Cultuurbarbaarse tegenwoordige tijd

Zonder enige twijfel ben ik pro-technologie en pro-heden ten dage. Ik vind het fantastisch! Zou me geen leven meer zonder smartphone, tablet en laptop kunnen voorstellen. 

Echter, er is één ding wat ik graag op de “ouderwetse” manier wens te behouden, en dat zijn een aantal penvriendinnen, over de hele wereld. 

Penpals met wie je zogeheten “snailmail” verstuurd. Gewoon, op briefpapier je verhaal schrijft, dit alles daarna in een enveloppe steekt, een postzegel plakt en het geheel dan in de brievenbus gooit. Ongelooflijk dat dit ineens als ouderwets gezien wordt, terwijl dit nog geen 15 jaar geleden de normaalst zaak van de wereld was. 

Afgelopen woensdagmiddag kwam ik tot het besef dat ik ver door mijn postpapier heen was. Ik had online al een nieuw setje besteld, maar dacht; laat ik eens naar de stad gaan om de plaatselijke handel ook nog wat in leven te houden. Ik ging een aantal winkels af waarvan ik het vermoeden had dat ze misschien wel briefpapier konden hebben. In één van die winkels sprak ik de verkoopster aan en vroeg haar; 

“Mag ik u wat vragen, hebben jullie postpapier?”. 

Ze keek me aan alsof ik zojuist op haar schone winkeltapijt een drol had gelegd. Ze stamelde; 

“Post…. Papier???”. 

Uh ja, postpapier! Met grote ogen keek ze me aan en herhaalde het mysterieuze woord ‘postpapier’ nogmaals. Ditmaal met een toon alsof bij haar begon binnen te dringen wat dit betekent. Hoewel… toch niet helemaal, want haar vraag aan mij was vervolgens; 

“U bedoelt van dat papier waar je dan op schrijft en in een envelop kunt doen?”. 

Nee, welnee meid. Ik bedoel postpapier om je reet mee af te vegen. En je aardappelen mee te schillen. En gelijk de afwas mee te doen. 

JA DAT SOORT POSTPAPIER BEDOEL IK JA! 

“Klopt, dat bedoel ik!”, was de fatsoenlijke versie van de reactie die ik gaf. 

Wederom viel ze in een soort katzwijm en kon weer alleen; 

“Post… Papier!” 

uitbrengen, alsof ze ter plekke een tia aan het krijgen was. Ik had het al door; this might take a while. Een kwartier later liep ik de desbetreffende winkel uit, zónder postpapier. De verkoopster had inmiddels door wat het was en was tot de conclusie gekomen dat ze zoiets ouderwets echt niet meer verkochten. 

Bij de Intertoys ben ik uiteindelijk kunnen slagen, voor een erg mooie set postpapier met opbergdoos. Geweldige winkel!! Dat het eigenlijk niet (meer) aan volwassenen verkocht wordt, werd duidelijk toen de verkoopster daar begon te glunderen op mijn “nee”-antwoord, toen zij mij vroeg of het een cadeautje was. 

Geen cadeautje. Just for me =). 

Terwijl ik de stad uitliep vond ik het bijna niet te geloven dat sommige mensen gewoon niet eens meer weten wat postpapier is! Wordt er niet meer geschreven? Is dat nou de tijd van tegenwoordig? Stelletje cultuur barbaren.  

Ja, ik voelde mij plots een oude zeikerd. 

De dag daarna stond een (wat oudere) klant bij mij aan de receptie, die uit het niets ineens om “het telefoonboek” vroeg. En BAM! Ik wist ineens wat het cultuur barbaarse-meisje moet hebben doorgemaakt. Ik voelde een soort tia-achtige-coma opkomen en herhaalde hetgeen waar de klant om had gevraagd; 

“Het telefoon… boek???”. 

Blijkbaar trek ik de lijn bij het telefoonboek. 

Ik hoorde mezelf stotterend duidelijk maken dat we dat volgens mij niet hebben, maar dat gezegd hebbende, vond ik achter in de kast toch nog een verstopt telefoonboek van 2012/2013. Daar nam de klant genoegen mee. 

Terwijl hij even later de deur uit liep wist ik precies wat hij dacht; 

Cultuurbarbaarse tegenwoordige tijd! 😉 

  

© Eveline – Mei 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s