Agge mar leut et

Carnaval! De laatste paar jaar (járen zelfs) is het niet meer aan mij besteed; die zwetende hossende meute. Alsjeblieft zeg! Met het ene kostuum nog idioter dan het andere. Echt, mijn algemene conclusie over carnaval is normaliter: ik zou er nog niet dood gevonden willen worden! 😉

However people…

WijCarnavallend

…ging ik eergisteren met mijn vader en oom mee op carnaval. Samen met m’n oudste dochter (die zes is). Mijn ouders komen oorspronkelijk uit het Brabantse Bergen op Zoom; de stad waar ze gordijnen om doen als verkleedpak. En waar ze een krab op het hoofd zetten, van het Krabbegat. We reden de stad binnen en het eerste zingende groepje vitrages kwam ons al tegemoet. En ten gehore. Mijn pupillen werden groter en echt, heel even dacht ik: mijn hemel, waarom?! Mijn dochter en ik hadden onze prinsessenjurken uit de kast gevist. Maar ja; da’s dus totaal niet de bedoeling daar in Bergen op Zoom! Aangekomen bij mijn oom liet hij al weten: “Wat hebben jullie nou toch weer aan? Nee hoor, kom maar mee, ik zal jullie eens aankleden!”. Er kwamen bontjassen, krab-petten, veren-hoeden en vooral “heul veul” gordijnen ons tegemoet gezwierd.

“Zo ga je carnaval vieren in Bergen, en niet anders!”

Zo gezegd, zo gedaan. M’n dochter vond het allemaal prachtig. Het zou haar dan ook werkelijk een worst wezen: dan was ze toch gewoon een prinses met een elegant gordijn om en petje op? En inderdaad: wat kon ons het schelen. We gingen feest vieren!

Eenmaal in de stad werden we opgenomen in één grote feestende familie. Althans: zo voelde het. Iedereen was goed gemutst, iedereen had plezier én iedereen had het goed op een drinken gezet. Met gordijn om dus. Bij de eerste kroeg aangekomen besloot ik om een biertje mee te doen. Alcoholvrij dan natuurlijk! We willen de baby nog even van alcohol ontzien tot ‘tie 16 is… of nee: 18 inmiddels zeker? 😉 Enfin, we zagen de prachtige stoet met wagens voorbij komen. En, dit in combinatie met een lekker zonnetje, roezemoezende horde en vrolijke gezichten, moet ik eerlijk bekennen:

IK VOND HET GEWELDIG!

Echt, er schuilt stiekem nog een carnavalsbeest in mij. Wie had dat gedacht!

Bij het terug naar huis rijden (want uiteraard was ik de lu… uh: bob) waren mijn vader en ik aan mijmeren over de stad waar wij wonen en dat daar eigenlijk niets aan carnaval gedaan wordt. Wel in enkele van de omringende dorpen, maar niet bij ons zelf. Toch jammer eigenlijk. We spraken af volgend jaar weer te gaan…. naar het Bergse dus! En dan zou ik een alcoholVOL biertje nemen. Of nee; “toch maar een wijntje pap!”.

Vlak voordat ik de stad uit reed zag ik nog een verdwaalde carnavaller, slalommend over de stoep. Op zijn rug had hij in dik gedrukte letters staan:

Agge mar leut et

Ik heb hier verder niks meer aan toe te voegen.

© Eveline – Maart 2014

2 thoughts on “Agge mar leut et

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s