De piespaal

9789044815481

Kinderen zijn heerlijk onbezonnen en onbevreesd. Zo zien ze bijvoorbeeld in ieder mens alleen het goede en hebben oog voor details wat ons alláng niet meer op valt. Het is eigenlijk zonde dat kinderen met de tijd bepaalde dingen afleren / afgeleerd worden.

Er zijn echter een paar dingen waarvan afleren een hele goede zet is.

De jongste en ik gingen kort geleden samen douchen. Eenmaal uitgekleed en wel in de badkamer, gaf mevrouw te kennen ná mij te willen douchen en niet samen. Dus ja, daar sta je dan in je nakie met je goeie gedrag! “Nou ja meid, dan spring ik eerst wel even onder de douche en dan voeg je je er zo maar bij hoor!”. Op één voorwaarde; ze moest van mij wel in de badkamer blijven. We waren alleen thuis namelijk en ik zag het niet zitten dat die tweejarige peuter alleen in huis zou gaan rond spoken, trap op, trap af. Ze liep poedeltje naakt door onze kleine badkamer te banjeren, maar het kacheltje stond lekker aan, dus koud had ze het niet. Ze was druk in de weer met kleding uit de wasmand te halen en er weer netjes terug in te doen. Terwijl ik mijn haar sta uit te spoelen, zie ik door de beslagen douchedeur ineens… een drolletje op de grond! Ik doe de douchedeur een stukje open en zeg:

“Meisje, wat is dat daar nou?”, en wijs naar het bolusje.

Vol verbijstering aanschouwt ze het ook en zegt:

“Poep!”

“Oh, en van wie is die poep?”

“Van hondje!”

Terwijl dat niet mogelijk kon zijn: ten eerste was ons hondje niet in de badkamer en ten tweede mag hij sowieso en überhaupt niet boven komen. Dus ik antwoord:

“Van het hondje? Maar waar is ons hondje dan?”

“Weet niet mama, hondje weg!”

“Maar vrouwtje, zou het niet gewoon van jou kunnen zijn?”

Bedenkelijk keek ze me vanachter haar krullenbos aan en zei:

“Oh ja… toch van mij. Ik was ook zo druk!”. Ze stapte over het drolletje heen en speelde vrolijk verder.

Kijk en dat is dan wel weer fijn, dat kinderen dát met de tijd afleren: lekker schijten wanneer ze daar zin in hebben, met of zonder pamper, met of zonder toilet.

Tot die tijd is onze jongste zich van geen kwaad bewust en geeft gewoon de hond de schuld. Is hij tijdelijk de piespaal. Misschien geeft “poeppaal” in deze kwestie beter weer wat er speelt ;-).

© Eveline – Februari 2014

Toch?

foto

Gisteren had ik een bliksem dag. De bliksem sloeg meerdere malen in, en dit terwijl de gewone gebruikelijke zaken op de planning stonden. De voor mij normale zaken op maandag: vaste vrije dag, waarin ik een aantal keer op en neer basisschool race, afspraken en/of boodschappen ’s morgens doe, tussen de middag voor mij & de kids lunch verzorg en in de middaguren het huishouden doe. Dan na het dweil-, stof- & waswerk alvast het eten voor de avond klaar maak en ná school met de oudste naar de zwemles vertrek. Daarna is het dineren, afwassen, alles en iedereen onder de douche zetten en/of opfrissen, kids op bed leggen en kan mijn maandag-avond-televisie-avond op mijn heerlijke bankie beginnen.

C’est ca… mijn normale maandag.

Gister, was er géén sprake van bovenstaand maandag-ritueel. Het begon vrij normaal, maar toen ik de oudste om kwart voor 12 wilde ophalen, gaf de auto plots STOP aan en sloeg alles op rood. Oké dan! Ik kon op het punt waar ik reed niet zomaar stoppen, maar mijn stuur besloot luttele seconde later tóch van de stuurbekrachtiging af te schieten en de motor leek er gewoon mee op te houden. Gewoon, BAM: niet meer kunnen sturen en geen gas meer kunnen geven. Met moeite kreeg ik ‘m nog net een terrein opgedraaid. Status auto: overleden! Tsssss, hij was nog gekeurd tot juli (ghehe, en dat was dus ook oprecht mijn eerste gedachte… het zal wel iets vrouwelijks zijn (of gewoon iets Eveline-achtigs), maar een auto die tot juli gekeurd is, hoort het tot juli te doen 😛 da’s mijn mening!).

Vervolgens stond de oudste druif dus op mama te wachten aan school voor de middagboterham, maar mama en zusjelief moesten ineens lopend verder. Gelukkig kon ik een beroep doen op mijn lieve vriendin waarvan haar jongste en mijn oudste dus bij elkaar in de klas zitten. Ze pikte haar op de fiets mee op. En wij kwamen hun een tijdje later dan weer lopend tegemoet.

Zooitje. Anders dan anders. Hormonen. Huilen. Ik doe de laatste tijd serieus niet anders!

