. Maar ik hou het altijd nog een beetje af. Ik vind het eigenlijk wel best zo; het niet precies weten hoe of wat. Let it be!!!

Hoe dan ook; na een maand of vier na het overlijden van mijn moeder kwam ik op een dag ineens tot het besef dat ik haar energie niet meer voelde! En ik dacht ook meteen; mijn moeder heeft het aardse losgelaten! En gek genoeg had ik daar goede vrede mee, ondanks dat ik zelf niet eens weet wat ik daar dan mee bedoel. Afgelopen donderdagochtend bedacht ik me dus dat ik het enerzijds wel jammer vind dat mijn moeder me nooit meer “komt bezoeken”, wat dat dan ook moge betekenen. Ik zat helemaal in mijn gedachte (én papieren) verzonken toen ik plots de bel hoorde gaan. Als klanten bij ons de voordeur open doen gaat er een bel, die grotendeels door het hele pand te horen is. We waren op dat moment nog dicht, maar omdat het weleens voorkomt dat één van mijn collega’s een vroege afspraak heeft, daarbij de klant binnen laat en de deur niet terug op slot doet is het al regelmatig voor gekomen dat er ineens op de vroege – in principe nog gesloten- ochtend klanten voor mijn balie staan. Niets vreemds dus en ook helemaal niet erg. Alleen nu zag ik geen klant binnen komen na het horen van de gong. Och, dacht ik nog; de wind heeft ‘m weer open gewaaid. Bij een sterk windje laat de deur net van het frame los, schuift vervolgens een stukje open en jawel: dan gaat de bel! Ik liep naar de deur om ‘m terug dicht te doen en……

Kwam niet alleen tot de conclusie dat deze nog gewoon dicht was… hij zat ook nog steeds op slot!!!!

De deur had dus in geen enkel geval voor het bel-geluid kunnen zorgen! Ik fronste mijn wenkbrauwen. Enigszins verward draaide ik me terug om en plots wist ik het…. Mijn moeder is er! In gedachte zag ik haar ineens aan m’n balie staan; rechtop, niet in een rolstoel, niet ziek, goed en gekleurd gekleed en met een lach.

Ik ging terug zitten en vond het echt geweldig. En of ik het me op dat moment nou allemaal maar verbeeldde of dat het echt waar was: het kon me niks schelen. En per slot van rekening was de bel ook “zomaar” gegaan dus waarom kon dit dan ook niet echt waar zijn?

Ik heb mijn werkzaamheden terug opgepakt en in een sneltrein-vaart begon de werkdag en deze was zodanig druk dat ik er verder niet meer bij stil heb kunnen staan. Aan het einde van de dag draaide ik de deur van ons pand terug op slot en ging met een lach naar huis.

Vroeger speelden mijn moeder en ik eens in de zoveel tijd Rummikub. Met Vivaldi op de achtergrond. Hetgeen van Antonio Vivaldi wat ik me het best kan herinneren is Vivaldi – Spring. Die draaiden we grijs op de regenachtige zondagmiddagen. En ik vond het geweldig: die specifieke klassieke muziek. Zwaar, maar mooi en indrukwekkend. Vijf dagen voor het overlijden van mijn moeder hebben zij en ik ook nog een potje Rummikub gespeeld. De letter-versie wel, want de cijfer-versie had te kleine steentjes en die kon mijn moeder niet goed meer oppakken. En zonder Vivaldi, die cd was ik namelijk vergeten mee naar het verpleegtehuis te nemen.

Vijf dagen na het overlijden klonk er wel weer Vivaldi… maar dan op haar uitvaart.

Alsof het ook allemaal met elkaar verbonden is, kwam vanmorgen de oudste druif uit het niets met de Rummikub-doos aanzetten. Ze stalde alles uit op de salontafel en zij en zusje-lief gingen aan de slag, alsof ze ervaren “Rummikubbers” waren. Ik kon het niet laten en zette Vivaldi op, waarna de tranen in m’n ogen sprongen. Terwijl de meiden plots ruzie begonnen te maken over wie de laatste joker mocht hebben, zette ik de muziek maar uit. De ruzie werd gestaakt, de jongste telg keek me verwonderd aan en zei:

“AAN, mama, dát, AAN!”

Ik zette ‘m terug aan en tevreden speelden ze verder.

Mooi, we zetten de traditie gewoon voort….

Vivaldi – Spring

© Eveline – September 2013

Simpele geruststelling.

02.30 uur. Ik schrik wakker van één van mijn kinderen die in paniek “Mama, mama” roept. Ik haast mij naar de zolderkamer waar onze oudste ligt. Ik verwacht een verhaal met enge dromen, boze monsters in de kast, rare stripfiguren onder haar bed, etc.! Ik vlieg haar kamer binnen en zie aldaar: een heerlijk slapend kind. Huh?! Ik ga hurkend naast haar bed zitten en aai haar over haar bol. Totaal niets aan de hand! Maar ik hoorde toch echt iemand “mama” roepen. Plots hoor ik het weer: het is dus de jongste telg! Ik ga terug naar de eerste verdieping en doe haar kamerdeur open. Ze staat in haar ledikantje en kijkt me met betraande, slaperige oogjes aan.

“Mama!”

“Ja lieverd?”

Ze gaf met haar lichaamstaal te kennen dat ze blij was dat ik even was komen kijken. Ze gaf het vervolgens op en ging terug liggen. Ik aaide ook haar over het bolletje en weg was ze weer, op naar betere dromen.

Waar is die tijd he… dat je je moeder kunt roepen als je eng gedroomd hebt, dat ze komt, je een aaitje over je bol geeft en je lekker verder kunt slapen….

Simpele geruststelling. Voor een kind oh-zo belangrijk =).

© Eveline – September 2013