Het einde van…?

De koek is bijna op. Mijn koek. Mijn persoonlijke koek. Na zeven maanden geen slaap voel ik het aan alles: het einde van mijn Latijn nadert. Ik heb oogpijn, huidpijn, hoofdpijn, hartpijn (figuurlijk dan!). Huilen om een scheet. Huilen omdat er een koffiepad op de grond valt. Huilen omdat het brood nog bevroren is. Huilen, omdat ik met m’n schone sok in een druppel water stap. Gewoon. Jenken om niks. Bah.

Langdurige vermoeidheid! Het is nogal wat.

Gisternacht bracht ik onze lieve babyboy naar z’n bedje, rond half 11. Met een beetje geluk kon er drie uur geslapen worden. En dat zou dan een goede nacht zijn! Strompelend ging ik zelf ook richting bed en liet mezelf als een loodzware zoutzak neer ploffen. Ik heb zeker vijf minuten gezeten en gewoon gestaard, voordat ik mezelf neerlegde. Genoten van de stilte. Van niks. Van tranen. Toen ik bijna vijf uur later half wakker schoot, was ik helemaal van m’n apropos. Waar was m’n kind? Had ik ‘m nou gevoed en van het bed laten rollen? Was ik er op gaan liggen?

WAAR IS MIJN BABY??????

Volledig in paniek en met m’n hart bonkend in m’n oren sprong ik uit bed en keek vliegensvlug (echt) onder de dekens bij het voeteneind en naast het bed. Mijn god, help! M’n baby!

Ik stoof en struikelde naar z’n wiegje.

Om hem daar vervolgens lekker te zien slapen.

Half hijgend hing ik boven z’n bedje. Oké, chill, hij slaapt nog.

Hij slaapt nog.

Hij slaapt nog???????? HUH?!

Leeft hij nog? Ik boog naar voor en luisterde of ik z’n ademhaling kon horen. Ik hoorde niks. Ik legde twee vingers in z’n nek om z’n hartslag te ontdekken. Nou, ik weet niet hoe dat bij andere mensen altijd gaat, maar ik schiet daar nooit ene drol mee op. Zelfs niet als ik bij mezelf twee vingers in m’n nek leg. Ik voel altijd van alles, behálve een hartslag. Handig zo!

Ik kneep ‘m in z’n handje en hij bewoog. Als verstijfd bleef ik staan.

Naar achter, naar achter, naar achter!

Step away from the baby!

Tuut-tuut-tuut!

Totaal van de kaart liep ik terug naar bed. Twee uur later werd ons kereltje écht wakker. Hij had honger. Ocherme. Bijna zeven uur geslapen. Nog nooit gebeurd!

Afgelopen nacht was het helaas geen zeven uur, maar we komen er wel =). Blijkt zomaar niet het einde van het Latijn in zicht te zijn, maar het einde van de slapeloze nachten.

Nog even doorbijten.

Nog even dan!

IMG_7278

© Eveline – Maart 2015

5 thoughts on “Het einde van…?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s