Het meisje als de collectant

collectebus

Nou hebben collectanten en ik niet altijd op goede voet met elkaar gestaan. Althans, het ging eigenlijk prima tot aan het moment dat ik een aantal jaar geleden een keer besloot níet te geven. En dit gebeurt vrijwel nooit. Werkelijk! Maar toen ik op een warme lentedag vanuit het slaapkamerraam een mevrouw in de straat naast ons met een collectebus zag leuren, was er iets in me wat zei: “Nee, je geeft nu eens niks!”. Waarom weet niemand, maar ik had op die ene seconde besloten: we geven vandaag nog geen stuiver, waar het ook voor is. En aangezien ik normaal áltijd geef, voor welk doel dan ook en dan ook nog eens automatisch één en ander maandelijks steun, vond ik het voor mezelf gerechtvaardigd om een keer “Nee” te mogen zeggen. Maar dat “Nee” zeggen, verliep iets anders…..

Ik was stilletjes naar beneden geslopen (alsof die collectante in mijn eigen huis stond) en binnen luttele minuten ging inderdaad de deurbel. Ik stond zodanig incognito in de woonkamer opgesteld dat ik door het zijraam via de weerspiegeling in het grote raam kon zien dat die mevrouw inderdaad het paadje op was komen lopen en nu bij ons voor de deur stond. Ik hield mijn adem in. Ik was bij nader inzien toch niet moedig genoeg om de deur open te doen en “nee” te zeggen. Ik hield de afwijzing bij “gewoon” de deur niet open doen. Het leek mij voor beide partijen het beste: die mevrouw voelt zich niet afgewezen en ik hoef niet af te wijzen. Beste oplossing ooit! Echter toen de collectante mij vervolgens in diezelfde weerspiegeling, als een standbeeld ineengevouwen, óók zag staan…. was de lol er wel een beetje vanaf. Oeps! Ik weet nog dat ik langzaam naar achter schuifelde totdat ik weer uit haar gezichtsveld was en even dacht; ‘God, I wish I was dead’! Later was dit een erg amusant verhaal om te vertellen op feestjes, maar stiekem heb ik me er lang voor geschaamd. Niet zo zeer vanwege het een keer níet geven aan een collectant, maar meer om het feit dat ik het lef niet had om dat gewoon te zeggen, vervolgens deed of ik niet thuis was, en daar toen ook nog eens op betrapt werd door diezelfde collectant. Awkward!

Vanaf dat moment heb ik mezelf voorgenomen: het is niet erg om een keer niet te geven, maar dan moet je het wel gewoon durven en kunnen zeggen. Nu was mijn geweten zo groot geworden door die ervaring dat ik sindsdien geen enkele collectebus, postzegelverkoop, sponsoring, hartstichting-kaartjes of wát dan ook meer heb overgeslagen, al is het met 50 cent of één euro bijdrage. Tot op…. vandaag!

Net toen we allemaal aan tafel waren geschoven voor het avondeten, ging de bel. Ietwat geërgerd excuseerde ik me en liep naar de voordeur. Toen ik deze opende zag ik een meisje. Hooguit tien, elf jaar. Ze keek me half aan en zei:

“Wil je sponsoren?”

Ik wachtte op een uitleg, maar die kwam niet.

“Uhm….?!”

Maar er kwam nog altijd geen uitleg. Niets! En toegegeven: zelf vroeg ik ook niet verder. En even verloor ik de drive om aan alles en iedereen (ook onbekende) te doneren. Ik wil op z’n minst wel weten wáár ik aan doneer, en ook voor wie ik dat doe! Niet alleen het doel zelf, maar ook de gunfactor van degene die voor je staat is belangrijk. Ik hoorde mezelf plots zeggen:

“Nou, wij sponsoren al best wel wat mensen en daarbij ook kinderen (alsof kinderen geen mensen zijn :-P) en ik laat het deze keer even voorbij gaan, sorry!”

Dit, terwijl ik nog altijd níet wist waar ze voor kwam of wie ze was. Dit leek haar echter compleet niet te deren, want vervolgens vroeg ze:

“Oke! Armbandje kopen dan?”

Armbandje kopen? Huh?! Wat bleek: ze had dus buitenom een papieren-lijstje ook een plastic zak mee, klaarblijkelijk gevuld met armbandjes. Uit de looming-armbandjes om haar eigen armen heen, concludeerde ik dat het om zulk soort armbandjes ging. Nou ja, dacht ik nog: als ze dat zelf maken en verkopen voor een goed doel: I’m up for that!!! Daar kun je deze s*cker alsnog wel mee paaien. Dus ik vroeg;

“Oke leuk, is dat voor een goed doel?”

‘Ohw nee hoor!’

“Waar is het dan voor?”

‘Oh, voor niks!’

Oke then, and we’re done here!

“Nou, dan laat ik het gaan, maar ik wens je veel succes verder!” en ik deed, mijns inziens, vriendelijk de deur dicht terwijl ze het paadje weer af liep.

Ik ging terug aan tafel zitten en kon niet ontkennen dat m’n geweten onmiddellijk om het hoekje kwam kijken. Ik voelde me meteen schuldig!!!!! Ik had gewoon een lief tienjarig collectantje niet geholpen en wilde óók al geen armbandje van haar kopen.

Maar goed, wat mijn geweten weer enigszins suste:

Ze hoefde er in ieder geval niet achter te komen via de weerspiegeling van het raam. We gaan vooruit! 😉

© Eveline – Mei 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s