Laarzen met een verhaal

“These boots are made for walking, and that’s just what they’ll do. One of these days these boots, are gonna walk all over you!”

Oké, dat ik veel schoenen/laarzen/slippers heb, dat weten we nu ondertussen wel al. Ik doe dan ook oprecht mijn best om de oude en dan vooral eigenlijk de kapotte schoenen gewoon weg te doen. Maarrrr mensen, er zijn mijns inziens geldige uitzonderingen op de regel! Van sommige van die afgedragen exemplaren kun en hoef je gewoonweg geen afscheid te nemen.

Neem deze laarzen….

foto (15)

Deze laarzen heb ik (bijna) veertien jaar geleden van mijn moeder gehad, toen we in Amsterdam door de winkelstraten struinden. Samen met mijn vriendinnetje Krista. De reden dat we daar waren, was omdat ik auditie deed op dé Amsterdamse toneel/theater-academie. En Krista was mee, omdat zij mij tijdens één van mijn auditie-stukken begeleidde op de gitaar.

Ik weet natuurlijk niet of het er nog steeds op de volgende manier aan toe gaat, maar toentertijd had je daar drie auditie-rondes. Bij de eerste auditie-ronde deden meer dan duizend auditanten mee. Een spannende happening waarin je binnen tien minuten moest laten zien wat je waard was. Althans; waard voor die eerste auditie dan ;-). Vervolgens kreeg je binnen twee weken een brief thuis gestuurd of je wel of niet door was naar de tweede ronde. Of ze dus wel of geen potentie zagen. Er vielen er rond de 700 af na die eerste ronde.

Ik was door.

De tweede auditie besloeg een heel weekend: van zaterdagochtend tot zondag laat in de middag auditie doen. Acteren, dansen en zingen. I love it! Na dat weekend kreeg je ook weer binnen twee weken een brief thuis: wel of niet door.

Ik was weer door!

Ik kon het gewoon niet geloven, ik was dóór…. jeetje.. door naar de allerlaatste ronde. We waren nog met een clubje over van (zoals ik me heb laten vertellen toen) om en nabij de 70 man. Zeventig van de duizend! Ongeveer de helft van die zeventig zou worden aangenomen.

Ná die derde auditie, die gehouden werd in een vol theater met de jury-leden op de eerste rij (verder totaal niet zenuwslopend gelukkig ;-)), gingen mijn mams, Krista en ik nog even de bruisende stad van Amsterdam in, alvorens we de trein terug naar huis zouden pakken.
“Zou ik aangenomen zijn? Had ik zus of juist zo niet beter kunnen doen? Had ik, zou ik, moest ik…..?”

“Oh Eveline, kijk eens hier lieverd, wat een mooie laarzen” zei mijn moeder, terwijl ze met de betreffende boots aan kwam lopen.

Vijf dagen later kreeg ik de brief thuis. Dé brief die mij liet weten dat ik niet aangenomen was. Close call, maar toch net niet. Redenen als te jong, te zenuwachtig en te weinig levenservaring passeerden de revue! Maar, schreven ze, ik had talent en moest vooral door gaan.

Het jaar daarna begon ik toch aan iets anders: mijn hbo toerisme-opleiding en ontplooide ik in hele andere passies, zoals reizen.

Veertien jaar later heb ik wel weer genoeg leeftijd, zelfvertrouwen en levenservaring op zak, maar om nú nogmaals auditie te gaan doen aan de toneelacademie te Amsterdam?!? 😉 Ja weet u, het klinkt allemaal super gaaf hoor, maar dat vier-jaar-opnieuw-op-kamers-gaan-zitten en dat met twee (straks drie) kinderen én een echtgenoot zie ik toch niet zo zitten :-P.

Maar de laarzen…. die hou ik!

Onder het mom van: Alles is mogelijk voor hen die willen :-D.

© Eveline – Januari 2014

Advertenties

30 januari

20140130-070321.jpg

Vandaag is mijn vader jarig! 65 jaar! Hieper-de-piep…… Juist ja :-D. Na het werk haal ik de kids op en verzamelen we allen bij het restaurant waar we hebben afgesproken. Altijd leuk, zo’n verjaardag. Pap, gefeliciteerd!

Mijn moeder is twee jaar later geboren dan mijn vader, maar ook op 30 januari. Ja, dezelfde dag! Zij zou vandaag 63 geworden zijn. De tweede verjaardag die zij niet kan vieren, toch blijf je daar stil bij staan. Hoe dan ook… Het blijft ook háár geboorte-dag…. Dus… Happy birthday, ook voor mams.

Fijne dag allemaal! =)

© Eveline – Januari 2014

Only the beginning!

GeschoktGezicht

Our youngest daughter is two years old. However, sometimes she thinks ánd acts as if she’s older. She truly is a little daredevil; not afraid of the world. “Come and get me!” seems to become her slogan.

