De horror-arts.

Tandarts

Nee, natuurlijk bedoel ik niet een échte horror-arts. Ik weet niet eens wat een echte horror-arts dan zou moeten voorstellen! Ik bedoel eigenlijk gewoon de tandarts ;-). En hij is natuurlijk geen horror-arts. Maar, het blijft een tandarts! Ik ben er niet bang voor, maar het blijft een tandarts. U snapt gelijk wat ik bedoel, is’t niet? Een arts die met een boor in je mond zit, een arts die spuiten in je tandvlees zet, een arts die met scherpe pinnetjes tussen je kiezen gaat zitten wroeten tot het gaat bloeden, heeft hoe je het ook draait of keert toch een beetje een horror-uitstraling. Ik ben ook altijd in staat, wanneer ik net in die stoel ben gaan zitten, om dan met gebalde vuist richting z’n klokkenspel te wijzen en te zeggen: “We gaan elkaar niet pijn doen, hè vriend?!”.

Enfin, vanmorgen was het weer zo ver: de half jaarlijkse controle. Met mijn gebit zou ik ook makkelijk eens per jaar kunnen gaan, maar ik voel me er prettiger bij dat er één keer per half jaar naar de tandjes gekeken wordt. Indien er namelijk scha is, is dat snel gedetecteerd en opgelost. Als je een jaar lang met een defect loopt, is het vaak een hoop pijnlijker (ook in de portemonnee). Mijn vader en ik hebben dezelfde tandarts en wij moeten er nog al een stukje voor rijden (uur heen, uur terug). Maar we zijn tevreden, dus we blijven waar we zitten. De rit naar de tandarts is altijd wat timide en stil. De reis terug is uitbundig, met grote bekken en nog grotere anekdotes. De opluchting die een mens kan voelen wanneer de tandarts zegt: “Zo, het zit er op, alles ziet er weer goed uit!” en hij de stoel weer rechtop laat gaan. Het enige wat je op zo’n moment denkt is: PRAYS THE LORD, HALLELUJA!

Als we vroeger naar de tandarts waren geweest gingen we altijd langs mijn oma’s. En één van die oma’s had de gewoonte om je (en vooral na zo’n tandartsbezoek) een lekker snoepje te geven. En niet zómaar een snoepje, neeeeee: zo één waar je speeksel-klieren van ontploffen. Zo’n snoepje waar het suiker van afdruipt; zoet en zuur door elkaar. Zo’n snoepje waar je net geplaatste vulling van denkt: ‘Oooooh no!’ en vervolgens spontaan uit je kiezen knalt.

Zo’n snoepje dus.

Mijn oma’s leven helaas al enkele jaren niet meer, maar toch hebben we het er op z’n minst in gehouden om direct na de tandarts lekker te gaan eten. Of het nou lunch, brunch, diner, tussendoor, zoet, zuur of pittig is… het maakt niet uit: gegeten zal er worden met het weer piek-fijn-in-orde-gebrachte gebit.

De tandarts. Het is een noodzakelijk “kwaad”.

Toch een beetje horror…. 😉

© Eveline – Februari 2014

7 thoughts on “De horror-arts.

  1. Maandag mag ik weer om een gaatje te vullen. Zag er tegenop maar denk dat ik net als jij na mijn bezoek ook iets heel lekkers uit ga zoeken om te eten. Het lijkt meteen een stuk minder vervelend! 😉

  2. Ik ben jaren echt bang geweest voor de tandarts, sinds ik hier woon volledig van de angst af. Ga er nog wel met de zenuwen heen maar lig een stuk prettiger. Heel stom maar juist na zo controle ben ik extra lief voor mijn tanden en let ik paar dagen goed op.

  3. Hahahahaha, het is inderdaad de horror-dokter,…ik ga ook 2 keer per jaar en ik lig telkens stijf van de stress, hoewel er niks mis is met mijn gebit,……

  4. Ik ga een keer per jaar, en de huidige tandarts valt best goed mee.. al helpt het ook dat er roddels rond hem rondgaan over swingen.. ja, dat plaatst hem in een ander (ahum) daglicht. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s