Stront aan de knikker

De gedachtes van een kind zijn goud waard. Maar af en toe zou het je ook alleen maar stront aan de knikker opleveren.

Gisteren scheet onze hond in huis. Toen ik paniekerig met keukenrol en dethol-spray aan de slag ging, kwam ik al snel tot de conclusie dat het geen vaste drollen waren. De buitenkant leek sterk en krachtig, maar bij het opruimen hiervan bleek het al snel een soort van kaartenhuis te zijn. Een kaartenhuis van diarree.

De baby begon te huilen, de peuter piestte haar broek nat en de oudste telg aanschouwde dit alles met open mond.

Allemaal tegelijkertijd! Fractie van een seconde.

Wanhopig keek ik naar de uiteengevallen drollen-diarree en vervolgens naar mijn kinderen.

Zowel de hond, als de nat-geworden-peuter keken niet (terug) naar mij, maar het zichzelf-onder geplaste meisje kon het liet laten in het luchtledige te galmen;

“Ah joh, laat toch liggen!”.

IMG_4390.JPG

© Eveline – November 2014

2 thoughts on “Stront aan de knikker

  1. Ohjee! Ik zou even gek worden. Weet nog goed in de eerste maanden hier met m’n dochtertje dat ik haar absoluut niet alleen kon laten. Hond had het de hele living ondergepist en gescheten.. Duurde me een uur om dat opgekuist te krijgen. Razend dat ik was. -_-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s