Nu al thuis?

Mijn kinderen zijn nog te jong om ze eens een middagje alleen thuis te laten, terwijl ik op m’n gemakje boodschappen ga doen. Daar zijn wij nog niet! De oudste is zeven en hoewel zij best al iets aan verantwoordelijkheid kan dragen, is dat natuurlijk nog altijd wel dat van een zeven-jarige.

Vorige week moest ik voor onze baby-boy een nieuwe portie reflux-medicatie ophalen. Het flesje waar we in bezig waren was bijna leeg en dus had ik twee dagen daarvoor een nieuwe besteld bij de plaatselijke apotheek en het zou woensdagmiddag klaar staan. Da’s mooi, op m’n vrije middag! Ik zou er direct na m’n werk rond het middaguur om gaan, nog vóór ik opa zou aflossen van de babysit-ochtend. Maar eenmaal thuis (en het was inmiddels gaande de middag al) besefte ik ineens…. shoot! Medicijnen vergeten op te halen. DOM!!!!

En dan begeef je je in zo’n situatie waar je je 3-jarige dochter nét op bed hebt gelegd… als in een kwartier daarvoor! Ze had de slaap eindelijk te pakken en wakker maken vond ik zo zonde. Oké, wat nu? De apotheek is welgeteld drie minuten bij ons vandaan. Ik was aan het bedenken: de oudste zat lekker beneden te knutselen, de jonste dochter lag op bed en de baby zou ik natuurlijk meenemen en óók de buurvrouw op de hoogte stellen van dit hele gegeven. Ik besloot het er op te wagen: ik liet de oudste weten dat ik samen met haar broertje even om zijn medicijnen zou gaan en dat zij thuis mocht blijven, en feitelijk even mocht “oppassen” op zusje-lief die sliep. Ik zag haar ogen schitteren; mama vertrouwt mij gewoon even alleen thuis! Ik drukte haar wel op het hart:

“Als er iets is, kun je binnen lopen/aanbellen bij de buurvrouw hè!”

Bij het wegrijden zat ik me al op te vreten: had ik de babyphone nu óók niet nog voor de zekerheid beter maar bij de buurvrouw kunnen zetten??? Enfin, dit alles voor een trip naar de apotheek, drie minuten van ons vandaan.

Omdat ik de medicatie had besteld en het klaar stond, had ik verwacht zo weg te zijn. NIETS BLEEK MINDER WAAR!!! MIJN HEMEL! Het was enorm druk. Maar, zo dacht ik nog bij het binnen komen; ik mag via de “snel-balie”. Echter die snel-balie bleek zo snel niet meer, aangezien de helft van de aanwezigen zijn medicijnen klaar had laten leggen. Oh god! En ik kon niet even naar huis bellen, want wij hebben geen huistelefoon meer, alleen mobieltjes. Iedere minuut die weg tikte, zorgde voor steeds meer waan-ideeën.

Het begon ermee in mijn hoofd met dat de jongste misschien wel zou huilen, de oudste vervolgens zou gaan kijken en van de trap zou vallen. Of dat de postbode aan de deur zou staan met een pakje waar dan voor getekend zou moeten worden en dat er dan geen volwassene thuis is, alleen maar huilende kinderen. Of nog erger: een enge man die aan zou bellen en de oudste de deur dan open zou doen. Of koolmonoxide-vergiftiging. Of brand. Of de wasmachine die voor een overstroming zou zorgen. Een wasbeer die binnen zou komen en de boel zou vernielen. En… en… en?!

Aan het einde van het liedje zag ik het zo voor me:

Het huis was gevuld met koolmonoxide, en/of tot de grond afgebrand, er stond een wasbeer midden op de puinhoop, met de babyphone in zijn ene hand en een pakje van de postbode in zijn andere. Kinderen waren spoorloos, de wasmachine was ontploft, alles liep onder water nu, én er ontstond een wervelwind met bliksem.

Zo zag het er uit, in die 10 HELS lange minuten dat ik moest wachten. Ik had voor mezelf al besloten: dit doe ik nóóit meer.

Eindelijk, éindelijk was ik aan de buurt. Nr. 518, balie 1.

Ik legde het volledig verfrommelde en nat-van-het-angst-zweet-geworden-papiertje in het nummerbakje en piepte dat ik medicijnen had besteld voor mijn zoontje (die vrolijk in de Maxi Cosi lag te kraaien).

Met trillende benen reed ik zo’n drie minuten later onze straat in. Het huis stond er nog. De jongste sliep nog. De oudste zat voor de televisie. Via een opluchtings-slaak zei ik:

“Oh gelukkig, niks aan de hand hier!”.

De oudste dochter keek me aan met een blik die boekdelen sprak. Ze voegde er aan toe:

“Ben je nu al thuis?”.

En mensen, volgens mij zag ik op dat moment vanuit m’n ooghoek die wasbeer snel z’n hielen lichten… ik ben toch niet gek zeker? 😉
foto (16)
© Eveline – December 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s