Kaaslul

Kaas

Vanmorgen vroeg zaten mijn twee dochters en ik in de auto, op weg naar de gebruikelijke bestemmingen van de dinsdag. Iedere ochtend als wij net in de auto stappen begin ik de conversatie met:

“Zo, een nieuwe dag is weer begonnen lieve dames, waar gaan wij vandaag eens van genieten?”

Of iets van die strekking dan toch. Mijn humeur ’s morgens is (over het algemeen) gewoon goed, zélfs al ben ik met het verkeerde been uit bed gestapt. Echter, er is één ding wat mijn humeur voor kortstondige periode altijd erg uit balans kan brengen en dat zijn mensen… die zich niet aan de verkeersregels houden!!!! Mensen die geen richting aan geven bijvoorbeeld. Of mensen die geen voorrang verlenen terwijl zij dat wel zouden moeten doen. Of bumperklevers! Te-zacht-rijders! Oooeh ja… de te-zacht-rijders vind ik bíjna nog hatelijker dan de te-hard-rijders! Met de nadruk op bijna dan. Want de meeste te-hard-rijders zijn natuurlijk ook gewoon imbecielen, laten we eerlijk zijn.

Vanmorgen was er weer zo’n zwakzinnige bestuurder die over de rotonde heen vloog (andere woorden heb ik er dan ook even niet voor) en géén richting aan gaf, dus ik stond daar natuurlijk netjes te wachten en er vormden zich onmiddellijk een rijtje achter mij. Op het áller laatste moment sloeg hij (met een grijns op z’n gezicht) toch af, terwijl de auto-rits achter mij ondertussen alleen maar langer geworden was. EN BEDANKT EEEEEJ! Daar zou je bijna doodslag-neigingen van krijgen. Ik brulde het uit:

“Stap je auto uit en verbrand je rijbewijs, lul, want je hebt er geen kaas van gegeten!!!”

Het was m’n mond uit voordat ik het wist. Oh nee toch, ik zei het woord ‘lul’ waar mijn kinderen bij waren. Oh dear, misschien maar snel over iets anders beginnen… kom op, bedenk iets, IETS WAT DAN OOK!!! Maar eerlijk gezegd vielen we allemaal even stil.

Na enkele ogenblikken verbrak onze oudste de stilte. Ik zag haar een zin voorbereiden in haar hoofd, ze deed haar mond open en in die split second dacht ik echt even: nu komt het hé, nu gaat ze vragen: “Wat betekent lul, wat is dat?”.

In plaats daarvan zei ze:

“Maar mam… waarom zou iemand dan kaas in de auto moeten eten?”

Geniaal!!! Ik haakte snel in op haar vraag en het woord ‘lul’ is niet meer ter sprake gekomen. Gelukkig!!! Laten we dat vooral zo houden… let us say, de komende vijftien jaar ofzo??? 😛

© Eveline – April 2014

4 thoughts on “Kaaslul

  1. O ja, vooral de langzaam rijders. En dan niet zij die wat ouder of een beetje angstig zijn. Nee, ik bedoel die pestkoppen die zo langzaam gaan rijden dat zij zelf net nog door oranje kunnen rijden terwijl jij moet stoppen.
    Ze doen het er gewoon om. DIE! Grrr.
    Gelukkig brengen die meiden van jou gelijk weer een lach op je gezicht. Ik zou tenminste vreselijk in de lach geschoten zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s