Rust op zondag

Zondag is rustdag. Althans, dat vind ik dan toch, en omdat ik alleen door de weeks werk is dat daadwerkelijk te realiseren. Mijn man is vandaag wel gaan werken. Nu is dat niet in de regel zo, maar af en toe is het nodig dat hij komt werken op zondag en ach; dat zijn weer extra uurtjes. Positief denken, het is een keuze, echt! 😉

Maar goed; zondag, rustdag dus. De één gaat naar de kerk om deze rustdag te starten, de ander hoopt zolang mogelijk uit te kunnen slapen die dag (that is; if the kids are willing!). Dit laatste geldt voor ons. Niet dat wij niet naar de kerk zouden wíllen gaan ofzo (heus, we zijn ingeschreven ergens), maar we kiezen er liever voor om zoveel en zolang mogelijk in bed te blijven liggen op zondag. Eigenlijk de enige dag dat dit mogelijk gemaakt kan worden. Sorry god, we need our sleep! 😛

Vorige week brachten de kids papa ontbijt op bed voor zijn verjaardag, de week daarvoor brachten zij mama ontbijt op bed voor háár verjaardag en vandaag… bracht ík de kindjes ontbijt op bed. Gewoon, zomaar! De kids vinden het altijd geweldig om in het grote bed te komen liggen op zondagochtend en zeker omdat dat meer uitzondering dan regel is. Maar vanmorgen mocht het. Ze kwamen uit hun eigen bed en vlogen naar het onze. Die twee kleine spruitjes verdwenen volledig onder het grote dekbed en ik zette Nickelodeon op. Dat hoorden ze en ik zag twee neusjes net terug boven het dekbed komen. Vervolgens ging ik naar beneden, verzorgden de bekers melk en draaide de oven aan voor de croissantjes.

Ik keek vanuit het keukenraam naar de achtertuin met onze enorme vijver. Vlak daarboven een heldere hemel. Ik ving een straaltje zon op wat zich op de vroege ochtend door de woonwijk wist te draaien.

Heerlijk! Rust op zondag!

Fijne dag allemaal =).

foto (23)

© Eveline – Maart 2014

Advertenties

Not my phone!

Zoals al eerder deze week verteld ben ik afgelopen weekend naar het concert van de Backstreet Boys in Antwerpen geweest. Mijn vriendinnen en ik hadden de plezierige bijkomstigheid ook naar de Afterparty van deze jongens te mogen en ons kaartje reikte zelfs tot aan een vip-foto met ze. Altijd genieten.

Nu is het met die vipfoto’s altijd zo, dat het nogal haast- en vliegwerk is. Uiteraard heb je je leuke moment met je idolen, maar je moet je uiterste best doen om die paar ogenblikken zo goed als mogelijk in je op te nemen, want voor je het weet is het weer voorbij. In de regel sta je in een lange wachtrij en mag iedereen om de beurt of per groepje naar de boys, handje schudden en indien gewenst een omhelzing geven, omdraaien voor de foto, *FLITS*, en vervolgens mag je (of nou ja: moet je) weer doorlopen. Topsport, ik zeg het je! Ook voor óns fans dus.

