De wereld draait door?

HugeRabbit

Gisterenavond na een oppas-middag was mijn vader hier nog net, terwijl de televisie aan stond op “De wereld draait door”. Op een gegeven moment kwam er een filmpje uit Hart van Nederland voorbij waarin het over het grootste konijn ter wereld ging. Dit grootste konijn ter wereld zou zeer waarschijnlijk inmiddels het loodje hebben gelegd en de runner-up lachte uiteindelijk dus toch het best… en naar bleek letterlijk, daar wij naar een hard bulderend konijn zaten te kijken, twee hele seconden lang.

Na het kijken van dit filmpje vroeg mijn vader aan ons:

“Dit was toch nep hè? Dit was toch niet echt?”

Mensen, ze konden mij aan de zuurstof-tank leggen, zo ontzettend naar adem moest ik happen!

Dit was gewoon een oprechte vraag van iemand die Doctorandus aan de Universiteit in Utrecht is afgestudeerd in de aardrijkskunde en daarnaast tevens nog eerstegraads bevoegdheden heeft gehaald in zowel de geschiedenis, als in algemene natuurkunde-wetenschappen en in maatschappijleer. En diezelfde man, vroeg zich af, of dit nou nep of echt was….

Mensen, kijk en huiver (en vooral vanaf seconde 31):

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/313764

Welterusten ;-).

© Eveline – April 2014

Niet moe!

Onze jongste dochter is twee-en-een-half jaar en doet in de middaguren vrijwel altijd nog een tukje. Maar, volgens haar eigen zeggen heeft zij dit absoluut niet altijd meer nodig. Zo ook gisterenmiddag; ze was druk in de weer met haar pop en vermaakte zich prima. Het was twee uur geweest en mevrouw viel inmiddels omver van de slaap. Hier wilde ze zelf echter niets van weten en al helemaal niet over praten. Vijftien minuutjes later bracht ik het toch weer ter sprake:

“Meisje, ik denk dat het nu toch echt tijd is om een slaapje te gaan doen!”

“Nee!”

“Lieverd, je valt om!”

“Niet!”

“Nou weet je wat, we spreken af dat ik jou en pop op bed leg en dan kijken we het vijf minuutjes aan en als je dan niet kunt slapen, dan mag je weer naar beneden!”

Haar oogjes begonnen te glinsteren; dat zag ze wel zitten! Ze zou mama eens even wat laten zien in die vijf minuten. Appeltje eitje!

Ik legde haar op bed en ze zei er expliciet nog bij:

“Pop en ik zijn allebei niet moe. Tot zo mama!”

Twee minuten later trof ik dit aan;

foto (33)

Mama’s hebben ook wel eens gelijk ;-).

© Eveline – April 2014

Behangplak-dag.

Behang

Koningsdag! Het is toch altijd nog een woord wat mijn autocorrect niet herkent en met een rood lijntje markeert. Het digitale woordenboek blijft geneigd om er “Koninginnedag” van te maken. Ik zelf trouwens ook. Konden ze het niet gewoon op “Koninginnedag” houden? Zowel qua datum als qua naam? We hébben toch nog altijd een koningin, so what’s the problem? Maar nee hoor, dan moet de koning weer alleen gevierd worden. Flauw hoor! 😉

Enfin, ik dwaal af. Koningsdag vandaag dus. En we hebben weer genoten =). Hoewel…. de oudste dochter en ik hebben vandaag ook een aantal keer in de clinch gelegen met elkaar. Ik had gaande de dag een paar keer spijt dat ik geen rol behang bij me had. Ik zou dan namelijk, on several occasions, midden op de rommelmarkt een muurtje hebben gemetseld, behangplaksel er tegenaan, kind erbij hebben gewrongen en hop: behangen maar. Juist ja! Dat dus.

Deze gedachte geldt vermoedelijk overigens idem dito voor haar naar mij toe.

We begrepen en/of verstonden elkaar niet goed, of wílden elkaar niet goed verstaan. Op een gegeven moment dacht ze mij wel eens even beet te hebben. Of eigenlijk, had ik háár beet. Ze stond met een paar rommelmarkt-knuffels in haar hand en ik liet weten:

“Nee vrouwtje, we hebben er daar echt méér dan genoeg van en zelfs onlangs een paar zakken pluche-beesten weg gedaan! Terugleggen dus!”.

Dit deed zij met flink gemopper en ik pakte haar onder haar oksels vast en tilde haar op, weg van het betreffende rommelmarkt-kleedje. Plots gilde ze:

“Au-au-au-au!”

