Namasté

Yoga

Vorig jaar omstreeks mei was ik begonnen met Yoga. Yoga Hatha om precies te zijn. Iedere maandagochtend startte ik mijn week daarmee, op mijn vrije dag. De oudste op school en de jongste bij de sportschool-opvang. Werkelijk ideaal!! Heel af en toe werd er wel eens een les overgeslagen, maar over het algemeen ging ik wel zo’n 3 a 4 keer per maand. Tót… drie maanden geleden. Ik begon me niet lekker te voelen en een week of twee later bleek waarom, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had.

Vanwege de vermoeidheid en misselijkheid ben ik vervolgens de afgelopen drie maanden niet gaan yoga-en. En eerlijk gezegd had het niet alleen met de vermoeid-& misselijkheid te maken… ik vond het ook een beetje… ja gewoon: eng! Yoga omvat veel meer dan alleen in de lotushouding en met je handen voor je hart “Namesté” zeggen. Bij yoga kom je soms in houdingen waarvan je het niet mogelijk had geacht dat dat ooit zou kunnen ;-). De spierpijn de dag daarna liegt er dan ook soms niet om. En dat vond ik een beetje een enge gedachte, zo in dat eerste trimester; buigen en strekken tot je niet meer kunt. Maar omdat het eerst trimester nu achter me ligt en ik me daadwerkelijk stap voor stap beter ga voelen dacht ik vanmorgen: we gaan weer eens =).

En het was: HEERLIJK! Ik zal het morgen wel weer voelen in de spiertjes maar ik voel me echt goed nu :-D.

Bij de ontspanning de laatste tien minuten ga je liggen op je mat, dekentje over je heen, en kun je je in de stroom van je ademhaling volledig in het moment laten zakken. Uhm, excuse me??????? Dat was althans toch míjn eerste reactie op dit fenomeen toen ik net met yoga begon. “Je laten zakken in het moment???” Oké dan! Maar na verloop van tijd ga je begrijpen wat hiermee bedoeld wordt/kan worden en laat je je door de rustige muziek en je controleerbare ademhaling daadwerkelijk zakken in het moment. Dát moment.

En in dat moment zie ik mijn moeder altijd. Ik weet het, het klinkt volkomen gestoord, maar ik bezoek mijn moeder dan. In haar huisje, wat aan het strand staat. In en op dat moment. Zand en wind. En in haar vertrek overal boeken en schildersezels. En mijn moeder vraagt dan hoe het gaat. En ik vraag het terug. En we zijn blij elkaar “te zien”. Na enkele ogenblikken vraagt m’n moeder vervolgens: “We hebben zeker niet lang meer?”. “Nee mama, we hebben nog maar kort, maar volgende week ben ik er weer!”. Altijd wellen tranen op. Mama verdwijnt en het huisje aan het strand ook. Ik ben weer alleen, alleen in het licht.

Kort daarna zegt de docent dan meestal iets in de trant van: “Probeer terug in de dag te komen, terug op aarde!”.

En dat doe ik dan. Mijn week is met frisse moed begonnen =).

Namasté!

© Eveline – Januari 2014

8 thoughts on “Namasté

  1. Wel, ik deed ook yoga,……bikram en ik zag ook regelmatig mijn overleden nichtje en grootvader, was heel raar maar niet angstig voelde heel normaal aan. En als ik dan in de auto stapte was er het liedje van haar begrafenis op de radio, toen kwam mijn haar wel rechtopstaan. Geniet ervan en je baby kan de heus wel hebben!!

  2. War leuk! Proficiat met je zwangerschap! En stoer dat je weer gewoon gegaan bent. Jammer he dat veel mensen denken dat yoga maar suf is, terwijl het hard werken is ;). Heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s