Onkundige kattenoppas.

KatPlant

Onze buren gingen een aantal dagen kamperen met de kleinkinderen en hadden aan mij gevraagd of ik voor de poezen wilde zorgen, de planten kon bewateren en de post uit de brievenbus wilde halen. No problem, daar zijn buren voor, niet waar?

Nu wil het zo zijn dat onze buren van die schitterende Perzisch-achtige raskatten hebben. Deze katten mogen overdag naar buiten maar, en zo had de buurvrouw mij ook nadrukkelijk gezegd: ’s nachts zijn ze allebei binnen! Message understood. Op mijn vraag hoe ik de katten dan naar binnen moest lokken wanneer het ’s avonds tijd was voor het stukje Sheba-vlees antwoordde zij:

“Oh, maar dan staan ze al klaar bij de deur hoor, geen zorgen!”.

Prima. Op de eerste dag van mijn goede-buren-taak liep ik naar het huis, liet de katten binnen en samen wandelden we naar de keuken. Ze miauwden goed en dus was mij duidelijk: die hebben inderdaad honger en komen daar graag voor naar binnen. Ik gaf ze te eten en schoon drinkwater, vulde de brokjes aan en leegde de brievenbus. Liet de boel netjes achter en verliet het huis weer. Ik ging weg via de garage en liet het automatische rolluik naar beneden zakken. Toen het luik halverwege was schoot er door m’n hoofd: Zou wat zijn he, als één van de katten nu vanonder het rolluik wegschiet, zo de avond in en dat ik ‘m dan niet meer kan vangen.

En… ladies and gentlemen… dit had ik niet moeten denken…. I totally jinxed it!!!! Want wat gebeurde er? Precies!!!!! Net voordat het rolluik de grond raakte, schoot één van de katten nog net naar buiten. Wel nonde….! Hij schoot de bossen in, en dat was het dan.

“Oh nee toch, poesje poesje poesje… kom eens terug!”.

Oh, that is just great!!! Het uur daarna zag ik mezelf in allerlei posities hangen, staan, kruipen, tijgeren in bossen, onder bossen, langs hun vijver, over hun vijver, maar dit alles zonder resultaat. De schemer begon al toe te slaan, alsmede mijn paniek. Dit ga je niet ménen! Mijn man lag met een migraine-aanval op de bank, maar ik móest ‘m gewoon gaan storen, want dit kon ik blijkbaar niet meer alleen af. En dat voor iemand die tussen vijf katten is opgegroeid. Mijn plan was: de één moest de kat naar een punt leiden en de ander moest ‘m dan vangen. Mijn man was érg geamuseerd toen ik ‘m hier mee kwam storen (ahum). Dus picture this: een niet zo gehumeurde man met migraine en een hoogzwangere teute, achter een kat aan rennend in de tuin van de buren.

Wat een fiasco!

Na, alles bij elkaar, 1,5 uur hadden we de kat waar ‘m hebben wilde: veilig, binnen in het huis. De rest van de dagen verliepen vlekkeloos, gelukkig!

Desalniettemin was ik redelijk gezakt voor die eerste test als kattenoppas volgens mij ;-). Oh well… they’re both still alive en dat is de hoofdverantwoording van de kattenoppas. Toch?!

© Eveline – Juni 2014

5 thoughts on “Onkundige kattenoppas.

  1. Ik vind het ook wel heel schattig dat je er alles op alles hebt gezet om die kat toch nog ’s avonds binnen te krijgen! Ik ben zelf ook zo’n type hoor. Want ja het zal me toch niet gebeuren dat ik het verstier! Maar je zou die kat toch bijna de nek omdraaien 😉

  2. Daarom heb ik een kattenluik, zodat ze erin kunnen maar er niet meer uit… Hoef ik er niet steeds af tot iedereen binnen is.. maar kan me voorstellen dat het voor jou als oppas echt erg vervelend is. Maar beter zo dan dat hij tussen het luik zat 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s