“Ach meisje, er gebeurt niks, ik raak je nauwelijks aan!”

“Niet waar, je doet me zeer… AU AU AU AU AU!” gevolgd door gillen.

Alsjeblieft zeg! Midden op de rommelmarkt. Licht uit, spotlight aan. Fijn! De blikken van de mensen waren voor één hele seconde op ons gericht en even, heel even was ik in staat te roepen:

“Ja mensen, en volgende keer knijp ik harder. Beloofd!”

Bij het naar bed brengen van de oudste druif, spraken we ons dagje nog even door en kwamen unaniem tot de conclusie dat we echt een leuke dag hadden gehad. Of nou ja… op de misverstandjes na dan.

“Ja maar”, zei ze. “Ik stootte m’n voet in m’n slipper gewoon hard aan de stoep, toen je mij vanmiddag optilde, en dat deed zeer!”

Dus…. mensen…. hoor eens hier: het was níet van het knijpen ;-).

Desalniettemin neem ik volgende Koningsdag een rolletje behang mee.

Gewoon, voor de aller-zekerheid, met (tegen die tijd) 3 kids.

© Eveline – April 2014

Blijven ademen!

YingYang

En toen zat ik alweer in de 26ste week van mijn zwangerschap. Wat gaat dat cliché-snel zeg! En ook al mag ik dit nu voor de derde keer meemaken, het blijft een bijzonder en uniek iets. Ik voel de kleine al een aantal weken goed bewegen en die bewegingen worden ook met de dag krachtiger. Baby’tje groeit en bloeit goed. Precies zoals de bedoeling is dus.

Hoewel ik oprecht niet bang ben voor de bevalling, werd ik vannacht toch ineens zwetend wakker. Pijnscheut in de buik gevolgd door nare angst-kriebel. Ademnood. Er borrelden gelijk gevoelens naar boven die mij bekend voorkwamen van de bevalling van onze 2e telg. Mijn vliezen braken bij haar op zeven maanden zwangerschap. Uit het niets, op een zondagochtend. Nog geen verlof of niks niet. Vervolgens aan toeters en bellen gelegen in het ziekenhuis om toch nog maar te rekken, waarna na elf dagen de bevalling uiteindelijk toch echt niet meer tegen te houden was en middels een spoedkeizersnede doorgang vond. Vijf weken ziekenhuis volgden nog voor de kleine.

Ik ging rechtop in bed zitten en moest gewoon naar adem happen. Dit, terwijl de betreffende bevalling hartstikke goed afgelopen is. Maar het benauwde mij plots. Met tranen in mijn ogen zat ik daar, vannacht om half drie, in het donker. Luisterend naar m’n eigen hart die ik inmiddels in m’n oren hoorde bonken. Mijn man sliep verder nog, en ik wilde ‘m niet wakker maken. Ik sprong uit bed (voor zover je het nog springen kunt noemen in je zesde maand zwangerschap en met bekken-probleempjes) en liep naar de kamer van de jongste. Ze lag daar, nietsvermoedend, twee-en-een-half jaar te “wezen”.

Terwijl ik daar in alle stilte stond kreeg ik een flinke schop in de buik. Het was alsof de baby wilde zeggen:

“Nou prima, we hebben het gezien, niks aan het handje, hop-hop, terug naar bed! Mams, even serieus, morgen gaat de wekker weer veel te vroeg!”

Baby had gelijk. Niets aan het handje.

Gewoon, blijven ademen ;-).

© Eveline – April 2014

Jan Lul

20140423-163245.jpg

Mijn man en ik verbazen ons soms, echt en oprecht, over onze kinderen. Als in: wat hebben wij in hemelsnaam op de aardbol gezet?! 😉 En begrijp ons niet verkeerd hoor, het zijn echt zalige kids met een gouden hart en een goed gevoel voor humor… maar af en tóe!!!!