Op voorhand is er altijd de mogelijkheid om je tas net vóór dat je aan de beurt bent aan de security te geven. Bij het geval van de afterparty was dit al een paar groepjes voordat je aan de beurt was aan de orde. Heel de mikmak afgeven zodat je niet onhandig met je tas, fototoestel, etc. in je handen staat. Want zelf een foto maken is in die split-second niet aan te raden, just enjoy the moment en de VIP-foto wordt door fotograaf Justin hoe dan ook gemaakt. Met enige twijfel in m’n hart geef ik m’n boel altijd af. Het is wel de tas waar álles in zit, niet alleen je portemonnee en je paspoort, maar ook je telefoon en je andere personal belongings. Ik vind het altijd nog al wat. Maar goed, het is maar voor even en we gaan er van uit dat het goed bewaakt wordt. Net nadat wij onze tassen hadden afgegeven draait een meisje in één van de groepen voor ons zich naar me om, duwt haar smartphone in mijn handen en vraagt: “Kun je een foto maken als ik bij de boys sta? Bedankt!” en draait zich weer terug om. Stond ik daar, met háár telefoon in mijn handen terwijl ik net de mijne met kramp in m’n donder had afgegeven… Aaaahhhh :-P! Nou ja, maakt niet uit, ik doe dit gewoon voor dat meisje, ‘tis misschien wel de eerste keer dat zij ze ontmoet. Maar, zowel hun groepje als het groepje daarvoor waren nog niet aan de beurt. Ik stond nog even met m’n vriendinnen te praten, draaide me weer om naar voor en bedacht me ineens: shoot, welk meisje was het nou ook alweer? Ah crap, ik weet het niet meer. Nou ja, van alle groepen die toen nog kwamen dus maar een foto gemaakt, ik denk, dan kan het niet missen. Op een gegeven moment waren wij aan de beurt, maar niemand kwam z’n telefoon bij me ophalen. Uuuuuh, hallo… mensen?!?! Lichtelijk in paniek stond ik daar met de telefoon… VAN EEN ANDER!!!! Eén van m’n vriendinnen zei: Meid, pleur die telefoon gewoon weg, moet ze er maar beter op passen. Heel even overwoog ik dit te doen, maar kon het toch niet over m’n hart verkrijgen. Nou ja, toen ging die snert telefoon maar mee naar de boys.

Met de smartphone van EEN TOTAAL ONBEKEND PERSOON in mijn handen, gaf ik de boys een dikke knuffel en een kus. Heb ik weer! Het was tijd voor de foto, ik draaide me om en dacht: ja maar… g*dver… ik wil niet met een telefoon en zeker niet met die van een ander hier nu op de foto. Ik buk, leg die telefoon op de grond, ga staan, doe nog een stap extra opzij, want ja; dadelijk trap ik dat kl*te ding nog stuk ook, lach, FLITS… klaar. Pak de telefoon weer op, bedank de boys voor de gigantisch leuke avond en loop weer verder. Ik keek angstvalling rond me heen tussen die hele meute meiden voor me en besefte me dat ik dus écht serieus volstrekt geen idee meer had van wie de gsm was. Oh maar wacht eens even… dáár…dat is ze!!! Ik liep naar het meisje toe, bracht de telefoon richting haar neus en zei: “Uhm meid…. Je telefoon?”.

Ze keek me aan, gaf een lachje en zei, nogal op laconieke toon; “Och ja, joh, bedankt he!” pakte de gsm aan en liep weg.

Joooo…. Graag gedaan eeej!

Enfin, je maakt het weer mee. Maar dus even serieus, hier op de foto tussen Nick & mij op de grond…

NÓT MY PHONE!!! 😉

fotoap

© Eveline – Maart 2014

‘Tis wat!

Jaaaah, het is wat, zwanger zijn. Buiten om het feit dat het natuurlijk een absolute “magical time” is, is het bijvoorbeeld soms ook door je misselijkheid heen bijten tijdens het autorijden of je door je bekkenpijn heen weten te manoeuvreren terwijl je de huishoudelijke taken nog altijd zelf én op hetzelfde tempo zoals altijd wilt doen.

Not to mention de voorbereidingen betreffende je baan…

Over pak en beet twaalf weken zal, wanneer alles tot die tijd naar behoren verloopt, mijn zwangerschapsverlof in gaan. Om die redenen zijn wij op het moment op zoek naar een receptioniste/planner die mijn functie kan overnemen gedurende mijn verlof, plus een maandje ervoor (zodat ik mijn vervang(st)er zelf kan inwerken) en een maandje erná (zodat diezelfde vervanger de zaken weer op een goede manier direct terug naar mij toe kan koppelen). Al met al een half jaar-baan dus. Samen met mijn bazin heb ik een profiel & vacature opgesteld aangaande mijn functie en deze is afgelopen week online gezet. En werkelijk… óngelooflijk wat er die eerste dag al aan hoeveelheid reacties binnen is gekomen op deze vacature. En dit dus op een tíjdelijke functie! TIJDELIJK! Op een functie van zes maanden wordt al massaal gereageerd. En oprecht: de meeste van deze sollicitanten zijn daadwerkelijk gekwalificeerd, met minimaal mbo of hbo denk/werk-& opleidingsniveau.