Yesterday her grandfather (my dad) visited us and when he left, both of our daughters climbed on (and over) the couch to wave at him behind the livingroom-window. The youngest was standing on the window-sill.

When “waving-time” was over, the oldest carefully climbed down from the couch. The youngest, however, did not. Nope, she did not! She looked at me with a cheeky face, stretched out and ACTUALLY dove, YES… SHE DOVE…. head down, without hands first, from the couch. We all shivered. She fell, enormously hard on the floor…. got up…. shook her head, and literally laughed out loud, while she collected her toys to play further on.

Dear god, and she’ll turn 16 some day…. 😉

© Eveline – Januari 2014

Bamisweer

Regen

Gisteren was het zogezegd: “Bamisweer” (net zoals vandaag overigens). Kou, wind, guur en regen. Vorige week was het lenteachtig en nu lijkt het weer meer herfst. En dit alles in de winter!

Ik haalde de oudste op van school en had de kachel in de auto lekker aan gezet. Brrrrr, wat zaten we te rillen. De jongste had klappertanden, de oudste blauwe wangen, ik koude tenen en allen nat haar, gezwierd in het gezicht. Alleen; de kachel ging helaas pas echt goed werken op het moment dat ik de auto al voor onze deur parkeerde.

Ik keek de oudste aan en zei: “Nou moehhh, gaat de kachel net lekker werken, zijn wij thuis!”.

“Oh maar mam, dan blijven we toch gezellig nog even zitten?” Ze keek me met glinsterende pretoogjes aan.

“Ach meid, waarom ook niet?!” zei ik en begon mee te zingen met de radio.

De meiden lagen vervolgens hélemaal dubbel toen we zeker nog vijf minuten gewoon lekker in de auto zijn blijven zitten, met de kachel goed door blazend en de muziek een tandje harder.

Buiten storm en koud, binnen in de auto lekker warm en gezellig.

Wat zou een mens zich op dat moment nou nog meer kunnen wensen? 😀

© Eveline – Januari 2014

Namasté

Yoga

Vorig jaar omstreeks mei was ik begonnen met Yoga. Yoga Hatha om precies te zijn. Iedere maandagochtend startte ik mijn week daarmee, op mijn vrije dag. De oudste op school en de jongste bij de sportschool-opvang. Werkelijk ideaal!! Heel af en toe werd er wel eens een les overgeslagen, maar over het algemeen ging ik wel zo’n 3 a 4 keer per maand. Tót… drie maanden geleden. Ik begon me niet lekker te voelen en een week of twee later bleek waarom, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had.

Vanwege de vermoeidheid en misselijkheid ben ik vervolgens de afgelopen drie maanden niet gaan yoga-en. En eerlijk gezegd had het niet alleen met de vermoeid-& misselijkheid te maken… ik vond het ook een beetje… ja gewoon: eng! Yoga omvat veel meer dan alleen in de lotushouding en met je handen voor je hart “Namesté” zeggen. Bij yoga kom je soms in houdingen waarvan je het niet mogelijk had geacht dat dat ooit zou kunnen ;-). De spierpijn de dag daarna liegt er dan ook soms niet om. En dat vond ik een beetje een enge gedachte, zo in dat eerste trimester; buigen en strekken tot je niet meer kunt. Maar omdat het eerst trimester nu achter me ligt en ik me daadwerkelijk stap voor stap beter ga voelen dacht ik vanmorgen: we gaan weer eens =).

En het was: HEERLIJK! Ik zal het morgen wel weer voelen in de spiertjes maar ik voel me echt goed nu :-D.

Bij de ontspanning de laatste tien minuten ga je liggen op je mat, dekentje over je heen, en kun je je in de stroom van je ademhaling volledig in het moment laten zakken. Uhm, excuse me??????? Dat was althans toch míjn eerste reactie op dit fenomeen toen ik net met yoga begon. “Je laten zakken in het moment???” Oké dan! Maar na verloop van tijd ga je begrijpen wat hiermee bedoeld wordt/kan worden en laat je je door de rustige muziek en je controleerbare ademhaling daadwerkelijk zakken in het moment. Dát moment.

En in dat moment zie ik mijn moeder altijd. Ik weet het, het klinkt volkomen gestoord, maar ik bezoek mijn moeder dan. In haar huisje, wat aan het strand staat. In en op dat moment. Zand en wind. En in haar vertrek overal boeken en schildersezels. En mijn moeder vraagt dan hoe het gaat. En ik vraag het terug. En we zijn blij elkaar “te zien”. Na enkele ogenblikken vraagt m’n moeder vervolgens: “We hebben zeker niet lang meer?”. “Nee mama, we hebben nog maar kort, maar volgende week ben ik er weer!”. Altijd wellen tranen op. Mama verdwijnt en het huisje aan het strand ook. Ik ben weer alleen, alleen in het licht.

