Een duwtje in de rug

Mijn vader is niet bang om risico’s nemen. Op de motor, in de auto, op de fiets. Natuurlijk zijn het risico’s tot een bepaald punt, maar ik denk dat hij wel eens beslissingen in het verkeer maakt, die ik niet zou durven te maken. Maar enfin, dat daargelaten.

Zoals bijna iedere dag, wandelde mijn vader gister zo’n tien kilometer in en rond het dorp waar hij woont. Hij wilde een provinciale weg oversteken en zag links helemaal niks aan komen, en rechts in de verte een langzaam bewegend voertuig, maar op een zodanige afstand dat oversteken nog mákkelijk en veilig kon. Er was hier geen sprake van een risicovolle beslissing.

Voor z’n gevoel ging er een kwartier voorbij, tot het bewegende voertuig van in de verte plots naast ‘m reed! De bestuurder deed het raampje open en met woeste handgebaren riep hij, zeer geërgerd:

“Jeetje man, ik had je wel dood kunnen rijden!!!!!”.

Mijn vader moest zijn best doen niet in lachen uit te barsten en om het effect toch nog enigszins een iets dramatische wending te geven, gaf hij het 45-kilometer-autootje een duwtje in de rug.

foto (13)

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s