Eenmaal bij hun gaf mijn (ook zwangere-) vriendin te kennen dat wij meer dan welkom waren om daar een boterham mee te komen eten, maar dat ze maar beperkt boterhammetjes in huis had voor ineens 3 man meer; de trip naar de bakker was die ochtend namelijk nog niet voltooid. Ach, we besloten eerst de kids van eten te voorzien en was er dan nog brood over, zouden wij dat eten. Alles en iedereen was voorzien, gooit vervolgens mijn oudste dochter haar volle glas soja-melk over haar boterhammen heen. Seriously… tell me this is a joke?! 😉

Toen mijn vriendin na de lunch haar man op z’n werk belde om te vragen waar de sleepkabels lagen omdat zij en ik dat wel even met z’n tweeën dachten te gaan doen, zei haar man heel beleefd, doch érg duidelijk: “Misschien beter van niet schat, zal ik dat vanavond maar niet even met de man van Eveline doen?”, ofwel: blijven jullie alsjeblieft met die zwangere hormoon-tengels van onze auto’s af!!!!! 😛

He had a point. We never would have made it ;-).

Toen kwam later de dag de zwemles. Op de fiets dus. No big deal! Mijn dochter zette haar fiets op slot en liep enthousiast de sportschool binnen. Gooit haar sleutels de lucht in en… De zwaartekracht kreeg de sleutels niet terug beneden… Bleken ze in een lamp te hangen, aan het hoge plafond.

Dus ik keek al rond me… Zit ik in Bananasplit? Of Candid Camera?

Bij thuiskomst was er mij één ding heel duidelijk: ik zou vroeg naar bed gaan. Dit gebeurde ook; om half 10 zowaar.

Ik heb het uiteindelijk nog 03.05 uur zien worden. De nacht met een huilende jongste gezeten. Ergens pijn, ergens au, geen trek in slapen.

Maar pjieuw mensen… gelukkig komt er na regen altijd zonneschijn.

Toch?

© Eveline – Februari 2014

Aansteller?

smiley12

Onze jongste dochter zat al een paar dagen te mieren wanneer we haar laarsjes bij haar aan deden. Ze kon niet echt duidelijk vertellen wat er dan was, maar ze gaf te kennen dat de laarsjes niet goed zaten. Dus ik de eerste dag van dat “mieren” de laarsjes al eens terug uit gedaan, haar sokjes hoog opgetrokken, laarsjes terug aan, ritsen goed dicht, geen velletje er tussen. Maar eigenlijk bleef ze een zuur gezicht trekken.

“Wijfie, ze zitten goed, ik kan er verder niks aan veranderen!”

Op de derde dag mieren werd ik het een beetje beu.

“Meid, er is níks bijzonders aan je laarsjes, nu ga je ze gewoon aan doen, niet zo aanstellen!”

Ietwat geagiteerd doe ik de ritsen open en plots…. valt m’n oog op iets roze, verstopt in 1 van de laarzen. Tot mijn grote verbijstering (en schaamte) haalde ik vervolgens uit beide laarsjes, een sok!!! Dat kind heeft dus 3 dagen lang met op gefrommelde sokjes in haar laarzen gelopen.

Ja, het is nu heel zeker: wij gaan echt naar de hel, want we hebben dubbel gelegen van het lachen hierom. Hoe erg! 😛

© Eveline – Februari 2014

You are remembered

foto (18)

It has been a while since we saw eachother. A while since we talked. A while since we argued, agreed, laughed, cried.

As you probably somehow already know, I’m carrying my third child. Yes, almost 17 weeks already. Yesterday I was going through some photoalbums and I found this picture. You and I. And the first baby in the belly, who is turning seven this year. Seven years old! Gosh!

In this picture you weren’t sick. You were healthy, going to be a grandmother for the first time, in just a short while. Everything was new. And everything was okay.

The world was better off, because you were in it.

Seven years later I’m writing this message. Not sure why, because you are not going to read it. But maybe I’m not writing it for you, I’m writing it for me. Just to remind myself that I can write, or say anything I want to you. Whether or not it will reach you. You are here, if I want you to be.

Although we will not have this picture again, with the 3rd child coming up, I can assure you that this child will know who you were.

Who you are.

You are still here, because you are remembered.

© Eveline – Februari 2014

Toen hij “het” boos maakte…

AngryPregnantwoman

Bij de basisschool van onze oudste dochter is het iedere ochtend opnieuw een groot drama met parkeren. Het is een doodlopende (lange) straat en aan het einde daarvan, bij school zelf dus, mag je maar aan 1 kant parkeren en de andere kant is in een soort flauwe bocht afgezet met een (onderbroken) gele streep: je mag hier alleen je kind “laden & lossen”, maar niet parkeren, want die bocht moet worden vrijgehouden voor kerende auto’s. Logisch! Uiteraard wordt er door menig ouder alsnog geparkeerd, want ja: soms kunnen ze niet anders. Alsof je je vier-tot-zes-jarige kind zo de auto uit zet met de mededeling: “Zo, de sleutel ligt onder de mat, soep staat in de kelder, tot snel hè!”. Dus ja, ik snap heus de ouders wel die daar dan toch heel even snel de auto aan de kant zetten. Ook ik heb hier in het verleden meerdere malen geparkeerd lieve mensen, hoewel… ik moet zeggen dat dit oprecht al máánden geleden is. Ik probeer sinds dit schooljaar met volle en alerte overgave een normale parkeerplaats te zoeken, wat wel eens resulteert in een flinke straat én loop verder pas te slagen 😦 ! En wil je een parkeerplaats dichtbij, dan zal je er vóór of rond kwart over acht moeten zijn, anders kan het zomaar zijn dat je pech hebt.

