Nooit saai!

Toen we de weg naar het ziekenhuis in Gent (toen ons zoontje daar kort geleden enkele dagen lag) inmiddels uit ons hoofd kenden, en mijn vader mij daar de laatste avond na een kort huisbezoek terug afzette, besloot hij tóch een andere route te rijden. Namelijk, de route die zijn Tom-Tom aangaf. Oh, die Tom-Tom toch. Weet alles, behalve een praktische weg naar Gent. Echt!

Mijn vader sloeg namelijk plots af, daar waar ik gewoon bijna zeker wist dat we nog rechtdoor moesten. Och, nee toch.

“Uuhm, wat ga je doen pa??”.

“Ja, Tom zegt hier naar rechts!”.

Oh boy! Here we go!

Het apparaat stuurde ons langs wegen die we nog nooit gezien hadden en nooit weder zullen zien. Als klapper op de vuurpijl waren daar omleidingen. Also-also-also. Alleen op díe route. Omleidingen waar Tom ook niks van af wist.

Waren we via de route gegaan die wij al 3 dagen reden naar Gent, hadden we inmiddels al aan de koffie gezeten naast Max, maar neen… Tom (en dus mijn vader) besloot anders. Een andere weg, langs de andere kant. Fijn.

Op een gegeven moment gaf mevrouw-Tom aan dat we over iets meer dan 1 kilometer onze bestemming bereikt hadden.

“Oooooh ja!” , riep mijn vader vol overgave, “Ik herken het weer hoor, aan het einde van deze weg is het ziekenhuis rechts! Zeker weten!!! “.

Hij had z’n zin nog niet fatsoenlijk uitgesproken, of we werden tot stilstand gebracht. Niet zomaar een kleine niets-zeggende omleiding dit keer, maar gewoon een volledig opengebroken weg aan beide kanten!! Mijn vader zag absoluut het probleem niet, en parkeerde ‘m gewoon daar, tot waar hij door kon rijden. Met de neus van zijn auto, kussend tegen het hek aan. Herhaaldelijke berichten van mijn kant af dat je hier volgens mij níet mocht parkeren werden teniet gewuifd.

“Tuurlijk mag ik hier staan, ik kan toch niet verder rijden!! Moeten ze de weg maar niet openbreken, dan hoef ik hier niet te parkeren!”,

waren argumenten die mijn vader zeer plausibel vond.

En dus… daar gingen we. Lopend, langs het hekwerk. Door de blubber. Door de kou. Door de donkerte. En uiteraard had ik hoge hakken aan. Tuurlijk! Semi-stiletto’s om precies te zijn. Ja, ik had verwacht van de parkeergarage naar het kinderziekenhuis-afdeling 2- te moeten (hoeven!) lopen. Ik had niet op half Gent gerekend. Door de bagger. Met zwervers achter me aan. Met sirenes in de verte.

Na ruim een kilometer door het mulle werkzand te hebben afgelegd keken we vol verwachting naar rechts. We troffen….

…. niets.

Het ziekenhuis bleek links.

Ik zeg het je; met mijn vader is het nooit saai 😉.

Mooi man.

IMG_7370

© Eveline – Maart 2015

(Afbeelding verkregen via Google.nl)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s