Kom op zeg!

Iedere mama zal het wel herkennen: boodschappen doen met kinderen is vaak een uitdaging op zich. Een snelle boodschap naar de winkel verandert al gauw in een werkelijke survival-tocht. Zeker wanneer je er twee mee hebt in de leeftijd van zes en twee. De oudste die continue met lekkernijen en tijdschriften aan komt lopen, en de jongste die als een kip zonder kop de winkel door raced, om de haverklap op d’r gezicht valt, en vervolgens met álle producten in diverse vormen en maten aan komt zetten en het ook gewoon zonder te vragen ongemerkt de kar in gooit als mama het even niet ziet! Waarna ik dan dus bij de kassa sta met nacht-incontinentie-maandverband.

Grappig. Erg grappig. 😉

Wanneer je een keer de kans hebt of eigenlijk: de kans ziet, om een keer alléén boodschappen te gaan doen, dan grijp je die kans met BEIDE handen aan. ECHT!!!! Gisterochtend ging ik op m’n heerlijke dooie gemakje naar de winkel. Pakte een karretje, een scan-apparaat en deed werkelijk schuifelsgewijs boodschappen. Ik genoot er van, ondanks dat het pleuris druk was. Ik had (op dat moment) het allerlaatste karretje gepakt en dus kunt u zich voorstellen… dat het daadwerkelijk heel druk was! Maakte me geen hol uit, ik had geen kinderen bij, ik kon gaan en staan waar ik wilde zonder op te hoeven letten. Ik had die gillende lieve mafketels niet bij me en ik wist bijna niet meer hoe dat was.

Terwijl ik met m’n karretje de drankafdeling in liep en uit macht der gewoonte bijna al wilde zeggen: “Meiden, úitkijken hier, hier is van alles breekbaar en kan veel zo omvallen!”, realiseerde ik me dat ik dat nu niet hoefde te zeggen natuurlijk. Oh nee, da’s waar! Echter had ik die zin, naar blijkt achteraf, beter alsnog hardop kunnen zeggen want ik keek op en zag mezelf met m’n karretje tegen een pilaar van bierblikjes oprijden. OH NO – OH NO- OH NO… kan ik dit drama heel misschien nog tegen hou… Uiteraard was er geen houden meer aan. De bovenste doos blikjes viel schuin en de rest volgende binnen luttele ogenblikken. KOM OP ZEG!!!!!! Ik zag mezelf struggelen met een paar doosbodems en een paar hangende blikjes er half nog aan, terwijl de grond langzaam meer en meer bezaaid raakte van losse blikjes Heineken die als een domino-effect maar bleven vallen.

Vallen en rollen.

“Uhm… help…. iemand?”

Gelukkig schoten twee mannen mij te hulp, terwijl er zich rond ons heen een heus “rampen-toeristen-kringetje” ontwikkelde. En serieus, het enige wat ik kon denken was: ik zou minder last hebben gehad als de kinderen er gewoon bíj waren geweest! Tssss!

Mijn lieftallige schoonzus was op dat moment ook in de winkel en vond het wel leuk om van dit tafereel een foto te maken. En oké toegegeven, dat zou ik andersom ook gedaan hebben :-P. Dus we sluiten deze blog af met een foto in actie dit keer.

Mensen, ik ben af en toe nét zo’n klein kind. Mijn kinderen moeten voortaan maar zonder míj om boodschappen gaan ;-).

foto (28)

© Eveline – April 2014

7 thoughts on “Kom op zeg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s