De lijm die ons samen houdt.

(Nog even geen “cruise blog,no.3”, maar geloof me: die komt, die komt ;-)! Eerst even dit…)

Het openbaar vervoer! Iedereen heeft daar in zijn leven al wel eens op gescholden. Heerlijk! Naast het weer en zijn koude en natte grillen, is ook het OV zeker wel bij vele hét gesprek van alledag.

Gisteren waren de, ja ja… Backstreet Boys in Nederland. ’s Morgens in de studio bij 538, en vanaf einde van de middag bij Q-music (en ’s avonds in hun Qube). Veel Nederlandse (en ook een aantal Belgische, Duitse en zelfs Italiaanse) fans kwamen vanonder hun steen vandaan om naar Hilversum en/of naar Amsterdam af te reizen. Voor het hotel van de boys in Amsterdam stond het vol fans. En niet omdat het dit weekend de EMA’s zijn en er in dat betreffende hotel meerdere sterren zitten… nee… er stonden echt alleen maar Backstreet-fans. We rock!

En ja, toen kon het wachten voor het hotel beginnen. In de kou. Af en toe miezer. Serieus… wat doen we onszelf aan? 😛 Wij kwamen bij het hotel aan tegen half 12, en tegen half 4 was er nog altijd niets gebeurd. Nada! Er waren wel in de loop van de middag een héle hoop fans bij gekomen (het stond helemaal packed) en onze handen en voeten waren inmiddels in staat van ontbinding. Zelfs een appje sturen was voor sommige van ons al niet meer fatsoenlijk mogelijk wegens de blauwe verkrampte vingers. Het leven van een fan gaat niet altijd over rozen! Langzaamaan veranderde rond half 4 de stemming en ja hoor; de eerste bodyguard van één van de jongens werd gespot. Ok, in het gareel!!! Er waren eerder al dranghekken geplaatst aan de voor- & zijkanten. Wij stonden net bij/vóór de hekken aan de zijkant. Uiteraard werd dit niet door iedereen gewaardeerd, maar van de security mochten we (uiteindelijk) blijven staan… en dus: bleven we staan…. who can blame us?

En ja, dan gaat het ineens altijd heel snel! Maar het wachten werd beloond…

Fotocomp.

Kort daarna was het voor mij weer tijd om naar huis af te reizen. Het is nogal een trip terug naar huis vanaf Amsterdam en daarbij kwam kijken dat ik m’n gezin had moeten beloven rond of net na etenstijd thuis te zijn. Onder hun mom van; ‘Je hebt toch wel een keer genoeg van die Backstreet Boys?’…. Uhm…. nou…. eigenlijk….. Ok, voor de goede vrede heb ik daar toch maar geen antwoord op gegeven :-P. Hoewel….. ik moet eerlijk bekennen: ik heb momenteel wel het gevoel voor dit jaar weer een zodanige Backstreet-shot binnen te hebben gekregen, dat ik er voorlopig weer even tegen aan kan :-D. YEAH!!!

Anyways, ik startte mijn reis dus weer naar huis. Het begon al met een metro die niet op tijd reed. Daardoor miste ik net de trein die ik wilde hebben. Pakte de eerstvolgende trein op een ander spoor die (gelukkig) op dat moment wat vertraging had en ik die dus kon nemen en niet een half uur moest wachten. Maar die vertraagde trein liep alleen maar meer vertraging op. Hij stond gewoon keer op keer voor jan doedel stil op het spoor. “Ja, we hebben rood licht, dus kunnen dit station nog niet in rijden”. WTF? Daardoor miste ik de volgende aansluiting ook weer en de aansluiting die ik op den duur wel had, liep onderweg ook al weer zo’n 25 minuten vertraging op. Hij reed dan ook niet tot het eindstation door en we werden er onderweg uitgezet. Op naar de volgende trein. Dussss…..

Bij het overstappen op de laatste verbinding stonden we dus in een óvervolle trein met allemaal mensen die onderweg vertraging hadden opgelopen en noodgedwongen in deze waren gepropt. En “we”  als in: allemaal onbekenden van elkaar die op dat moment hutje-mutje werden gezet. Iedereen baalde! En iedereen klaagde! En terecht ook. Het is natuurlijk niet leuk dat je én te laat komt op plaats van je bestemming én je het zweet en de mondgeur van onbekende je gezicht in gewalmd krijgt! Maar tegelijkertijd heeft het ook wel iets. Je staat zo opgepropt dat je je telefoon écht niet uit je tas of jas kunt pakken. Nou was de batterij van mijn gsm sowieso leeg, maar al was hij dat niet: er kon niet ‘”ge-social-media’d” worden want daarvoor was het te druk. En wat gebeurt er dan op zo’n moment? Krijg nou wat: mensen gaan praten met elkaar. Ze vertellen verhalen over de laatste keer dat ze zo opgepropt stonden. En dat dat ook een keer was gebeurd op vakantie. En dat dat land waar ze toen waren zo gaaf was! En de mensen daar zo aardig! En…. hè verrek…. er gebeurt hier wat er vroeger altijd gebeurde: er werd gepraat in plaats van getypt. Er werd over vakantie-verhalen gemijmerd. Er werd gelachen, met wildvreemde. Echt, had hier een fles wijn in het midden gezet en het zou gewoon een feestje zijn geweest!

Iemand kon het niet laten te zeggen: “Goedwerkende fyra’s zouden de hele samenleving in laten storten!”.

En misschien klopt dit ook wel. De vertraging en het geklaag bracht ons samen en werd het uiteindelijk nog best gezellig. En het bijzondere is, anno 2013….: Niemand van ons heeft het op dat moment gedeeld op facebook! 😉

© Eveline – November 2013

4 thoughts on “De lijm die ons samen houdt.

  1. Whaaaah nog een BSB fan, ik lees alleen maar blogjes over mensen die bij de Qube waren of ze op stonden te wachten. Grappig zoveel volwassen fans :P.

    Ik moet zeggen, vertraging is altijd kut maar op de één of andere manier vind ik het ook een avontuur. Ik leer altijd nieuwe mensen kennen (oké, vaak eenmalig) en de gesprekken zijn eigenlijk goed vermakelijk en interessant. Hoe wel het kut is als je op perron maar staat te blauw bekken of opgepropt in de trein zit, probeer ik er altijd een gezellig moment van te maken. Die vertraging heb je nou toch wel.

  2. Heerlijk om je verhalen te lezen over je belevenis als fan !! ik dacht dat ik de enige gek was hahahahha. Heerlijk hoor !!! moet zeggen dat Nederlands makkelijker lezen. En tja dat reizen met de trein best gezellig kan zijn dat bewijst jou verhaal maar weer maar ik baal toch altijd wel dat we in zo’n uithoek wonen en dat we altijd ver moeten reizen om iets van onze fans te zien hahahahha maar ook ik heb het er graag voor over, al is het voor mij makkelijker he fan van Nederlander scheelt een hoop kilometers.
    Liefs Imke

  3. Ja hè? Het doet wat met mensen, zo’n ‘gedeelde smart’. Had er toevallig afgelopen voorjaar ook een stukje over geschreven: ‘Gek is dat’ Leuk voor jullie dat jullie geduld uiteindelijk beloond werd. Ik zou een waardeloze fan zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s