Wat is er in godsnaam aan de hand in Nederland? Daar waar je tien tot vijftien jaar geleden nog zeer kieskeurig te werk kon gaan met je HBO/WO –opleiding en de gepaste jobs min of meer voor het oprapen lagen, is tegenwoordig die bewegingsruimte in de banenmarkt volstrekt verdwenen. Je solliciteert nu daar waar je kan als werkzoekende, ook al is dit op een tijdelijke functie.

Terwijl ik door steengoede sollicitatiebrieven en curriculum vitae’s aan het bladeren ben, met motivaties die zelfs ík niet zou kunnen verzinnen, besef ik des te meer hoe blij ik ben met mijn job. Echt!

En als het aan mij ligt… houden we dat ook ná het zwangerschapsverlof lekker zo ;-).

fotoblog

© Eveline – Maart 2014

“You are the piece I can’t replace, you left a mark that won’t erase!”

~ Line from “permanent stain” – Backstreet Boys

De teller van mijn fanschap staat dit jaar inmiddels op 19.
Negentien jaar! Ik werd fan op mijn twaalfde en twee jaar later was er iemand die tegen mij zei: “Och meisje, die fase gaat vanzelf over, ik spreek je nog wel eens als je wat ouder bent.”. Die persoon kwam ik weer eens tegen toen ik half de twintig was. Hij vroeg hoe het “now-a-days” allemaal ging, want ja; we hadden elkaar toch al minimaal tien jaar niet gesproken. Ik kon het niet laten als eerste te vermelden nog altijd fan van de Backstreet Boys te zijn. More than ever! Hij grinnikte: “Dan zat ik er mooi naast!”.

You bet ya ass you did!

You see; they left a mark that won’t erase!

Met vier vriendinnen gingen we er gisteren op uit, waarvan twee zwanger. Tja, dat krijg je er natuurlijk van; wanneer je als fans, fan blijft en samen ouder wordt, kun je de klok er op gelijk zetten dat er wel een keertje één of meerdere zwangeren tussen komen te zitten. Ze traden gister op in het Sportpaleis in Antwerpen en dat is iets meer dan een half uur hier vandaan. Kortom: lekker dichtbij! We hadden de beste plekken gekocht die je maar kon kopen, namelijk: pitplaatsen. Voor de leken onder ons: dat zijn 2 vakken die min of meer ín het podium zitten. Echt, super relaxed. Laat aankomen, op je dooie akkertje de zaal binnen stappen en dan nog top plaatsen hebben ook. Dat zijn pit-plaatsen. Wat een uitvinding!

Vlak voordat we vertrokken hier moest ik nog éven de Albert Heijn binnen (hoe kan het ook anders!) om nog wat kleine concert-boodschapjes te doen. Dingen als dextro-energy, Capri-sonne en marsen. De gebruikelijke tour-zaken dus :-P. En of ik nou veertien of één-en-dertig ben… ik loop voor tour-vertrek altijd door de winkel met de puberale fan-gedachte: ‘Mensen, hebben jullie énig idee wat ik straks ga doen en wie ik vanavond ga zien? Jullie met je saaie zaterdag-boodschappen… ik ga lekker op tour mothafackaaaaa’s!!!!” 😉

