Kak en gezeik

thinking-smiley

Gisteravond hadden we van het werk gezellig een personeelsuitje. Gewoon, omdat we dat eigenlijk veel te weinig doen én omdat we helaas afscheid namen van onze fijne stagiaire. Het was vanaf half zeven verzamelen in een restaurant in de stad.

Het was voor mij best een race tegen de klok! Om half zes sluiten onze kantoor&showroom-deuren, maar dan sta je zelf nog niet buiten. Vervolgens beide kindjes op verschillende locaties ophalen. Dan naar huis racen. Ik wilde mezelf nog even omkleden en opfrissen, maar al met al ging het prima met het tijdsschema tot het thuis komen. Ja… tót het thuiskomen. Eenmaal thuis trof ik stront aan. LETTERLIJK EN FIGUURLIJK! De hond had werkelijkwaar waar het hele huis onder gescheten, van boven tot onder. Zelfs in de vensterbank lag derrie. Oke, die voelde zich duidelijk niet lekker. Natuurlijk sneu voor het beestje, maar wij zaten er maar mooi mee. Ja en ondanks je tijdsschema, laat je je gezin niet zo achter: “Hey jongens, succes, ik ben er van door!”. Nee….. dan help je even. Met die shit!

Kak!

Enfin, alles was opgeruimd en ik liep een kleine tien minuten achter op schema, maar goed, gaan met die banaan. Snel omkleden, make-upje bijwerken en nog even plassen. Oh ja, en ik doe natuurlijk mee met moeders-voor-moeders (vraag je je af wat dit betekent? Klik hier!), dus ik, met die kan op de wc netjes m’n bijdrage weer leveren. En ik moest nogal nodig, dus…. het was een redelijk kannetje vol. Ik deed wat ik normaal ook altijd doe: het wc-papiertje netjes doorspoelen, de wc-bril dicht doen, de kan er op zetten en naar de vensterbank reiken voor het blauwe container-bakje, waar de donatie in moet. Ik heb de blauwe fles in m’n rechterhand en met m’n vrije hand wil ik de volle kan pakken. Maar in plaats van ‘m te pakken….. donder ik ‘m (met veel drama) omver. GOD NONDE!!!!!!!!!! Echt… alles zat onder! De wc zelf, waar het in en over liep, maar ook de vloer, de reserverol-houder, ALLES ZAT ONDER MIJN PIES!

Wat een gezeik! En weer zó iets voor mij. ‘Tis ironisch; eerst schelden op de hond omdat die ’t hele huis onder schijt, en vervolgens zelf de boel onder zeiken. Of nou ja… soort van dan.

KAK!!!!!

Eenmaal (iets te laat dus) bij het restaurant besloot ik om géén uitleg te geven van mijn te-laat-komen. Vond ik niet zo gepast: “Ja ik ben te laat, want ik moest nog stront en pis ruimen, gedeeltelijk van mezelf, maaruh… bon appétit hè!”.

Dus…. 😉

© Eveline – Februari 2014

8 thoughts on “Kak en gezeik

  1. Oh my god, wat een verhaal,…ik zie het levendig voor me,…letterlijk een pis- en kakverhaal,….:-). Hopelijk kon je je nog een beetje ontspannen in het restaurant!

  2. My worst fear realized 😀 Ik was daar ook zooo bang voor dat ik die kan zo laten stuiteren, toen ik die 24-uurs urine moest opvangen 😀 Hoop dat de rest van je avond een stuk rustiger was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s