Echt klein, zo’n hoekje!

Gisteravond voor het naar bed gaan besloten we om zoontje-lief zijn teutje (z’n speentje dus, die hij nog niet heel vaak in heeft) nog even uit te koken. Dit deden wij voorheen altijd in de waterkoker, maar toen die onlangs kortsluiting had gemaakt, is deze vervangen door een old-school fluitketel en ja; daar doen we de teutjes niet in. Waar dan wel in? Nou, mensen; soort van au-bain-de-marie 😉 . Gewoon in een pannetje water op het vuur dus.

Ik had het fornuis nog niet lang aan gezet, of Max begon te huilen. En flink ook! Mijn man, die daar echt heel slecht tegen kan, zei al snel dat ik alvast maar naar boven moest gaan voor de voeding en dat híj zelf beneden alles wel zou afsluiten. Bij het weglopen uit de keuken zag ik vanuit m’n ooghoek het pannetje op het vuur staan en dacht nog; volgens mij kookt het water al wel ver. Gevolgd door; nou ja, de hubby handelt alles beneden af, dus hij neemt het speentje wel mee naar boven.

Sowieso met een krijsend kind op je arm is je denkvermogen gehalveerd. Echt! Het is een feit.

Na een wat rumoerige nacht met ons zoontje, konden we vanmorgen van 7 tot half 9 toch nog lekker even de oogjes dicht doen. Het leek bijna op uitslapen ;-). Mijn man was als eerste beneden en nog geen vijf minuten later stond hij terug boven met de woorden;

“Wij hebben écht geluk gehad!”

In zijn handen een verschroeid pannetje met een inhoud die niet meer te herkennen was. Het voorwerp er in (oorspronkelijk dus een speen) was volledig verbrand en plakte als een aliën-achtige substantie vast aan de zijkanten van de pan. De hele keuken stond onder condens-water en er hing een gruwelijke geur.

Oh… mijn.. god!!!!!!!!

We hadden dus van elkaar gedacht dat de ander het vuur had uitgezet en de speen had meegenomen naar boven. Oververmoeidheid en een huilend kind overheerste in deze redenatie.

Een ongeluk zit inderdaad in een klein hoekje.

Geluk in de rest ;-)… I guess!

IMG_1667.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Wad’n armoei

Vanmorgen na het afzetten van de oudste op school, ging ik met de middelste- en met de jongste spruit de boodschappen doen. Wat een onderneming toch altijd ;-). We moesten buitenom de supermarkt nog wat meer winkels af en ineens besefte ik dat ik iets geks bij m’n linker grote teen voelde. Ik tilde m’n voet op en aanschouwde plots… een gat!!! Echt, een gat in m’n schoen! Ik liep gewoon op m’n blote teen!

Wad’n armoei! Moar moar!

Ik besloot meteen maar even naar de Scapino te gaan. Eenmaal daar trof ik über leuke pumpjes, in het blauw. Van het al bespottelijke bedrag van slechts 19 Euro 95, nu afgeprijsd voor 12. Daar kan ik ze zelf niet voor maken! De kassa gaf uiteindelijk zelfs maar een tientje aan. Tien Euro om zonder gat verder te lopen! Ik zeg; goede deal!

Eenmaal afgerekend, liep ik de Scapino uit, met de bedoeling om gelijk de oude met de nieuwe schoenen te ruilen aan de voetjes (waarom ik dat binnen niet direct had gedaan, weet niemand!). Maar ik was de winkel nog niet goed en wel uit, of ik kwam de eerste bekende alweer tegen en ja, dan wordt er even gekletst. En toen de volgende. En de volgende. En ik dacht niet meer aan de schoenen! Na alle chit-chat deed ik vervolgens de boodschappen verder en uiteindelijk vervolgden de kids en ik onze weg weer naar huis.

Pas thuis kwam ik tot het besef dat ik nog altijd met dat gat in m’n schoen rond liep en m’n nieuwe schoentjes nog in de doos zaten. Zucht! Hoezo veel aan m’n hoofd?! 😉

Had ik ze net zo goed niet kunnen kopen, aangezien er thuis nog best wel één en ander staat… *whistle*…

Hè, wat vervelend nou! 😀

IMG_1573.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Aap uit de mouw

Eens in de zoveel tijd doen ze een luizen-controle bij de kindjes op de basisschool, de zogeheten “Luizenpluis”. De vraag aan de ouders is dan, om niet al te veel poespas in het haar te doen en uiteraard al helemaal geen haarlak.