We kwamen rond half 5 a 5 uur in Antwerpen aan en hadden, uiteraard, honger. Basis emotie! Hapje gegeten, of eigenlijk meer: hapje geïnhaleerd en toen de boel een beetje gaan verkennen bij het Sportpaleis zelf…. Ook al zijn we daar al meerdere malen voor de boys geweest, het is altijd een verrassing hoe de vork deze keer weer in de steel steekt, want kaarten hadden we nog niet. Althans: wel besteld en betaald via de fanclub, maar die behoor je dan weer ergens bij de venue op te gaan halen. Maar ja; de fanclub stuurt altijd van die schitterende mailtjes, maar deze moeten ten alle tijden met een korrel zout en vooral een héle grote slok wijn serieus genomen worden, want meestal slaat het nergens op. Er stond dat je vanaf half zeven je kaarten (en ook eventuele afterparty-kaarten) op een bepaalde plaats naast de Merchandise kon ophalen. Nou, ik kan u melden: dit zogenaamde ophaalpunt naast de Merchandise heeft bij mijn weten nooit bestaan. Sterker nog, wij kwamen er via-via achter dat er op dat moment aan de zijkant van het sportpaleis al enkele pit&-afterparty kaarten opgehaald konden worden en dat dus al om kwart over vijf. Typisch Backstreet, het verbaasde ons dan ook totaal niet! Maar goed, relaxed: om kwart over vijf alles al ophalen, dan hoef je verder nergens meer naar te kijken, kun je nog wat gaan drinken en dan op je gemakje de zaal binnen lopen. Good, let’s go there…. Kwamen we daar aan, wilden de security er nét mee gaan stoppen en dat zou betekenen dat we weer terug naar de voorkant moesten en alsnog geen kaarten of niks-niet hadden op dat moment.

“Aaaah meneer, alstublieft….” *puppy eyes*

De bodyguard keek ons streng aan, maar maakte desalniettemin de fout op een bepaalde manier z’n gezicht te trekken waardoor wij wisten, gewoon volhouden…. we almost got him! 😛 Hij gaf het puntje van z’n vinger vrij. We namen een hele hand.

“Aaaaah tooeeee, meneer, twee zwangeren hier, verder geen andere fans te bekennen, kunt je alstublieft voor ons een uitzondering maken???” *Bijna start inzet van de Oprah-Ugly-Cry*

And he caved! Hij liet ons binnen waarna de grote deur achter ons dicht ging. De gastenvip-lijst werd nagekeken en we kregen onze pit-&afterparty-kaarten. Én een groen bandje om de pols voor de pitplaatsen. Linker pit-vak kreeg geel, rechter pit-vak kreeg groen. We liepen het gebouw vervolgens weer uit en wandelden terug naar voor. Hey, maar wacht eens even dames… Hadden wij geen linker-pit kaarten? Maar nu hebben we een rechter-pit-bandje. Worden we nu niet genaaid?

Eenmaal in de zaal bleek dat we hier juist mazzel mee hadden, want ons nieuwe pitvak was veel minder crowded dan ons oorspronkelijke vak. Geluk bij een ongeluk, so no argument from this corner! We hadden hartstikke eerste-rang plekken, direct aan het podium. Het was al genieten nog voordat het concert begon.

En tijdens dat wachten wat dan volgt, voel je je het meest vredigst op aarde als fan. Er heersen geen oorlogen. Geen hongersnoden. Geen financiële crisissen. Geen ziektes. Niks. Nada. Op dat moment is alles goed. Op dat moment ben je alleen maar fan en de rest van de wereld kan instorten. Zolang het concertgebouw maar blijft staan.

IMG_0008

Na de gebruikelijke wachttijd van honderd uur (we zijn als fans wel wat gewend inmiddels ;-)) begon het voorprogramma en pas tegen negen uur…. kwamen eindelijk de boys waar we voor kwamen:

IMG_0024 IMG_0034

En wanneer ik even iets uit m’n tasje moest pakken… ach…dan legde ik m’n telefoon toch gewoon even op het podium… wat zou ik nou moeilijk doen :-P…

IMG_0019

Ongekend, ik heb inmiddels ongeveer tussen de 45 en de 50 (!) Backstreet Boys-concerten mogen meemaken en ik kan met zekerheid zeggen dat dit de relaxte plekken EVER waren. Echt al vaak genoeg eerste rij gestaan, maar de blauwe plekken de dag daarna logen er nooit om en dit was gewoon in chill-stand eerste rij tegen het podium aan staan. Serieus: uitvinder van de pit-plaatsen DESERVES A MEDAL! Je betaalt er wat meer voor, maar je krijgt er ook aanzienlijk meer voor. Prijs/kwaliteit verhouding is volledig in balans.