Kort daarna zegt de docent dan meestal iets in de trant van: “Probeer terug in de dag te komen, terug op aarde!”.

En dat doe ik dan. Mijn week is met frisse moed begonnen =).

Namasté!

© Eveline – Januari 2014

Dweilen met de kraan open.

Het huishouden, het is een “never ending story”. Wat het overigens ook niet hoeft te zijn hoor, maar enige medewerking van dat huishouden zelf lijkt soms wel eens op z’n plaats. Nu ben ik me er heus wel van bewust dat wasgoed zichzelf niet kan wassen en de stofzuiger niet zelf de stekker in het stopcontact kan doen en eventjes de Franse slag rond kan gaan, maar dat gevoel heb ik toch wel eens; jongens (als in: stof, was, afwas): WORK WITH ME!!! 😉 Goed, dat klinkt best idioot, maar toch…. geen kaboutertjes hier te vinden die dat even willen doen. Het voelt zo nu en dan als dweilen met de kraan open.

Hoe dan ook: ik hou van een opgeruimd huis. Het hoeft heus geen klinisch opgeruimd ziekenhuis-huishouden te zijn, maar gewoon: “proper”. Simpel zat. Nu is het ook een feit dat ik sinds de komst van de kinderen dat niet meer zo 100% perfect voor elkaar krijg als dat ik eigenlijk zou willen. Gewoonweg omdat daar te weinig uur voor in één dag zitten en de rest van het leven; werk, school, cursussen, leuke dingen doen (ja, want zelfs dát doen we nog), gewoon door gaat. Maar al met al krijg ik de boel normaal gesproken redelijk rond. Jippie!

Echter, de laatste drie maanden zijn een ander verhaal geweest. De afgelopen twaalf weken hebben namelijk in het teken gestaan van PURE (over-)vermoeidheid, misselijk zijn en ga zo nog maar even door. Dit resulteerde in het feit dat niet het huishouden, maar ík achter diezelfde feiten aan ging lopen. Meer strompelen eigenlijk. Hand in hand met het huishouden. Pffffff! Dát is pas dweilen met de kraan open. En op het moment dat je het allemaal niet of eventjes niet zelf kunt doen, besef je pas wat je normaal allemaal wel doet! WOWIE!!! BIGGA UP FOR US MOMS!!!!!

Enfin, ik durf het bijna niet hardop te zeggen maar het lijkt, het líjkt…. alsof ik me langzaam ietsjes beter ga voelen. Gister dan toevallig weer een flink beroerde dag gehad, maar nu bijvoorbeeld voel ik me…. eigenlijk… best oké. Dat moment heb ik gelijk benut door te gaan opruimen, stofzuigen, zometeen de afwas, beddengoed uitwassen, en misschien zelfs nog een beetje was vouwen & strijken. Het lijkt er dus op dat ik zachtjes aan m’n “groove” terug krijg. *Klopt het snel even af*

Maar nu weer moe, uiteraard :-P. Eerst tijd voor een bakje koffie en dan strakjes even dweilen.

Met de kraan dicht dus! 😉

Dweilenblog

© Eveline – Januari 2014

Hersenspinsels van een zwangere vrouw…

foto (14)

Voor alle vrouwen die zwanger zijn of ooit zwanger zijn geweest zullen het volgende ook moeten toegeven: zwangere vrouwen denken soms volledig irrationeel, onredelijk en van de hak op de tak na, waarin (al dan niet emotionele-) uiterste binnen luttele seconden aangenomen kunnen worden als zijnde normaal. En dit kan echt over vijftien seconden tijd gaan:

– Verzadigd! Middel honger! Honger! ETENNNNNNNNNN, maakt me niet uit wat, I’ll eat you!

– Alles koek en ei (oehhhh: koek…. en ei…. yum)! Niet misselijk! Half misselijk! Misselijk! ZWIJG!!!!!!!!

– Blij! Also-also! Verdrietig! Tissue, tissue!

– Lang lontje! Half lontje! Geen lontje! AAAAHHHH, don’t anger it!!!!!

Ja…. tis zóóóó…… het…. is…. zo.

Vanmorgen stond ik beroerd op. Echt, beroerd. Twintig minuten later stond ik voor mezelf macaroni-pasta klaar te maken. Gewoon, omdat m’n lichaam daar om vroeg. Beetje ketchup er door heen en smullen maar. Mijn man ging zelf bijna over z’n nek, maar onze dochters aten vrolijk mee, net twee Afrikaanse uitgehongerde vogeltjes, en dit terwijl zíj gewoon zelf al normaal ontbijt (als in boterhammen met ham) op hadden. Maar nee hoor: ze aten alsnog de pasta mee om half 10 ’s ochtends.

En ja… what was bound to happen, happend: nu ben ik weer misselijk!

It’s such a magical time!!!! 😉

© Eveline – Januari 2014