Gisterochtend had ik de oudste (6 jaar) haar haar in een leuke knot aan de zijkant gedaan en we hadden er wat glitterspray in gedaan. Über cute en modieus en het bleef gelijk mooi in model. Gisteravond kreeg ze een “kattenwas” in plaats van te douchen (wegens tijdgebrek én overmoeidheid van beide ouders :-P) en ze was zo met staart (inmiddels geen knot meer) en al gaan slapen en het was dan ook niet meer gekamd, totaal niet meer aan de glitterhaarlak denkende. Toen ik de dame vanmorgen uit bed haalde, schrok ik van haar haar… Het was werkelijk één grote klittenbaal en er was serieus niet meer door heen te gaan met een borstel. Shoot! Toen ik vroeg of zij of haar zus er toevallig in de avond daarvoor nog glitters bij hadden gesprayd schudde ze heftig nee! Was absolute onzin volgens haar. Nou ja, ik dacht er het mijne van, maar wist in ieder geval zeker dat het vanavond haren-was-tijd was. En voor de time-being; nieuwe knot draaien en klaar was kees…uuuuh mama ;-).

Komt de oudste vandaag terug uit school en zegt:

“Ja, mam, het was luizenpluis vanmorgen en de luizenpluis-moeder kon amper door m’n haar heen!”

En dochter-lief lachte er nota bene bij. Zíj zat er totaal niet mee. Ik daarentegen maakte in m’n hoofd overuren;

Ooooohhhh!!!! Vergeten!!!! Luizenpluis!!!! Plak/vet haartje!!! Hellupppp!!!

En ik kan al zoveel hebben in deze kraamweken ;-).

Nou, kalm aan, geen zorgen; de haartjes zijn nu lekker weer gewassen en alle klitten zijn eruit. En het goede nieuws is; geen luizen gedetecteerd :-D.

Toen ik overigens vlak vóór het douchen nogmaals vroeg of zij (of haar zusje) er niet wat bij had gesprayd toen ze nog op haar kamer hadden gespeeld, ontkende ze dat wederom in alle toonaarden. Ze hadden géén glitterspray bij gesprayd en liet mij dus enigszins in verbaasde staat doen wanen… Want dat het haar dan zó snel kan klitten en kroezen van zo’n beetje glitterspray. Lekker spulletje!

Ze was overigens nog niet fatsoenlijk uitgesproken of ze pakte haar eigen mierzoete kinder-deodorantje, en sprayde zo in het rond…

…. alsmede op en in haar haar, met kleine dotjes, op nul centimeter afstand.

Ah!!!! Aap uit de mouw. Het was dus inderdaad géén extra glitterspray. Toen ik haar er overigens op aansprak zei ze dat ze voor “de nep” deodorant in het haar sprayde. Het moet niet veel gekker worden. Als ze het voor de nep maar niet nog een keer doet ;-)…

IMG_1550.JPG

© Eveline – Augustus 2014

It’s all in the name!

Gisterenmiddag liep ik met de jongste dochter, en de kleine man in de kinderwagen terug van de supermarkt naar huis. We passeerden een tuin, waar in een vrouwtje (van ik schat rond de 70 jaar) aan het werk was. Mijn dochter raakte wat achterop en ik hoorde mezelf zeggen;

“Kom op moppie, loop eens door!”

Ik zag de vrouw op kijken en ze vroeg verbaasd;

“Heet ze moppie? Nee toch?!”

“Haha, nee hoor, ze heet Lisa!”

“Ooh veel mooier. Ze is wel een moppie maar ze héét geen moppie!”

En ze zei het echt op een toon die duidelijk maakte; als je kind zo’n mooie naam heeft, ga je haar toch geen moppie noemen?!

Ik lachte en gaf mevrouw maar gelijk. Bij het verder lopen flapte ik er echter, zonder na te denken uit;

“Enfin, we gaan naar huis, kom op scheet!”

De vrouw schudde haar hoofd en harkte verder.

Die moeders van tegenwoordig… 😉

IMG_1517.PNG

© Eveline – Augustus 2014

Wij zijn vriendjes, jij & ik!

Het is diep in de nacht, als ik je weer hoor. Er zijn nauwelijks twee uur slaap aan vooraf gegaan. Best wel weer zwaar; een pasgeboren baby’tje, met waarschijnlijk nog verborgen reflux ook.

Als ik je knappe smoeltje dan weer bekijk, hier in het holst van de nacht, schaam ik me gelijk voor de vloek die mij ontglipte, toen je zojuist weer begon te huilen en ik de dekens voor de zóveelste keer van mij af moest slaan.

Opstaan, verschonen, voeden, 2 à 3 uur slapen, overleven, repeat. Iedere dag, iedere nacht weer opnieuw. Nu al bijna drie weken lang.

