Oeps!

Gisteravond terug gekomen van het ongekende Backstreet/Bahama’s-avontuur. Ontzettend waanzinnig, fabulous, gruwelijk geweldig en…. uhm… ja, ik moet nog de juiste woorden vinden om hetgeen wat we hebben meegemaakt in kaart te brengen. Het fenomeen “de herinneringen even laten bezinken” is hier serieus van toepassing. Maar binnenkort zal ik echt iets over al het “Backstreet-geweld” bloggen, daar kunnen jullie zeker van zijn ;-).

Hoe dan ook, bij thuiskomst gisteren was het gezin blij dat mams er weer was. Gelukkig maar. En hoewel ik echt een mega fantastische week heb gehad, was ook ik weer blij me bij m’n heerlijke meiden en man te kunnen voegen.

Vandaag ben ik ook nog vrij en ik nam onze dochters vanmiddag gezellig even mee naar het winkelcentrum. De jongste hing, zoals gewoonlijk sinds ze twee is, de lekkere rebel uit en wilde perse met het kleine winkelwagentje aan de haal. Ze gaf zo nu en dan een flinke gil als het niet helemaal ging zoals zij dat wilde en als ik één ding geleerd heb van mijn kinderen, is dat je ze soms even moet laten uitrazen en negeren. Zolang ze andere mensen niet omver rebellen natuurlijk. De telg gaf als een jong leeuwtje een grote brul de lucht in en ik liet uit m’n mond vallen; “Zooo, kind, ff serieus!”. Er liep een mevrouw langs en ze zei ook: “Zooo!”. Ik had vervolgens een leuke opmerking van deze zelfde dame verwacht, iets in de trant van “Da’s geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!”. In plaats daarvan kwam er: “Tsss, en dat wordt tegenwoordig allemaal maar toegelaten!” en ze liep zo weg. OKÉ! Mevrouw, zou u zich alstublieft niet met de opvoeding van mijn kinderen willen bemoeien? -.- Epic fail gewoon.

Een beetje flabbergasted als ik was, liepen we verder en kochten een ijsje. Er kwam een donkere man aan en hij bleef me enigszins raar aankijken en wees vervolgens naar z’n kruis. UHM, EXCUSE ME SIR? Serieus, wat is dat vandaag met mensen? Ik keek weg maar kon het niet laten toch nog een keer naar deze man terug te kijken. En hij mompelde iets en wees vervolgens niet alleen nóg een keer naar zijn kruis, maar nu ook naar mijn kruis?! MENEER TOCH!!!!!!!

Maar, ik keek toen toch maar even naar beneden en zag….

dat m’n gulp open stond!!!!

OEPS….. meneer: bedankt dus :-P….

Good to be home again =)

GulpOpen

© Eveline – Oktober 2013

Op leeftijd.

Dus…. vandaag had ik een aardige klant aan mijn balie die iets kwam vragen over de planning.

“Ja, ik ben eerder ook al geweest hier… Was dat ook bij u?!” vroeg hij…

Meteen gevolgd door;

“Nee trouwens, dat was bij een veel jongere dame!”

Uuuhhh, ok! How old do you think I am?!?! -.-

Ok, toegegeven, hij had het over de weekendkracht en zij is rond de 20. En ik ben 30. Laten we wel zijn… Dat verschil zie je, dat is gewoon zo.

Maar toch, wanneer is dat gebeurd?! Dat ik niet alleen qua leeftijd, qua nummer, niet meer bij de 20 hoor, maar nu ook klaarblijkelijk qua uiterlijk?

Echt?!?!

Ach, alles viel in het niets wanneer ik me bedacht volgende week rond deze tijd in Miami te zitten… 😛

Als 30-jarige wel te verstaan ;-)…

© Eveline – Oktober 2013

Mama zou het zeggen.

“Doe je voorzichtig kind?”

“Blijven jullie bij elkaar en laat je je bagage niet alleen?”

“Neem je reisziekte-pilletjes mee? En genoeg geld? En zorg je ervoor dat je telefoon altijd opgeladen is voor je de deur uit gaat?”

Ze zou zich een week voor vertrek al zorgen beginnen te maken maar me tegelijkertijd ook een allerbeste tijd toe wensen. Zoals ze dat altijd deed wanneer ik op reis of op tour ging, de wijde wereld in. Och, zelfs al was het een weekend naar Amsterdam.

“Of liever Utrecht!” zou ze zeggen.

“Bel je als je aangekomen bent?”

“Maar niet midden in de nacht hoor, dan bel je maar iets later, wanneer de zon hier ook op is.”

