Het kan!

Oorlogen! Aanslagen! Rellen! De beelden die wij te zien krijgen van “Verweggistan” zijn niet fraai en zeer beangstigend. En waar gaat het over? Over land? Over geloof? Heeft dat überhaupt nog íets met het geloof te maken?

Wel weet ik dat het (ongemerkt en onbedoeld) onze kijk op geloven verandert. Terwijl bijna iedereen in de wereld het er samen over eens is; dit kan toch zo niet langer?! En toch moet ook ík eerlijk bekennen, dat wanneer ik een dame volledig in zwart bedekt over straat zie gaan, waarbij alleen haar ogen te zien zijn, ik niet goed houding weet te geven. Totaal onterecht, want die mevrouw is een mevrouw zoals iedere vrouw, met dromen en angsten. Met haar geloof en haar gezin. Met een mening. En zij mag zich kleden zoals zij wenst. Alleen zie ik enkel een zwart gewaad en hoe moet ik dan zien wat zij weet?

Bij mijn jongste dochter en zoontje op het kinderdagverblijf werkt een meisje. Negentien jaar oud. En zij laat alleen haar mooie gezicht zien. Al de rest is bedekt. Niet alleen haar volledige lichaam (op haar handen na), maar ook haar nek, haar oren, haar haar. Toen ik dit voor het eerst zag, kreeg ik die houding weer… die “ik-weet-mij-geen-houding-te-geven”-houding. Eigenlijk onzinnig. Ik snap mezelf niet, want ik respecteer het volledig, maar het was nu eenmaal zo.

Momenteel ben ik aan het genieten van mijn twee laatste weken verlof en mijn zoontje van 9 weken oud is in deze twee weken enkele dagen aan het wennen op het kinderdagverblijf. Omdat ik nog bezig ben met een voorraadje moedermelk aan te leggen, ga ik deze “oefen-dagen” nog een aantal keer per dag op en neer om hem dáár te voeden.

Terwijl ik op 1 van die dagen mijn zoon aan het voeden was, besloot ik in gesprek te gaan met de bedekte stagiaire. Er bleek een ontzettend fijn mens onder de gewaden te zitten. Een meisje wat haar studie met veel plezier doet, wil & zal gaan afmaken.

Een meisje wat werkt aan haar toekomst.

Een meisje met een stem.

We kregen het over het hele “vooroordeel”-onderwerp. Ik bekende ook schuld… dat ik even twee keer moest kijken toen ik haar voor het eerst op de groep zag. Zij moest lachen en vond dit niet erg. We waren het er over eens dat wanneer mensen elkaar gewoon in hun waarde zouden laten, ze in harmonie erg oud met elkaar kunnen worden. We kwamen unaniem tot de conclusie dat we helemaal niet tegenover elkaar hoeven te staan….

… dit terwijl we tegenover elkaar stonden. Zij volledig bedekt. Ik met een borst bloot, terwijl mijn zoontje net had los gelaten. Ik vroeg of ik naar aanleiding van ons gesprek een blog mocht schrijven en ons gesprek er dan bij mocht halen. Dit vond zij een goed plan =).

Kort daarna reed ik met mijn auto over het parkeerterrein van de supermarkt. Ik passeerde een auto precies zoals die van mij. Ik zag de bestuurder zijn raampje open doen en ik deed hetzelfde. Ik aanschouwde een Islamitisch gezin. Allemaal breed-uit-lachend. De vader van het gezin zei tegen mij;

“Dezelfde auto! Mooi issie hè?!”.

We moesten allemaal lachen en reden verder ons leven in.

In harmonie met elkaar leven. Tegenover elkaar en toch op 1 lijn.

Het kan! Echt!

IMG_3321.JPG

© Eveline – Oktober 2014

One thought on “Het kan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s