Enfin, uiteraard een hele hoop leuke momentjes met de boys gehad, zoals iedereen dat op de voorste rijen eigenlijk wel beleefd. Het is ook totaal onzinnig om al die leuke momentjes & “onder-onsjes” hier allemaal te gaan zitten delen met jullie allemaal, want wanneer je dat nog steeds nodig vindt op 31-jarige leeftijd, dan ben je gewoon dwangbuis-klaar mijns inziens.

Het concert was afgelopen ergens rond elf uur en wij gingen op zoek naar de Afterparty-ruimte. Want ook dát was natuurlijk nog niet bekend van te voren; in welk gedeelte van het sportpaleis dat zich ging afspelen. Ja, het is feitelijk gewoon topsport hoor; fan zijn. Je zit zomaar nog niet op je luie gat (pauperstoepen daargelaten 😉 ).

Goed, hoop drama hier en daar ook weer bij de ingang en tijdens entree afterparty. Ach, het houdt het spannend, niet flauw doen. Gewoon je smoel houden en naar binnen gaan. Wel viel gelijk op dat het énorm druk was. Geen idee hoeveel mensen precies, ik heb geen koppen geteld, maar volgens mij waren het er zeker driehonderd. Om een lang verhaal kort te houden: de afterparty was echt te gek. Vier van de vijf boys waren er aanwezig en het was gewoon…. SUPER. Eerst was het tijd voor de VIP-foto’s (voor degene die daar een speciale kaart voor hadden dan. Degene met alleen een entree-kaart moesten nog even wat langer geduld hebben). Maar wij… hoefden geen geduld te hebben…

AfterPartyFoto

Na de vip-foto’s kon de afterparty echt beginnen. Ze stonden op een klein podiumpje van voor. Eentje achter de draaitafel. En er heerste gewoon een chill-sfeer. Na een minuut of tien gingen ze druppelsgewijs wat dames uit het publiek op het podium halen. Niet de bodyguards, maar echt zij zelf trokken fans op het podium. Om even met ze te dansen, met ze op de foto te gaan, ff te kletsen. Echt cool dat ze dat doen. Zomaar een fan of vier a vijf tegelijk. Maar goed, we wisten natuurlijk allemaal dat ze geen driehonderd fans op het podium gingen halen. En dus, was het afwachten of je één van de gelukkigen zou zijn.

Waar je eerst nog lekker kon dansen en de ruimte had, stonden we op den duur toch wat meer hutje-mutje. Het gedrang voor dat podiumpje werd langzaam meer en meer en meer. Ik begon me er toch niet zo goed bij te voelen… ik ben wel bijna vijf maanden zwanger en ik wil het wel leuk houden. M’n vriendin zag me strugglen en probeerde zo goed en zo kwaad als ze kon me te helpen met wat ruimte om me heen te bewaren. Maar op een gegeven moment had het geen baat meer. We kwamen in een enorm gedrang en ik dacht bij mezelf: “Oké, ik moet hier uit”. En echt, op dat moment pakte één van de jongens m’n hand en trok me (vanaf de derde rij!) op het podium. Serieus, het had niet op een beter moment kunnen komen. ik voelde meteen opluchting en na de opluchting ineens het besef: oh verrek, ik sta met de Backstreet Boys op het podium. Ook goeieavond!

IMG_0141
IMG_0142
IMG_0143

Even met ze gedanst, gebabbeld, ge-hugd. Allemaal maar voor een splitsecond hoor, aan alle mooie dingen komt een eind, en dus ook aan de drie-minuten-podium-roem.