“Meisje, even geen taken als mama, of als echtgenote…. gewoon alleen even jezelf zijn! En daar is trouwens niks gewoons aan :-D.”

En ze zou grijnzen wanneer ze zou zeggen;

“Doe je de groeten aan Nick?”

Dit alles zou ze zeggen…. als mama er nog was.

© Eveline – Oktober 2013

Koekje erbij?

Rond 10.00 uur vanmorgen was het tijd voor nog een kop koffie en voor de kids een beker melk. Normaal gesproken wordt er ’s morgens niet gesnoept hier, maar vooruit, voor een keer; een koekje erbij!

Ik sta met de jongste telg bij onze zogeheten “snoepkast” (een deurtje van het dressoir waarachter zich een snoephemel bevindt). Ik pak de biscuits vanachter het deurtje en geef er twee aan de jongste en zeg erbij;

“Eén koekje voor jou en één koekje voor je zus, ga je die even geven?”

Ze kijkt me verbaasd aan en zegt op heldere toon;

“Nee!”

En neemt zo uit allebei een hap!

Dusss….. 😉

© Eveline – Oktober 2013

Peuter(-puber).

Onze jongste dochter is aan het puberen…. als peuter wel te verstaan. Ze is net twee… en ze zegt nee! En dit voornamelijk thuis (wat overigens beter is dan bij een ander ;-)).

Bij de oudste telg werkt het “aftel-principe” als een trein. Dus als ze stout is of bijvoorbeeld speelgoed op moet ruimen en dat dan niet doet, dan tel ik af van 3 naar 1 en vaak vóórdat ik bij 1 kom, staat ze al in het gareel. Echt, het werkt (meestal) perfect. De keren tot nu toe dat ik wel tot 1 kwam, zelfs soms tot nul…. ja: dan moest ze op de mat gaan staan. En de mat is bij ons in huis een fenomeen wat beide kinderen níet leuk vinden. Die houden we er in dus!

Bij de jongste probeer ik dat aftel-principe ook al een beetje in te voeren, maar het maakt nog niet echt indruk op haar. Gister was ik haar luier aan het verschonen voor het slapen gaan en ze was aan draaien, keren en moeilijk doen. Toen ik al meerdere malen had gevraagd of ze stil wilde liggen maar zij dit dus niet deed, ging ik over op het aftellen:

“Drie…. twee….”

waarna zij mij dus daadwerkelijk tot één liet aftellen, me toen met grote ogen aan keek en riep:

“GO!”

Daar sta je dan met je goeie gedrag! Je lachen in te houden! 😛

Vannacht rond middernacht besloot mevrouw klaar te zijn met slapen. Althans, in haar eigen bed! Ik hoorde haar huilen en na dit even een paar minuten aangehoord te hebben ging ik toch maar naar haar kamertje. Ze stond rechtop in bed! Ze had geen vieze luier, geen koorts en ook geen opkomende tanden of kiezen. Kortom: er was niks aan de hand. Even getroost en toen ik haar terug in bedje legde was het weer huilen en ze wist uit te brengen: “Mama bed slapen”. Uuuh, pardon??? Ja ok, dan moet ik er ook eerlijkerwijs wel even bij vertellen dat ze vorige week wel twee nachtjes bij ons heeft mogen “crashen”. Allebei de nachten werd ze meerdere malen huilend wakker en dit wél van een flink doorkomende kies; ze had er erge last van en vooruit… bij hóge uitzondering op den duur bij papa en mama gelegd. En daar vond ze troost en werd er tenminste nog een beetje geslapen.

Maar die kies is door! En nu… nu was er echt niks. Echt…. helemaal…. niks! Ik zag en hoorde het aan haar. Ze probeerde gewoon met m’n voeten te rammelen, maar daar trapte ik toch mooi niet in. Ik ben er vervolgens een behoorlijk tijdje zoet mee geweest en zelfs nog met haar beneden op de bank gezeten, onder het mom van: als jij niet wilt gaan slapen vrouwe, gaan we beneden zitten ook! Knikkebollend zat ze naast me op de bank. Dit was toch ook niet helemaal haar bedoeling en uiteindelijk gaf ze de strijd op…. “Slapen eigen bed!”. Zo is dat meid! Slapen doen we in ons eigen bed!

And as we speak… is er deze avond/nacht nog geen kick gegeven. YES!!!

Beetje puberen hierzo! Tsssss… nou (nog) niet met deze voeten hoor! 😉

BozePeuter

© Eveline – Oktober 2013

 

Nil volentibus arduum

* Nil Volentibus Arduum – (Latijnse spreuk) Niets is onmogelijk voor hen die willen! *

Alles kan, als je het maar graag genoeg wilt. Het gaat natuurlijk niet altijd op, maar toch zit er waarheid in.