Ik reed vanmorgen met mijn auto tot aan het doodlopende punt om er achter te komen dat er, as usual, geen enkele parkeerplaats meer over was in de straat om vijf voor half negen. Ik zei vervolgens tegen mijn oudste dochter: “Lieverd, stap jij toch alvast maar uit dan, hier is je schooltas (die ik deze ochtend voor de zekerheid zélf maar had meegenomen ;-)), dan zoeken je zusje en ik een parkeerplaats verderop en komen dan achteraan om te zien of je veilig in de klas bent aangekomen!”. Precies op dat moment zag ik in m’n achteruitkijk-spiegel een auto wegrijden! Jippie, er kwam een plekje vrij. Ik gilde: “Oh liefie, blijf maar zitten, er is een plekje vrij!”. Ik draaide de auto en zag vervolgens dat er een andere auto ons tegemoet reed, dus ik deed alvast m’n richtingaanwijzer aan om mijns inziens erg duidelijk te maken, het vrije parkeerplaatsje te willen benutten. Ik had in principe ook nog net vóór de tegemoetkomende auto in kunnen parkeren, maar ik dacht: ach, laat ik beleefd zijn en even wachten tot die auto gepasseerd is. Maar wat doet (en excuseert u mijn taalgebruik: ) die LAMZAK???? Die LAM-EIKEL! Die ontzettende LAM-HARK!!!!! Schiet hij ‘m snel in het vrije plekje. Terwijl ik netjes stond te wachten voor de vrije plaats met m’n richtingaanwijzer aan.

MENSEN, EVEN SERIEUS, ER KWAM BLOED UIT M’N OREN!!!!!!!!!!

Ik steek het maar op de hormonen, maar ik barstte in tranen uit. Woest drukte ik op de claxon en het interesseerde me geen enkele bips dat ik daar mee een boete riskeerde wegens onrechtmatig claxon-gebruik.

Wat nog eigenlijk het ergste is van het hele verhaal, is dat de betreffende man deed alsof hij mij niet zag. Mij niet hoorde. Niet van mijn bestaan af wist. Dat maakte mij misschien nog wel het meest boos.

Met het schuim op m’n mond reed ik weg en heb een paar woorden laten ontsnappen waarvan ik hoop dat de kids ze snel weer vergeten zijn. Volledig aan het einde van de straat vond ik alsnog een parkeerplaatsje. Ik veegde de tranen van m’n wangen, terwijl de oudste mij met grote ogen aan keek en de jongste vroeg: “Mama wat is er?”.

“Het is al goed lieve dames!”, antwoordde ik, “Die meneer heeft mij gewoon even heel boos gemaakt!”

Eigenlijk wilde ik zeggen: ‘Die meneer heeft hét boos gemaakt’.

Hét ja! Gewoon hét!
IT !!!!

A pregnant woman…
Don’t anger it!

© Eveline – Februari 2014

De schooltas.

Schooltas

15 minuten voor vertrek vanochtend:

“Meisje, in je schooltas heb ik eten, drinken en je gym-spullen gedaan, neem je ‘m zo dan wel zelf mee?”

“Ja!”

10 minuten voor vertrek:

“Schooltas meenemen zo he!”

“Ja!”

“Vergeet ‘m dan niet hè vrouwtje!”

“Neehee!”

5 minuten voor vertrek;

“Heb je je schooltas al in het vizier?”

“Jaaahaaa mam, dat heb je nou al duizend keer gezegd!”

Het moment van vertrekken kwam en dat is altijd even chaos.
Iedereen z’n eigen tas. Iedereen in de auto. Iedereen in de gordels.

Ongeveer een kwartiertje later, op school:

“Meis, waar is je schooltas?”

Ze tilt beide schouders de lucht in en laat een grinnik ontsnappen.

You have gót to be kidding me woman!

…zucht…

Nou ja, zij was in ieder geval op tijd in de klas.

Haar schooltas niet.

© Eveline – Februari 2014

Beautiful

Yesterday-afternoon our oldest daughter asked me if she could go outside to play with the neighbours-grandchildren who are here to visit and are about the same age as she is. I said it was okay and helped her in her coat and she put on her shoes. Her hair was áll over the place, so I said to her: “Sweety, let me brush your hair before you leave, it’s a mess!”. She looked at me and literally said: “Mom, why should I care? Bye now!!!” and ran outside.

She left, with her hair all over the place. And she didn’t care.

As I saw her running to the neighbours all I thought was: please, honey, stay this way for the next 80 years….

Beautiful, just as you are!

Lovely-font-b-Hello-b-font-font-b-Kitty-b-font-Comb-font-b-Hello-b

© Eveline – Februari 2014