Ouwe mutsen / gedeelde blaam.

Natuurlijk niet wetende hoe dat bij andere gezinnen/stellen er aan toe gaat, maar ik merk dat het “spontaan dingen ondernemen” minder mogelijk is, of in ieder geval minder mogelijk gemaakt wordt (al dan niet door jezelf), naarmate je ouder wordt. Uiteraard wanneer er kindjes komen is dat ook wel logisch, dat spontaan dingen doen een iets ander verhaal wordt.

Hoe dan ook… gistermiddag om kwart voor vier herinnerde ik me ineens dat ik een paar dagen daarvoor van een vriendin een berichtje had gehad dat er zondag een goede band zou spelen vanaf 16.00 uur in een kroeg, hier in de stad. Mijn eerste reactie toen ik dat bericht had ontvangen, was een diepe zucht. Ik zit nog nét in het eerste trimester van mijn zwangerschap en oververmoeid lijkt tegenwoordig een (standaard-) emotie geworden, dus van de gedachte alleen al om daar hoseeënd (wat overigens geen dikke van dale-woord is) te staan, werd ik al extra moe ;-). Dit liet ik dan ook eerlijk weten aan haar en ik had er verder niet meer aan gedacht. Tot gistermiddag kwart voor vier. Oh ja! Band! Muziek! Was ik aan toe! Ik was tóe om getroost te worden door goede muziek! (Lol, sorry, deze laatste paar quotes waren speciaal voor de Hans Teeuwen-liefhebbers onder ons ;-)). Enfin, ik had sinds wéken weer eens een klein beetje energie over en het kwam ineens opborrelen: laten we gaan! Oh, maar wacht: mijn man was net met de koersfiets weg en de kindjes dan….? Ach, who cares, dan neem ik ze toch gewoon gezellig mee. Waar een band speelt, is dus live muziek, en waar muziek is, vermaken onze meiden zich wel. En het was allemaal overdag, dus hoppa: kids mee. Ik stuurde een paar vriendinnetjes een sms met de tekst: “Leuke band speelt, vanaf 16.00 uur, daar en daar, kom je ook sappie doen? Wij zijn er over een half uur!”. De meeste reageerden met whatsapps zoals; “Top, ik ben er bij, zie je daar!” of “Leuk, ik spring gelijk onder de douche, tot straks!”.

WHOOOOP!

Ik voelde trotsheid: we kunnen het nog! Kids of geen kids. Dertig plus of geen dertig plus: we zijn nog in staat om spontaan, laatste moment, dingen af te spreken. En dat in een tijdperk waarin we normaal gesproken de agenda’s moeten trekken voor een lunchafspraak, en deze lunchafspraak vervolgens best pas drie maanden later schikt bij alle betrokken partijen.

Nee mensen, heus!!!!! We kunnen het nog! Spontaan handelen!

Toen we een half uur later de betreffende kroeg in het vizier hadden, hoorde we de heerlijke muziek al ver tot buiten. De jongste begon gelijk te swingen. Toen we recht voor het café stonden zagen we wel meteen enorm beslagen ramen, en dit terwijl alle klapramen open stonden. Oei, dan is het wel heel druk binnen. Bij het open doen van de kroeg-deur kreeg ik deze slechts zo’n tien centimeter open en verder werd hij (onbewust) tegen gehouden door een drukke, hoseeënde, zwetende meute. UHM?! Netjes schoof ik de deur maar weer dicht. Ik keek de kindjes aan en liet weten: “Meisjes, dit wordt niks”.

Twee vriendinnen hadden zich al binnen weten te wurmen, maar een andere vriendin kwam zelf ook net pas aan. Ik legde haar uit hoe de situatie er voor stond en dat dat met de kinderen écht geen doen was. Ja, ze was het volkomen met me eens, dan konden we de kinderen niet aan doen, wij gingen gewoon gezellig ergens anders wat drinken.

Bij het weglopen van de ene naar de andere horecagelegenheid, vroeg ik plots aan m’n vriendin: “Zeg, zeg eens eerlijk, als ik de kids nou niet mee had gehad, hadden we ons er dan wel tussen gewrongen?”.

Ze keek me terug aan, gniffelde een keer en zei, volkomen naar waarheidsgetrouw:

“Pfff, nog geen tien minuten!” 😉 😛

© Eveline – Januari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s