Maar jouw gezichtje lieve Max, maakt het altijd weer goed. Want wij zijn vriendjes, jij en ik.

Ik ben er voor je, kleine man, al hou je me bijna 24 uur per dag continue bezig; ik ben er voor je! Ik zal luisteren naar jou en naar mijn intuïtie en je helpen daar waar ik kan.
Want het zit toch zo, dat wij vriendjes zijn, jij en ik?

Zometeen ben je weer voldaan van de borstvoeding en proberen we weer verder te slapen. Jij een beetje meer dan ik.

We komen samen echt wel door deze fase heen, lief maatje,

Want per slot van rekening, zijn wij vriendjes…

Jij en ik!

IMG_1488.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Gezegende rommel.

Onze jongste telg is inmiddels een dag of zestien oud. Een goede twee weken dus. Gisteren vroeg een vriendin mij per whatsapp; ‘En… Al helemaal in het ritme, samen met 3 kids?’. Ik moest lachen; ‘tis totaal nog niet van toepassing namelijk. Niet dat je niet gelijk het gevoel hebt van; ‘the brand new baby hoort er helemaal bij’, maar meer dat je je als mama zijnde met grote regelmaat afvraagt of dit óóit nog goed gaat komen 😉 …

Vandaag kregen we weer kraamvisite. En een uur voor die visite het consultatie-bureautje op bezoek. En daarvóór wilde ik puin ruimen. En afwassen. En strijken. En de ontbijtbordjes van vanmorgen van tafel halen. En…. een hele hoop meer. In plaats daarvan huilde Max. En op het moment dat ik de afwas wilde doen scheet hij de boel onder. En toen ik wilde stofzuigen moest de jongste dochter heeeeel nodig naar de wc! En aangezien zij daadwerkelijk net goed zindelijk begint te worden, moet je dat kind ook echt niet laten wachten wanneer zij zelf eindelijk aangeeft te moeten. Gevolgd door een ruzie tussen de zussen. En oh ja, de hond… de hond is er ook nog! En toen was het boterhammen-tijd. En god ja, zal ik zelf dan ook maar weer eens wat eten dan? (Gelukkig ben ik nogal een Bourgondiër, dus de knorrende maag herinnert mij voldoende! 😉 )

Het consultatie-bureau kwam te laat. De visite iets te vroeg. Puntje bij paaltje zat alles te-samen in een niet gestofzuigde en banaal volle woonkamer, het speel-& wasgoed tot aan het plafond en de vloer, alsmede de boekenkast, plakten.

Ik was echt in staat te gaan huilen. Ik ben een walgelijke perfectionist en vind het zo enorm lastig als ik niet meteen alle touwtjes strak in handen kan hebben en houden. Maar ja… het lukt me nu nog eventjes niet. Ik ben moe. Gewoon, moe!

Dus in plaats van te gaan huilen of aan iedereen excuses te maken voor de rommel, genoot ik van m’n kopje koffie, m’n kids, van de visite en van hun ondernemende dochtertje.

Desalniettemin kon ik, toen de visite op stond, het niet laten om te zeggen;

“En nu, ga ik puinruimen!”.

As if they cared! 😉

Maar het komt goed. Het kómt goed! 😀

IMG_1402.JPG

© Eveline – Augustus 2014

Genaaid!

Vanmiddag nam mijn vader, mij en de kinderen mee voor een rondje wandelen en een hapje tussendoor bij de Bakker Bart. Genieten! 😀

Eenmaal daar namen wij een Panini kip en de meiden kozen voor een donut. De oudste telg wilde graag een “gewone” donut en de jongste dochter een roze exemplaar. Uiteindelijk kwam opa met 2 roze donuts af. Oepsie!

De oudste was zogezegd niet geamuseerd. Ze had een gewóne donut gevraagd en geen roze, aldus mevrouwtje zelf. En ondanks dat dit dus ook helemaal klopte, spoorden we haar aan om die roze donut dan tóch maar “gewoon” op te eten. Maar die ging haar niet smaken was haar antwoord. Een pijnlijk en chagrijnig kwartier volgde. Uiteindelijk gaf opa toe (of het eigenlijk op) en zei;

“Oké vooruit, hier heb je kleingeld, ga de donut maar halen die je oorspronkelijk wilde!”.

Bam! Kreeg ze dat even voor elkaar! Ze kwam terug met de gewenste donut en legde ‘m naast de roze versie voor haar neer. Ze nam een slok van haar drinken, keek ons aan en begon lekker te eten.

Lekker te eten van de roze donut.

Voel je je dan genaaid als opa-zijnde!

IMG_1385.JPG

© Eveline – Augustus 2014