Mooiste titel ooit

Afgelopen vrijdag werd ik ziek. Borstontsteking lag op de loer. Koorts kwam al vroeg om de hoek kijken en mensen, hoe meer de dag vorderde, hoe meer ik gevloerd werd. En ik ben echt niet flauw. Oké, behalve bij de tandarts. Ik kan allerlei soorten pijn verdragen inclusief bevallen zonder pijnbestrijding, maar boren in een kies zonder verdoving gaat in mijn mond gewoon niet door. Ik ben niet bang voor de tandarts, dat is het niet, maar zenuwpijn in een kies…. HORROR! Eén keer is het wel zonder verdoving gebeurd (ik was toen zwanger van de tweede) en toen had de tandarts gezegd;

“Wees gerust, het is maar hééél even!”

En ik was tijdens dat boren ook maar hééél even in staat geweest om de tandarts met een gerust gevoel te castreren. Zonder verdoving.

Maar ik dwaal af. Oh ja; ik ben dus (verder) niet flauw. Maar die hoge koorts vloerde mij. Tegen de middag kon ik gewoon de bank niet meer af. Ik had het heel koud met steenkoude handen en voeten, maar de rest van m’n lijf gloeide als een grillplaat. Er hadden best wel wat hamburgers klaar gemaakt kunnen worden. De oudste dochter had toevallig net een kinderfeest bij een vriendinnetje, maar de jongste twee waren gewoon thuis. Toen op een gegeven ogenblik naar de wc gaan zelfs een hele opgave werd, besloot ik hulp in te roepen. Mijn kindjes verdienden de normale aandacht zoals gebruikelijk en ik kon ze dat op dat moment niet afdoende geven (op de borstvoeding na dan, dat móest natuurlijk gewoon door gaan!).

Mijn vader kwam to the rescue en vermaakte de kindjes, verschoonde luiers én kookte het avondeten. Wat was ik blij en dankbaar.

Toen mijn man ’s avonds thuis kwam van z’n werk nam hij het stokje over. En dat is hij eigenlijk niet gewend. Normaal als hij thuis komt van z’n werk staat (meestal) het eten te pruttelen of al klaar op tafel, kan hij zo z’n pantoffeltjes aanschieten, wordt er daarna opgeruimd en afgewassen, worden de meiden na het eten onder de douche gezet of met een kattenwas opgefrist en brengt hij daarna de jongste dochter en ik de oudste dochter naar bed. En over de baby ontferm ik me sowieso grotendeels. Nu kwam dit alles op zijn nek.

Terwijl ik nog altijd voor dood vogeltje door kon gaan, plofte mijn man op de bank rond 20.00 uur. Kindjes lagen onder de wol én hij had opgeruimd. Well done! Hij wist er nog net uit te persen;

“Poeh, ik ben kapot. Hele dag werken en dan dit drukke gezin. Pffffff!”

Het was volledig zijn goed recht om dit te zeggen. Toch gniffelde ik. Aankomende week begint mijn werkweek ook weer, na twintig weken verlof. 3,5 dag werken én een gezin draaiende houden. En dan staan de meeste papa’s er verder niet meer bij stil hoe het voor de mama dan is, na zo’n werkdag. Ze gaan er dan “gewoon” van uit dat het allemaal loopt. En heus niet bewust hoor, ik neem ze niks kwalijk.

Maar het is wel zo, in de meeste gezinnen is de mama de spil. Mooiste titel ooit!

Vlak voordat mijn man ook de oudste naar boven had gebracht, was ze nog even naar me toe gekomen en had gevraagd;

“Mam, breng jij mij morgen weer naar bed? Dan is het toch allemaal wel weer normaal hè?!” 🙂

IMG_3623.JPG

© Eveline – Oktober 2014

One thought on “Mooiste titel ooit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s