De tandarts & de dunne

Al sinds woensdag zit ik aan de racekak. De dunne. Echt, vreselijk!  Alleszins blij dat het er niet langs boven uit komt (ik ben een kotser van nul), maar toch niet zo erg prettig. Ik kan nauwelijks fatsoenlijk eten, maar het komt er wel dubbel uit. Bummer als je net zo hard je best hebt gedaan om er 2 kilo aan te komen en er vervolgens tegen de 3 weer af te vallen. Enfin, hopelijk snel beterschap. 

Maar even terug naar die woensdag. Eergisteren dus! Ik had in de ochtend nog gewerkt (er moet héél wat gebeuren wil ik me ziek melden) en vervolgens lag ik op m’n vrije woensdagmiddag voor dood vogeltje op de bank. Maar niet lang, want er stond een tandartsafspraak op de planning. Een al een keer verzette tandartsafspraak. En buitenom de dunne, stierf ik ook nog eens van de kiespijn. Deze afspraak kon écht niet weer een maand verschoven worden, mijn kies had assistentie nodig. Maar aangezien onze tandarts niet om de hoek is, maar een ruime 3 kwartier rijden, werd het een uitdaging. Ga ik dat toilet wel of niet tijdig halen…. 

…. dat lukte. Pjieuw. 

Na de controle bleek trouwens niet alleen die ene pijnlijke kies voorzien te moeten worden van een boorsessie, maar ook die daarboven, én aan de andere kant begon zich ook licht wat te ontpoppen. 

“Maar ja”, zo zei onze (oprecht) vriendelijke tandarts; “ik kan niet béide kanten verdoven!”. 

Ik geloof dat hij hiermee suggereerde om 1 kant wel te verdoven en de andere kant gewoon maar zonder te doen. Ik dacht het niet makker! Ik kom dan voor dat kleine euvel aan die andere kies een volgende keer wel terug. 

De verdovingen gingen er (aan 1 kant dus) in en ik mocht weer even plaatsnemen in de wachtkamer. Of nou ja, de wc dus in mijn geval. Toen ik met m’n gezicht half hangend weer terug de behandelkamer in liep glunderde de tandarts. 

“Verdoving werkt zo te zien!”. 

Ja leuk hè! Als ik u heel hard tussen de benen trap werkt dat denk ik ook wel verdovend. Gaat de boel daar ook wel van hangen. 

Ik wist er een (letterlijk) halve lach uit te persen. Meer om mijn eigen gedachte. Hij en zijn assistente gingen vervolgens snel aan de slag, er was een hoop werk te doen. 

Tijdens de behandeling klopte de tandarts breeduit lachend op m’n schouder (dat zag ik gewoon bóven dat witte mondkapje plaatsvinden) en zei; 

“Verdoving werkt goed hè, was ook wel noodzakelijk, ons verdovingsklantje!”. 

Hij heeft volledig een punt. Ik kan niet tegen zenuwpijn. What so ever! Ik kan wel bevallen zonder enige vorm van verdoving, maar zenuwpijn in een kies? No way Jose!!!! Spuit mij maar plat. Desalniettemin vond ik z’n opmerking een beetje denigrerend. Ik ben vást niet de enige die om een verdoving vraagt tijdens een boorbehandeling van een half uur. Ik had bijna zin om gewoon maar een scheet te laten en te kijken hoe ver ik zou komen tegen de ramen van z’n praktijk. 

Mooi man! Kijken wie er dan nog lacht! (Ik denk helemaal niemand, maar goed!)

Enfin, toch erg dankbaar liep ik even later van de tandarts richting auto, want de kiespijn was volledig weg. Oh maar wacht, m’n gezicht hing ook nog. Ik kon nog geen oordeel vellen dus. Hoe dan ook, op de terugreis in de auto voelde ik het alweer borrelen. Oh god… 

… Ik kon het toilet thuis nog nét halen. De explosie vond plaats daar waar het kon. 

Maar nóg zo’n opmerking van de tandarts en ik had het wel geweten 😉. 

 

  

© Eveline – April 2015

2 thoughts on “De tandarts & de dunne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s