De waardevolle ontmoeting

Neen! Nog altijd geen baby hier ;-). Wél een trip down memory lane;

Vroeger (probeer wakker te blijven mensen!), vond ik het altijd al ontzettend fascinerend wanneer mensen er in hun eentje op uit gingen: de wijde wereld in, op wat manier dan ook. Als 7-jarige bedacht ik me: dat wil ik ook. Ooit! Toen ik op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig naar Australië stapte, wist ik: ik ga het lang gewenste avontuur tegemoet: alleen op stap, naar plaatsen waar ik nog nooit geweest ben. Jippie! Dat begin alleen al; de vliegreis, de overstap in Hong Kong, het aankomen in Sydney, inchecken in mijn eerste hostel, de grote backpack doorwegend op mijn rug en zelfs de eerste maaltijd die ik daar nuttigde: alles was leuk. Alles was spannend.

Tijdens mijn reis heb ik ontelbare situaties meegemaakt. Met een hoop mensen. Ik heb met ze gelachen, gehuild, verhalen gedeeld. Onbeschrijflijk eigenlijk. Toen ik na twee en een halve maand rondreizen, vanuit Cairns terug richting het zuiden ging, besloot ik spontaan te overnachten in het plaatsje ‘Mackay’. Ik zocht een fatsoenlijk hostel op en sloeg mijn reisgids open om te kijken wat er daar allemaal te bezichtigen was. Ik kwam uit op de ‘Botanic Gardens’, drie kilometer lopen vanaf waar ik was. Mijns inziens goed te doen! Ik ging dus te voet op pad, met prachtig weer schijnend op m’n bol, een klein rugzakje mee (de grote had ik in het hostel laten staan), inclusief een hele hoop flesjes water. De tuinen waren prachtig en ik heb zitten genieten in het droge gras. Bij het terug lopen naar het hostel, passeerde ik een weg-café; zo’n café langs de hoofdweg. Het zag er van de buitenkant een beetje sjofel uit, maar mijn zin in een glas koude Chardonnay liet mij in de portemonnee kijken of het zou kunnen. Ai; niet veel contant geld meer, maar nog wel nét genoeg voor een wijntje. Hmmz, zou dat wel verstandig zijn; je laatste contante centen aan alcohol uit geven? Dat getuigt niet echt van verantwoordelijkheidsgevoel! Ach, what the heck; hoort bij het avontuur :-D.

Ik liep de kroeg binnen en kwam in een volle, roezemoezige ruimte. Lachende meute voor me, gezellig en totaal niet sjofel. Ze waren paarden-racen aan het kijken. Ik zette mijzelf aan één van de hoge tafels, waar al een aantal mensen aan vertoefden. Het bleek een gezin: vader, moeder, zoon van half de twintig en dochter van mijn leeftijd. Binnen luttele seconden vroeg de vader aan mij:

“Girl, pick a horse for us!”.

Ik maakte kenbaar geen enkele bips van paarden-racen af te weten en dat het vermoedelijk niet op succes zou eindigen als ze mij deze keuze lieten maken.

“I’ll take my chances hun, pick a horse!”.

Dus dat deed ik toen. Het paard won!

Het gezin bleek met die keuze, de pot van de kroeg te winnen. Ze waren buiten zinnen zo blij; ze hadden deze nog nóóit gewonnen. What are the odds?

Acht wijn en een drie gangen diner in het restaurant er naast later, rolde ik naar buiten. Hikkend strompelde ik terug naar m’n hostel.
Al mijn kleingeld nog in de buidel.

Australië… het land van de waardevolle ontmoetingen :-D.

foto (51)

© Eveline – Juli 2014

3 thoughts on “De waardevolle ontmoeting

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s