Vandaag een jaar geleden begon de verkoop van de Backstreet Boys-Cruise naar de Bahama’s voor oktober 2013. Een cruise waar 2000 fans de gelegenheid krijgen om met hun favoriete band tijd te spenderen op een schip, vertrekkende vanaf Miami. Ik als groot fan zag dat natuurlijk wel zitten en al helemaal in combinatie met het woord “Bahama’s”. Al een paar keer eerder hadden ze zo’n cruise georganiseerd, maar elke keer rond 5 december. Aangezien wij Sinterklaas-avond altijd groots met de schoonfamilie vieren, gezellig inclusief aanhang en alle kindjes, is dat echt een periode dat ik niet eens weg van huis wíl zijn, laat staan kán zijn.

Vorig jaar kwam de announcement:  de cruise van 2013 valt… eind oktober! Nou fijn, dacht ik nog. Toch niet iets waar ik ooit aan zou kunnen deelnemen. Te lang weg van huis, te ver, te duur, te dit, te dat. Het kan niet. Gewoon, niet! Maar langzaam bekroop mij een gevoel. Een gevoel van: ja maar, waarom kan het dan niet? Wie zegt, dat dat niet kan? De enige die het onmogelijk maakt… ben ik zelf. En zomaar uit het niets, begon ik op een bewuste dag eind september vorig jaar, “hypothetisch gezien” de boel te ontleden (figuurlijk dus ;-)). Het kan niet omdat…. zus. En het kan niet omdat… zo. En langzaam gaande die dag, kon ik op een gegeven moment maar tot 1 conclusie komen:

Als ik niet ga omdat ik het onmogelijk acht…… is dat omdat ik het zelf onmogelijk maak. Niet omdat het onmogelijk is.

En BAAAAAMMM!!! Ik realiseerde me ineens: het zou zomaar kunnen! Ik wil het thuis in de groep gooien, want het zou namelijk echt kunnen!  Misschien, zomaar, echt! Het zal géén gemakkelijke onderneming worden, maar het kan wel. En warempel: er waren twee vriendinnetjes die er precies zo over dachten!!!!

Op diezelfde avond nam ik, voor het eerst sinds we ons hondje hebben (vanaf begin 2009) een andere wandelroute met hem. Het was al laat en ik was aan het bellen met één van die twee vriendinnen en we waren zó enthousiast over het hele gebeuren dat het me niet verstandig leek om met zoveel lawaai door de woonwijk zelf te lopen. Ik besloot langs het fietspad te lopen, niet ver van ons huis vandaan. Het grenst niet direct aan huizen en dus: hier kon luidkeels gebeld worden. Sinds die avond is dat fietspad vast onderdeel van mijn avond-wandel-route met de hond geworden.

Voor de cruise-week waren dingen als oppas/ophaal/details-uitwerken/logeeradressen voor de kids regelen nog wel de grootste uitdaging van allemaal. Als de papa het thuisfront voor een paar dagen verlaat, is er niks aan de hand en draait alles door zoals altijd (no offence natuurlijk, maar zo is het wel). Echter, als mama tijdelijk het nest verlaat… staat het leven op z’n kop! En daarbij komt kijken dat mijn man dag én nachtdiensten draait, dus da’s in combinatie met kids niet zo handig. Het was serieus een heel gepuzzel, maar het geheel lijkt momenteel te behoren tot een goed georganiseerd item 😛 (afkloppen op hout!!! afkloppen op hout!!!). Ik doe voor die week een beroep op iedereen die ik vertrouw met onze kids: mijn vader, schoonouders, vier vriendinnen, de bso, het kdv… ennnnnn: het lijkt gelukt! Ongelooflijk maar waar: mama kan een weekje weg! Mijn dank is erg groot aan iedereen die hier aan mee wil werken =).

Vandaag een jaar geleden:

De cruise-cabins konden geboekt worden. Wij sloegen onze slag en dit lukte…. we got in!!! 🙂 Toen dacht ik nog: jeetje, wat een eind weg; een héél jaar, voordat het zo ver is. Eerst moeten onze dochters nog zes en twee worden. Nog een kleine eeuwigheid wachten tot het zover is.

Vandaag een jaar later:

Ik liep met ons hondje weer langs het voor mij inmiddels bekende fietspad. Ongelooflijk hoe hard dat jaar gegaan is. Nu is het daadwerkelijk bijna zover…. nog een week of 3 en dan is het grote Miami/Bahama’s-avontuur begonnen.

Nil volentibus arduum….. tis waar!

Divers 014

© Eveline – Oktober 2013