Gisteravond was “zo een” avond. Zo’n avond dat je elkaar in wanhoop aan kijkt. Jaaaa, u herkent het ook, geef maar toe ;-). De kinderen hadden een we-willen-lekker-niet-naar-bed-bui. We hoorden onszelf achttien keer dingen herhalen en zagen onszelf van de ene naar de andere kant van het huis vliegen om het kinderlijke tuig in ’t gareel te houden. Terwijl er opnieuw een “Meiden, nú naar boven en jullie tanden poetsen”-zin uit m’n mond rolde, gleed ik half uit over de ‘Tina’ die tussen prinsessen-lego het voetpad blokkeerde. Op dat zelfde moment gleed de jongste ook uit, maar dan van traptrede drie naar beneden. Vervolgens schudde zij (alsof er niets aan de hand was) d’r billen en begon luidkeels “ienemiene-mutte” te zingen. De oudste was opeenvolgend hiervan naar het toilet gegaan en deelde plots mede dat ze zat (en ik citeer:) “te schijten” en de hond vond het nodig dit op datzelfde moment op dezelfde manier te uiten, maar dan op de mat en met gesnurk.

(“That’s a lot of information to get in 30 seconds” – Judy Geller, scène uit ‘Friends’.)

Mijn man zuchtte eens diep. Ik ook. We stonden tegenover elkaar, allebei geleund in de deurpost. Ik zei:

“Weet je wat schat, als we ons nou eens overgeven….. De kinderen en de hond hebben gewoon gewonnen. We gooien de witte handdoek in de ring, pakken onze spullen en rijden daar waar de auto ons heen brengt. Ze zijn mentaal gewoon sterker dan wij! Ze mogen het huis en de meubels houden, en wij vluchten! Run while we still can!”

De jongste druif keek ons met opgetrokken wenkbrauw aan en zei;

“Nou, doeiiiiii!”

Sta je dan! Mooi voor jan lul 😉 :-D.

© Eveline – April 2014

Stil. Voor even.

20140421-144650.jpg

Het zonnetje komt door en de wind waait lente.

De tafel mooi opgedekt en alle stoelen zijn bezet.
Toch is het anders, want het is stil.

De stilte, die onontkoombaar en oorverdovend kwam, toen jij ging.

De aarde draait door en het gras wordt weer groen.

Het geluid van de kat en spelende kinderen op straat.

Alles is zoals altijd en toch is het anders, want in mijn hoofd is het stil.

Feestdagen zullen feestdagen blijven,
maar ze zijn anders omdat jij er niet meer bent.

Er wordt weer gelachen en dan is het stil.
En in die stilte, ben jij present.

De herinnering blijft en dan is het stil.

Voor even…

© Eveline – April 2014

Pasen

20140419-162056.jpg

Vanmorgen stond ik om kwart over acht al in de winkel. Ik heb de dagen hiervoor (zoals gewoonlijk) moeten werken en dus was het er nog niet eerder van gekomen om de paasboodschappen in huis te halen. Maar als ik iets geleerd heb van voorgaande jaren en de feestdagen, is dat je de laatste dag vóór de betreffende feestdag werkelijk over de koppen kunt lopen in de winkels en dus bedacht ik me deze keer; vroeg op pad om de drukte nog enigszins voor te zijn.

Bij aankomst winkelcentrum stond het parkeerterrein voor de helft vol. Allé, nog te doen dus; er was genoeg plek over. Toen ik na ongeveer een uur het winkelcentrum terug uit liep, na bezoek aan de Albert Heijn, de bakker, slager en bloemist, was er geen enkele parkeerplaats meer over. Pardon?!?! Alle winkelwagentjes waren ook in gebruik waardoor er zelfs iemand mij op stond te wachten om mijn karretje over te nemen. Asjemenou! Ik reed uit mijn parkeervak en zag 2 auto’s aan komen vliegen… Wie er uiteindelijk gewonnen heeft voor mijn vrijgekomen-plaatsje heb ik niet meer gezien, maar één ding was mij duidelijk; crisis of geen crisis… tijdens de feestdagen is daar (in veel gevallen) weinig van te merken. Mensen hamsteren zich blauw en het budget wat normaal voor de wekelijkse boodschappen gereserveerd is, gaat nu op aan 2 paasdagen.

Ach, who am I to judge, ik doe er zelf aan mee. Ook wij genieten morgenochtend van een uitgebreid paasontbijt, een speurtocht, eitjes schilderen, amuses in de middag en een 3-gangen diner in de avond.

Pasen… Ik weet dat het een Christelijk feest is, maar voor ons is het eerlijk gezegd gewoon weer een reden voor een heerlijke familie-dag vol met culinaire hapjes, sapjes en gezelligheid ;-). Ach, wat geeft het… Als je maar plezier hebt!

Now if you’ll excuse me, ik ga even verder met de speurtocht die ik voor onze dochters in elkaar aan het zetten ben :-D.

Fijne paasdagen allemaal =).

20140419-165057.jpg

© Eveline – April 2014