Antonio Vivaldi

Afgelopen donderdag zat ik achter mijn bureau op mijn werk. Ik ben receptioniste/planner en dus is mijn bureau niet alleen een bureau maar onderdeel van een hele balie. Hetgeen wat klanten als eerste zien als ze bij ons binnen lopen. Ik ben er altijd een half uur voordat we open gaan. Die 30 minuten gebruik ik altijd om de boel op te starten en last-minute afspraken er proberen tussen te plannen voor die dag.

Ik was druk aan de slag toen mijn gedachte plots naar mijn moeder gingen. Toen zij net overleden was, heb ik haar aanwezigheid vaak rond me heen gevoeld. En dat is voor een nuchtere Zeeuwse een redelijk vreemde ervaring want over het algemeen hou ik helemaal niet van dat “zweverige geouwehoer”. Maar ik kan het niet ontkennen: ik heb de energie van mijn moeder vaak rond me heen gevoeld een bepaalde periode na haar overlijden. Ik weet ook al van jongs af aan dat, als ik wil en ik mezelf daar voor open stel, ik redelijk spiritueel kan zijn en dergelijke dingen op weet te vangen. Maar ik hou het altijd nog een beetje af. Ik vind het eigenlijk wel best zo; het niet precies weten hoe of wat. Let it be!!!

Hoe dan ook; na een maand of vier na het overlijden van mijn moeder kwam ik op een dag ineens tot het besef dat ik haar energie niet meer voelde! En ik dacht ook meteen; mijn moeder heeft het aardse losgelaten! En gek genoeg had ik daar goede vrede mee, ondanks dat ik zelf niet eens weet wat ik daar dan mee bedoel. Afgelopen donderdagochtend bedacht ik me dus dat ik het enerzijds wel jammer vind dat mijn moeder me nooit meer “komt bezoeken”, wat dat dan ook moge betekenen. Ik zat helemaal in mijn gedachte (én papieren) verzonken toen ik plots de bel hoorde gaan. Als klanten bij ons de voordeur open doen gaat er een bel, die grotendeels door het hele pand te horen is. We waren op dat moment nog dicht, maar omdat het weleens voorkomt dat één van mijn collega’s een vroege afspraak heeft, daarbij de klant binnen laat en de deur niet terug op slot doet is het al regelmatig voor gekomen dat er ineens op de vroege – in principe nog gesloten- ochtend klanten voor mijn balie staan. Niets vreemds dus en ook helemaal niet erg. Alleen nu zag ik geen klant binnen komen na het horen van de gong. Och, dacht ik nog; de wind heeft ‘m weer open gewaaid. Bij een sterk windje laat de deur net van het frame los, schuift vervolgens een stukje open en jawel: dan gaat de bel! Ik liep naar de deur om ‘m terug dicht te doen en……

Kwam niet alleen tot de conclusie dat deze nog gewoon dicht was… hij zat ook nog steeds op slot!!!!

De deur had dus in geen enkel geval voor het bel-geluid kunnen zorgen! Ik fronste mijn wenkbrauwen. Enigszins verward draaide ik me terug om en plots wist ik het…. Mijn moeder is er! In gedachte zag ik haar ineens aan m’n balie staan; rechtop, niet in een rolstoel, niet ziek, goed en gekleurd gekleed en met een lach.

Ik ging terug zitten en vond het echt geweldig. En of ik het me op dat moment nou allemaal maar verbeeldde of dat het echt waar was: het kon me niks schelen. En per slot van rekening was de bel ook “zomaar” gegaan dus waarom kon dit dan ook niet echt waar zijn?

Ik heb mijn werkzaamheden terug opgepakt en in een sneltrein-vaart begon de werkdag en deze was zodanig druk dat ik er verder niet meer bij stil heb kunnen staan. Aan het einde van de dag draaide ik de deur van ons pand terug op slot en ging met een lach naar huis.

Vroeger speelden mijn moeder en ik eens in de zoveel tijd Rummikub. Met Vivaldi op de achtergrond. Hetgeen van Antonio Vivaldi wat ik me het best kan herinneren is Vivaldi – Spring. Die draaiden we grijs op de regenachtige zondagmiddagen. En ik vond het geweldig: die specifieke klassieke muziek. Zwaar, maar mooi en indrukwekkend. Vijf dagen voor het overlijden van mijn moeder hebben zij en ik ook nog een potje Rummikub gespeeld. De letter-versie wel, want de cijfer-versie had te kleine steentjes en die kon mijn moeder niet goed meer oppakken. En zonder Vivaldi, die cd was ik namelijk vergeten mee naar het verpleegtehuis te nemen.

Vijf dagen na het overlijden klonk er wel weer Vivaldi… maar dan op haar uitvaart.

Alsof het ook allemaal met elkaar verbonden is, kwam vanmorgen de oudste druif uit het niets met de Rummikub-doos aanzetten. Ze stalde alles uit op de salontafel en zij en zusje-lief gingen aan de slag, alsof ze ervaren “Rummikubbers” waren. Ik kon het niet laten en zette Vivaldi op, waarna de tranen in m’n ogen sprongen. Terwijl de meiden plots ruzie begonnen te maken over wie de laatste joker mocht hebben, zette ik de muziek maar uit. De ruzie werd gestaakt, de jongste telg keek me verwonderd aan en zei:

“AAN, mama, dát, AAN!”

Ik zette ‘m terug aan en tevreden speelden ze verder.

Mooi, we zetten de traditie gewoon voort….

Vivaldi – Spring

© Eveline – September 2013

10 thoughts on “Antonio Vivaldi

  1. Wat een lief stukje over je moeder. We weten niet wat er zich allemaal afspeelt tussen hemel en aarde dus waarom zou het niet kunnen dat ze niet even wat van zich liet horen? Het was een moment om te koesteren in elk geval!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s