Wat een genieten!!!! Maar toen ik van het podium af moest, mocht ik natuurlijk niet meer van voor gaan staan (wat overigens ook überhaupt niet meer mogelijk was met al dat gedrang). Tja, en toen was het afwachten… zouden mijn vriendinnen ook nog wel op het podium komen?! Na een klein kwartier wachten liep de afterparty op z’n eind en verlieten de jongens de zaal….. en ineens zag ik m’n vriendinnen… ze waren één van de laatste geweest die alsnog even op het podium waren getrokken. JEEEEEEJ, wat leuk!!!!!! Echt leuk!

Bij het terug rijden naar huis hebben we niet veel tegen elkaar gezegd. We zaten allemaal met grote grijnzen in de auto. Alsof ze een kleerhanger in ons mond hadden gestoken.

Being a fan never gets old. We do ‘tho… but “it” doesn’t =).

IMG_0147

© Eveline – Maart 2014

Altijd mooi!

20140320-065235.jpg

Ik werk drie en een halve dag per week wat automatisch in houdt dat ik sowieso drie dagen van de week niet in de gelegenheid ben om mijn oudste kind van school op te halen. Opa of de BuitenSchoolse Opvang worden deze betreffende dagen ingeschakeld hiervoor. Maar woensdag is een dag, dat ik het wel zelf kan doen. In de ochtend werk ik dan en rond het middaguur rij ik naar de basisschool van de oudste. En dat vind ik werkelijk een feestje. Mijn dochter trouwens ook.

Haar klasje heeft altijd gym het laatste uur op woensdag en het gymgebouw is bij hun een stukje lopen van school af. Op het moment dat ik richting school kom rijden, passeer ik dat gymgebouwtje altijd, en ook áltijd, staat het klasje net al buiten om terug naar school te wandelen. En ook áltijd, staat mijn kleine grote druif net iets buiten de rij om mij op te wachten tot ik voorbij rij. Van ver ziet ze me dan al aankomen en begint enthousiast met zwaaien. Ze begint vervolgens ook meteen te praten (net haar moeder). Uiteraard versta ik er vanuit de auto nooit ene drol van.

En ook altijd… schieten de tranen in m’n ogen. Wat een wonderlijk gezicht: zo’n kind vol verwachting haar moeder zien opwachten. En de glimlach die dat bij haar tovert wanneer ze me daadwerkelijk in het vizier krijgt.

Iedere woensdag weer opnieuw.

Altijd mooi!

© Eveline – Maart 2014

Ochtendglorie

20140319-070344.jpg

In de ochtend ligt de wereld aan je voeten. Goed, de koude gure gangtegels ook, maar daar helpen die wollige pantoffeltjes of die mooie vakantie-slippers je dan weer uitstekend bij. In de ochtend is alles nog mogelijk. Iedere dag weer opnieuw. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. De ochtend brengt dat fijne gevoel; ik mag weer een dag, weer een dag in het leven. De ochtend brengt koffie. De heerlijkste maaltijd van de dag komt op tafel. Schone kleren uit de kast. Uitgeslapen en haren gekamd.

We zijn er weer klaar voor.

De middag vraagt het, de avond heeft het, maar de ochtend heeft het niet nodig. De ochtend heeft en geeft alle hoop die je je kunt wensen.

Ja, ik hou van de ochtend.

Goeiemorgen!

© Eveline – Maart 2014

Happy you exist!

Yes, I’m happy you exist.
And not only happy, also grateful.

You are there when I feel good,
You are there when I feel sad,
mad, cheerful, rested, tired.

It’s like you’re the continuous satisfying little light in the dark. Some people say that a little less of you would be better for everyone’s health, but I respectfully disagree, because basically; you rock!!!!

Yes, my dear cup of coffee, you are véry much appreciated, in any form or shape.

Thank you for everything, hope we can grow old together, my dear coffee & I ;-).

20140316-123318.jpg

© Eveline – Maart 2014