Pessimistischer met het jaar?

Een rasechte optimist, dat ben ik! Ik ben zo optimistisch dat ik het rondje bijna rond ben en feitelijk terug bij de pessimisten zou moeten aansluiten. Zó optimistisch, dat zelfs Emile Ratelband pessimistisch lijkt. En weet u: ik geniet ook van die optimisme. Hoe erg is dat: van je eigen optimistische gedrag genieten. IEK!

Enfin, beeld geschetst!

Maar, ik betrap mezelf er op dat hoe ouder ik word, hoe kritischer ik word. Niet dat kritisch zijn per definitie pessimistisch is, maar ik merk dat ik in sommige situatie toch minder zorgeloos ben, dan bijvoorbeeld tien jaar geleden. Ik zie veel sneller beren op de weg. Ik durf minder snel en met minder vaart in het diepe te springen. Het spring in het veld van tien jaar geleden is een spring in het afgemeten veilige vierkante perkje met omheining geworden, en dan nog het liefst met een veilig-vallen-gegarandeerd-parachute. Waarom is dat? Heeft dat te maken met de rugzak gebeurtenissen die ik inmiddels bij me draag? En door de bijbehorende emoties die die rugzak omhoog houden? En wanneer is voorzichtig handelen veranderd in ogenschijnlijk pessimistisch denken? Ik heb echt geen idee!

Toen ik 22 was (gevoelsmatig 884 miljoen jaar geleden) vertrok ik, alleen, voor enkele maanden naar Australië (heen en terug via Hong Kong). Ik zag geen beren. Ik zag geen angst. Ik zag alleen lol maken, reizen, plezier. Wat ik ook gehad heb. Maar mijn moeder hield haar hart vast. Wanneer ik er nu aan zou denken dat één van mijn dochters die keuze tegen die tijd zou maken… god oh god, ik zou er bij wijze van nu al van wakker kunnen liggen. Negatieve dingen komen mij tegemoet: alleen reizen, met gekke enge mannen om de hoek loerend, fruit plukken om geld te verdienen met 40 graden op je hoofd en vervolgens te weinig drinken, flauw vallen, ambulance, etc. etc.! AAAAH! Pessimistische flauwe donder!

En ik heb het met meer dingen hoor, dingen van nu; “Ja maar stel dat we dit & dat zouden doen dan: beer 1, leeuw 2, olifant 3!”. Hou toch op, bange schijterd!!! Zo ken ik mezelf niet. Waar is die onbevreesde ik gebleven?

Word ik pessimistisch(er) met het jaar? Of is het een beschermlaag te noemen en zit er vlak onder dat laagje nog altijd die optimistische 22-jarige spring in het veld, maar dan alleen iets ouder?!

Weet u wat: ik ga voor het laatste.

De eeuwige optimist ;-).

© Eveline – Januari 2014

4 thoughts on “Pessimistischer met het jaar?

  1. Herkenbaar. Ik denk gewoon ook iets wijzer?
    Loop niet meer om 12 uur ’s nachts alleen in een slechte buurt omdat ik de taxi na het uitgaan te duur vond :-p

  2. Het heeft volgens mij weinig met pessimisme te maken maar meer met verantwoordelijkheidsgevoel. Je verantwoordelijk voelen voor een ander maakt dat je meer beren ziet dan wanneer je alleen voor jezelf hoeft te zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s