Laatste loodjes

Er zullen handen zijn die je dragen,
en armen waar je veilig bent.
En mensen die je zonder vragen,
zeggen dat je welkom bent.

Vandaag is officieel mijn zwangerschapsverlof in gegaan en daarmee ook de 35ste zwangerschapsweek (van de 40). Ongelooflijk hoe de tijd verstreken is… de ene dag valt je mond open na het doen van een (onverwachte) positieve zwangerschapstest, vervolgens omarm je samen met je hele gezin de komst van de derde spruit, je knippert me je ogen en BAM… verlof! BAM… alles staat zo goed als in gereedheid! BAM… we zijn er (bijna) klaar voor.

foto (41)

Gisteren mijn zogeheten “ziekenhuis-koffertje” ingepakt en klaar gezet. U weet wel… dat koffertje wat dan alvast klaar staat op het moment dat de weeën beginnen en je de weg naar het ziekenhuis kunt afleggen. Dan is het een kwestie van het koffertje mee gritsen en wegwezen. Weer een puntje wegstrepen van het to-do-lijstje. Het lijstje wat steeds kleiner wordt. Fijn. Bijzonder!

Ook al is het de derde keer dat ik, wij, dit mogen meemaken…. het voelt weer helemaal nieuw. En ik blijf het echt heel erg spannend vinden. Ik ben niet bang voor de bevalling, in tegendeel zelfs: ik kijk er naar uit! Maar dat neemt niet weg dat het een spannende periode blijft. Ik voel en weet diep van binnen dat ook deze kleine goed en wel ter wereld zal komen en dat we er zelf ook heus wel zonder al te veel kleerscheuren vanaf zullen komen, maar de uiteindelijke weg naar die goede afloop toe; die kun je alleen nog maar raden. En als ik ergens best moeite mee kan hebben, is het het “not knowing”. Niet wetende hóe iets dan goed gaat komen. En in deze kun je je ook eigenlijk niet voorbereiden. Je weet niet wanneer in één van de komende weken de bevalling begint. Waar die begint. Hoe die begint. Niets van dat is van te voren vast gelegd of in je agenda te zetten. Kijk, het is natuurlijk anders wanneer je door medische onderlegde redenen een geplande keizersnede krijgt. Ja, dan weet je precies hoe, wat, wanneer en waarom (maakt het overigens niet perse minder spannend denk ik!). But other than that: is het afwachten geblazen. Ontzettend gaaf, maar met een onverklaarbaar indrukwekkend randje.

Ik voel de kleine hummel ontzettend veel bewegen, dus de gezelligheid in de buik mag van mij nog wel even duren. Wel wordt het steeds wat zwaarder, ik merk het goed dat er inmiddels zo’n 11 kilo bij is gekomen om mee te dragen ;-). Voor iemand die normaal zo’n 51 weegt en dan ineens 62… en dat dit extra gewicht eigenlijk voornamelijk alleen in buik en borsten is gaan zitten… dan merk je dat wel tijdens een hele dag actief zijn, of traplopen, of jezelf omdraaien in bed… Maar ik klaag (nauwelijks tot-) niet. Ik geniet! Het hoort er bij en dit is de laatste keer dat ik dit mag en zal meemaken…

Hoewel, tja…. bij ons weet je het maar nooit 😉

(I’m just kidding, 3 is enough!!!!! Moet ik ineens denken aan Chandler & Monica uit de serie “Friends” bij de bevalling van hun kindje bij/met de draagmoeder, wanneer blijkt dat er een tweede baby aan komt….
“Uuuuh, we just ordered one!” :-P).

Babietje van ons… op een paar kleine dingetjes na zijn we klaar voor jouw komst. Je kondigde jezelf onverwacht aan, maar je wordt nu helemaal verwacht en verwelkomt binnenkort. Wanneer in de komende weken ga je ons verblijden? 😀

© Eveline – Juni 2014

One thought on “Laatste loodjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s